Het is even slikken op de vrijdag van Groezrock. Sunny Day Real Estate, Hatebreed, Saves The Day en Oh, Sleeper zijn allen thuis gebleven vanwege het vulkaanas en het daar toe leidende platleggen van het vliegruim. De complimenten gaan uit naar de Groezrockorganisatie voor het vinden van fatsoenlijke vervangers in zo’n korte tijd. Zo komen de punkrockers van Millencolin, de Duitsers van Caliban en de band Holding Onto Hope deze avond opdraven. Alsnog een geslaagde programmering, al balen veel mensen en krijgt de avond een iets mindere emo-tint dan voorheen gepland was.
Holding Onto Hope
The Swellers trappen Groezrock af op de Main Stage terwijl het merendeel van het publiek nog in de lange wachtrijen staan. Weliswaar minder lang en minder chaotisch dan vorig jaar, maar nog steeds missen veel mensen de eerste band. Het is dan ook rustig bij deze punkrockband en een stuk voller bij de opener van de Etnies Stage, Grey Like Masquerade. Ook al spelen deze Belgen een thuismatch, de keuze voor deze band was apart. Op het album Perception Is Everything komt de band over als een harde band- Billy Got Spanked, die graag de rustige kant van de muziek wilden opzoeken. Live is het echter een stuk harder. Geen wonder dat een enkeling zich al waagt aan hun eerste stagedive op Groezrock 2010.
Grey Like Masquerade
A Skylit Drive
Vervolgens hoeven we ons alleen maar om te draaien en worden we verder in de stemming gebracht door de Eindhovenaren van Noyalty. Onder andere zij mogen een set van twintig minuten spelen op de MacBeth Stage. Een podium voor opkomende bands die niet op eigen houtje op Groezrock kunnen komen. ‘Wake The Dead’, cover van Comeback Kid, zorgt voor chaos, evenals het eigen werk in de vorm van ‘The Seas Have No Roads’ en ‘What Are You Waiting For?’. Na zes nummers is het duidelijk dat deze band wel in de finale moet staan de volgende dag, waar ze nogmaals een handjevol nummers kunnen spelen van het onlangs verschenen The Seas Have No Roads.
Noyalty
Maar tijdens Noyalty rees er wel irritatie. De band opde Etnies Stage gaat vrolijk soundchecken en komt het merendeel van de tijd boven het uitermate kut geluid van de MacBeth Stage uit. De vijf mogen de Britten van Young Guns wel even boos aankijken, maar moeten wel oppassen. Deze band speelt strakke en clichématige screamo met volle overtuiging. Resultaat: die hard fans die compleet los gaan. Voor ons brengt deze band niks anders te weeg dan tijd om verder te kijken naar de rest van het terrein.
Young Guns
Haste The Day
De conclusie die wij hieruit trekken: er is weinig tot niks veranderd. De feesttent heeft een andere plek gekregen, de MacBeth Stage is ergens tussen gepropt, de Main Stage heeft een andere kleur gekregen maar het merendeel van het festival ziet er precies hetzelfde uit qua indeling. Nu we dit weten keren we rustig terug naar de Etnies Stage. Hier zet de hardcoreformatie This Is Hell in met ‘Prelude ( Again )’. Het resultaat is een niet ophoudende stroom van stagedivers en een opengetrokken dansvloer. De chaos is op zijn hoogtepunt tijdens ‘Permanence’, waarna de show van de mannen uit Long Island inkakt. De twee nieuwe nummers houden het tempo er niet in, en de brei van geluid begint parten te spelen. Zelfs mensen die de nummers kennen hebben moeite iets op te maken uit het, net zoals op de MacBeth Stage, niet zo’nfijn geluid. Afsluiter ‘Broken Teeth’ heelt wel de wonden, maar laat ons toch achter met het gevoel alsof er meer in had gezeten, al lag het niet aan de band zelf.
This Is Hell
Agnostic Front
Terwijl de lichten nog aanstaan en de band eigenlijk nog half aan het soundchecken is begint Daryl Palumbo maar gewoon met het eerste nummer. Het duurt nog minstens een minuut of twee voordat de lichtman en het publiek doorhebben dat de band al is begonnen. Mede door de lakse houding- lees, hij heeft zijn jas nog aan en staat met een fles bier in zijn hand op het podium, nadert Glassjaw het geven van een matige show. Maar met vier extreem intelligente en instrument beheersende muzikanten wordt het niveau toch langzaamaan omhoog gelift. Terwijl het publiek wacht op een herkenbare tune worden er eerste enkele nieuwe uitgeprobeerd. Uiteindelijk toch ‘Tip Your Bartender’ gevolgd door ‘Mu Empire’ en ‘Ape Dos Mil’. Het meesterwerk Everything You Ever Wanted To Know About Silence wordt zo goed als niet aangeraakt. Wanneer Daryl ‘see you next year’, zegt en de gitaarpartij van ‘Siberian Kiss’ wordt ingezet verlaat de band het podium. Dit was het, spookt door de tent.
Dat Glassjaw volgend jaar maar terugkomt, de nieuwe nummers op een cd zet en een meer legendarische show neerzet. Het is dat het Glassjaw was, maar overtuigend was de show van de creperende Daryl en co niet.
Glassjaw
Face To Face
