Ik kan mij nog goed herinneren dat ik het laatste album van Kaipa vond in een platenwinkel. Een intrigerende cover van een band waar ik nog nooit wat van had gehoord in het ‘progressieve rock/metal’ gedeelte. Ik werd destijds blij verrast door de Zweedse band. Dit mag dan een relatief onbekende band zijn, het is duidelijk geen slechte band. Zo heeft vele jaren gitarist Roine Stolt in de band gespeeld, voordat hij het meesterbrein van The Flower Kings zou worden. Nu in 2010 brengt deze band In The Wake Of Evolution uit, wederom een heerlijke verzameling zoete prog-rock.
Kaipa houdt namelijk van zoete, melodieuze nummers die constant veranderen. Het is een zeer vloeiend geluid die van zanglijn naar gevoelige solo werkt met het gemak van een kabbelend beekje. In The Wake Of Evolution is zonder twijfel een ruwe diamant voor de liefhebbers van progressieve rock. Het is zo’n plaat die niemand echt kent, maar vol staat met onconventionele, maar toch zeer aantrekkelijke nummers. Daarbij staan de gitaren op zachtzoet galmend, wat in combinatie met de krachtige vocalen die eigenlijk niet eens een grote rol spelen zorgt voor een zeer uniek geluid. Patrik Lundström heeft een sterke stem en daarbij horen we nog eens af en toe vrouwelijke vocalen van Aleena Gibson, die een zeer karakteristieke stem heeft. Sommigen zullen niet van haar bijdrage houden, andere wel, maar het is sowieso geen grote bijdrage eigenlijk.
Kaipa kan gevoelige muziek maken, wat blijkt uit passages uit ‘The Words Are Like Leaves’ en ‘The Seven Oceans Of Our Mind’, maar kan ook nog redelijk energiek en zinderend uit de hoek komen, zoals blijkt uit het lange ‘Electric Power Water Notes’. In The Wake Of Evolution is in elk geval een heerlijk geheim die waarschijnlijk altijd een beetje geheim zal blijven – en daarmee een aanrader voor iedereen die wel iets in de zachte, zoete kant van progressieve rock ziet zitten.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.