Het Noord-Ierse viertal van And So I Watch You From Afar maakt al sinds 2005 furore in de underground van Belfast. Na een reeks singles en EP’s, was daar vorig jaar eindelijk de langverwachte, titelloze, debuutplaat. Het kwartet staat bekend om hun energieke liveshows, iets wat je terugziet in de vele omschrijvingen. Zo noemde NME de band “The sound of someone crashing an oil tanker through Sigur Ros’ ice float” en kwam BBC Radio met: “If the apocalypse is televised, these guys will provide the soundtrack.” Vanavond staat de band in de Groningse Vera en zien we of ze de verwachtingen waar kunnen maken.
Luid en met veel distortion beginnen de Noord-Ieren aan hun set, in die tijd heeft het donker van de zaal plaatsgemaakt voor de rode verlichting van het podium. Direct met ‘Set Guitars To Kill’ tracht het viertal het publiek te overrompelen, iets wat de band dan ook met verve lukt. Bij vlagen betoverend, maar vooral hard en richting het geniale. Deze band trekt alle registers open en we zijn nog maar net begonnen.
Het nuchtere Groningse publiek staat wat rustig om zich heen te kijken tussen de nummers door, maar als de band verkondigt dat ze tijdens Eurosonic dezelfde zaal hebben aangedaan, klinkt er toch een golf van gejuich door de Vera. Hadden ze destijds een beperkte showtime, vanavond hebben ze meer de gelegenheid om hun eigen ding te doen. Iets wat niet alleen inhoudt dat de band veel tracks van hun selftitled full length laat horen, maar ook de nieuwe EP, Letters, komt langs met ’S Is For Salamander’ en ‘K Is For Killing Spree (An Ode To)’.
In het middelpunt staat echter het reeds veelbesproken debuutalbum, waar het publiek veel van te horen krijgt. Naar mate de set vordert, en dan vooral na het rustige gedeelte van ‘The Voiceless’, vormt zich midvoor in de Groningse zaal een voorzichtige pit. Het geluidsorgaan van de bezoeker wordt op een daadwerkelijk prachtige manier geteisterd, dankzij de hele heftige uithalen en het harde geluid, maar ook de subtiele riffs werken goed in op de luisteraar. Het geluid, de drums, bass en de beide gitaren staan prima afgesteld en volgen elkander op een kraakheldere manier. Het kwartet weet het publiek in hun greep te houden, tot het laatste nummer aan toe: “This is our last song, but don’t worry: it’s only 15 minutes long” En daar ga je als luisteraar. Aan het einde klinkt niet het eerste oorverdovende applaus van de avond, maar wel de langste, And So I Watch You From Afar heeft flink wat vrienden gemaakt.
Je kunt geen reactie achterlaten.