Na een ruime drie jaar pauze komt de Lostprophets begin dit jaar eindelijk met een nieuw album, The Betrayed. Waar de band met Liberation Transmission, uitgekomen in 2006, een enorme garde van tieners had weten te strikken als fans, lijken ze met dit nieuwe album de oude achterban gedeeltelijk terug te hebben gewonnen. De verschillen in het publiek komen duidelijk terug in de positionering van het publiek in de uitverkochte Max; vooraan, dicht tegen elkaar aangedrukt en met de fotocamera’s in de aanslag ligt de gemiddelde leeftijd rond de zestien. Verder naar achteren, op de verhoogde delen staan de twintigers met een biertje in de hand toe te kijken.
Bij opkomst van de band is het duidelijk dat zowel de band als het publiek er zin in heeft. Een uitgebreid gejuich doet de gehele band glimlachen. Met een afwisseling van nieuw en ouder materiaal zet de band een ontzettende steady set neer. Nummers als ‘Gotta Catch Tomorrow’ en ‘A Town Called Hypocrisy’ worden geweldig ontvangen en iedereen geniet met volle teugen. Leuke afwisselingen zoals een cover van het nummer ‘Omen’ van The Prodigy maken de feeststemming compleet. Een punt wat zeker genoemd mag worden, is dat ook nummers van het album Start Something aan bod zijn gekomen. Met een prachtige intro van ‘Last Train Home’ en de outro van het nummer ‘Last Summer’ wordt er duidelijk gemaakt dat Lostprophets het spelen nog niet verleerd is.
Ondanks de toch wel grote stijl verschillen tussen de albums weet de band ieder nummer vol enthousiasme te presenteren en deze energie word ook zeker overgebracht naar het publiek; er wordt hard meegezongen en gedanst. Alle (puberale) frustraties kunnen er heerlijk worden uitgegooid op momenten zoals in het nummer ‘Rooftops’, waar de tekst “scream your heart out!” door het voltallige publiek mee geschreeuwd wordt en leadzanger Ian Watkins volledig overstemd wordt. Toch ben ik persoonlijk niet zo’n fan van “Can I see everybody’s hands in the air” in een uitverkochte Max, mensen die dit eens hebben mee gemaakt weten waar ik het over heb.
Opmerkelijk was de afsluiting van de set, het nummer ‘The Light That Burns Twice As Bright’, het laatste nummer van het nieuwe album. Een post-rock achtige sound, waarvan het grootste deel van het publiek niet goed wist wat ze er mee aan moesten. Een mooi slot, ware het niet dat Lostprophets een energieke, felle band is, die een knallend einde niet had misstaan.
