Onze benen zijn nog maar nauwelijks hersteld van de lange avond gisteren of het is alweer tijd om naar Paradiso te wandelen. Buiten zitten de terrasjes vol, binnen staan tientallen mensen al in de Kleine Zaal om het eerste optreden van de dag bij te wonen.
Vandaag is het de eer aan A Sunny Day In Glasgow om de avond te openen. Deze Amerikaanse band maakt indiepop met een heel klein vleugje dance. Helaas komt het vanaf de eerste noot wat rommelig over, waardoor succes vanavond uitblijft. De twee zangeressen lijken willekeurig te doen waar ze zin in hebben en als er zich dan ook nog technische problemen voordoen lijkt de catastrofe compleet. Doordat de band uitloopt ligt het tijdschema voor de rest van de avond in de war, geen zonnige dag in Amsterdam voor A Sunny Day In Glasgow.
A Sunny Day In Glasgow
Het ombouwen duurt wat langer dan de aangegeven vijf minuten, maar dan is het tijd voor Emanuel and the Fear. Normaal gesproken staat deze band met elf man op het podium, vanavond blijft dit aantal beperkt tot zes. De muziek lijkt veel op die van Cosmo Jarvis maar dan met meer verschillende instrumenten. Zo vinden we een cellist en strijker op het podium en weet een erg kleine man mooie klanken voort te brengen op zijn pan- en dwarsfluit. Na een tijdje begint het concept te vervelen en verkassen een hoop mensen al naar de Grote Zaal.
Emanuel And The Fear
Toen de laatste vijf namen voor Pinkpop bekendgemaakt werden waren we enigszins verrast dat General Fiasco hierbij zat. Dit Ierse trio maakt muziek dat een beetje doet denken aan Two Door Cinema Club en zelfs You Me At Six (op de laatste plaat). De jongens hebben zo te zien ervaring genoeg en geven een set weg waar weinig op aan te merken valt. Zo’n bandje dat door 3FM op Pinkpop gepresenteerd zal worden als ‘hip en vernieuwend’, maar voor een beetje muziekliefhebber iets teveel van hetzelfde.
General Fiasco
Joe Worricker is wat je krijgt als je onze eigen Ralf (die van het immer geliefde ‘Click Clack‘) in een tijdmachine stopt. De singer-songwriter produceert rustige muziek en wordt begeleid door een gitarist. Net als Ralf heeft de zanger een erg aanwezig voorkomen, iets wat snel tot irritaties leidt. Dat veel mensen er voor kiezen om deze show in de Grote Zaal op het scherm te bekijken zegt wel genoeg.
Joe Worricker
Net als het eerder genoemde General Fiasco is ook Everything Everything reeds geboekt voor Pinkpop. Waarom? Vermoedelijk omdat de band beschikt over een handvol ijzersterke nummers, met ‘Suffragette Suffragette’ en ‘My Keys, Your Boyfriend’ voorop. Maar is deze band klaar voor een publiek van x duizend man in Landgraaf? Nou nee. De goede nummers lijken wel op een ezeltje-prik manier op de setlist te zijn geplaatst: van opbouw is geenszins sprake. Daarnaast speelt de band veel inwisselbare nummers waardoor het optreden naast enkele hoogtepunten ook veel dieptepunten kent.
Everything Everything
De muziek van Chapel Club is een mix van post-punk en doodgewone rock. Er hangt een duistere sfeer om de band heen en bij beide ingangen van de Kleine Zaal staat dan ook een verstikkende rij. We besluiten hierop toe te kijken vanaf het balkon en komen tot het besef dat het theatrale wat deze band heeft beter tot zijn recht zou komen in de Grote Zaal.
Chapel Club
Butter werd door velen uitgeroepen tot elektronisch album van het jaar, en Hudson Mohawke is dan ook een vreemde eend in de bijt tijdens deze editie van London Calling. De Brit heeft Olivier Daysoul meegenomen om het publiek op te zwepen en doet dit met succes. Voor de verandering niet iemand die tijdens de tracks door de muziek heen schreeuwt, maar op de goede momenten zijn stem laat horen. Het is grappig om te zien dat de oudere generatie na een paar tracks uit de voorhoede verdwijnt en de jonkies naar voren schuifelen. HudMo krijgt het voor elkaar de eerste goede pit uit te lokken en weet vooral met ‘FUSE’ het publiek mee te krijgen. De beste act van vanavond.
Hudson Mohawke
Op het podium vinden we een globe en een beeld van een soort uil. Esben and the Witch is een Deens sprookje over een jongen, Esben, die zijn eigen leven geeft om zijn broers te redden. De muziek van de band is donker en mysterieus en weet moeilijk één lijn aan te houden. Een vreemde vorm van pop, hoewel we ook rock en electro invloeden horen. De zangeres ziet eruit alsof ze weken niet heeft geslapen en een douche zou ook geen overbodige luxe zijn. Er blijven toch veel mensen kijken, waarschijnlijk meer nieuwsgierig dan genietend van de muziek.
Esben and the Witch
De populariteit van We Have Band raakte in een stroomversnelling in het afgelopen jaar. Tijdens Glastonbury won de band de Emerging Talent Contest en wil met debuutalbum WHB bewijzen wat ze waard zijn. Het trio bestaat uit drummer/zanger Darren Bancroft en man en vrouw Thomas W-P en Dede W-P. Tot in de nok staat de Grote Zaal gevuld en gaandeweg ontpopt We Have Band zich als een echte festivalband. Het hoeft je ding niet te zijn en de nummers zijn niet allemaal even briljant, maar de muziek wordt prettig uitgevoerd. Hier gaan we meer van horen, verdiend of niet.
We Have Band
De naam Errors zoemt al een paar jaar rond maar de hoekige synthesizerpop heeft tot op heden nog niet dé stap gemaakt. Vandaag speelt de band een prima show: ouder werk wordt afgewisseld met tracks van nieuwe plaat Come Down With Me. Single ‘A Rumour In Africa’ is de afsluiter van de set en het hoogtepunt. Er valt weinig op de set aan te merken maar de magie mist. De zaal is halfleeg, maar de mensen die er wel zijn dansen. Dat is het een beetje met Errors, je hebt steeds dat 7+ gevoel.
Errors
Dan is het tijd voor de afsluiter van dit London Calling (Cosmo Jarvis, die we gisteren al zagen, niet meegerekend): And So I Watch You From Afar. Wij van Roar hadden deze Noord-Ieren al relatief vroeg ontdekt, en na een bejubeld optreden op Eurosonic lijkt het erop dat Nederland klaar is voor dit allesvernietigende, instrumentale postmetalkwartet. Helaas hebben ze vandaag technische problemen waardoor ze zeker een nummer minder hebben kunnen spelen, maar de andere vier à vijf nummers maken ongelooflijk veel indruk op het publiek. Voor het podium ontstaat al gauw een woeste pit. Wat de band zo goed maakt is dat ze hun nummers bondig weten te houden, waar genregenoten als bijvoorbeeld Cult of Luna soms verzanden in nummers van wel acht minuten. Na A Place To Bury Strangers vorig jaar wederom een goede, snoeiharde act als afsluiting van dit London Calling.
And So I Watch You From Afar
Je kunt geen reactie achterlaten.