Nadat iedereen de extreem koude nacht heeft overleefd is het tijd om te ontdooien in de heerlijke morgenzon. Of, je gaat vast het terrein op om een gezond ontbijt te scoren, een verse Jupiler en de benen te strekken bij de eerste band. Om half elf is het namelijk al tijd om te beginnen, ditmaal met Asking Alexandria.
Asking Alexandria
Matige deathcore beatdowns, hippe-flikker-techno-deuntjes en een tape die constant meeloopt op de achtergrond, Groezrock heeft er schijt aan en gaat compleet los. De Etnies Stage puilt uit met kleine meisjes. Wanneer zanger Danny Worshop vraagt iedereen hun handen omhoog te doen, waarna iedereen die een piemel heeft onder de achttien is hun handen weer omlaag mag doen, blijven er slechts vijf meisjes/vrouwen over. “Well, that’s enough for a rough day”, merkt Danny scherp op. Afscheidsnummer ‘Final Episode (Let’s Change The Channel)’ zorgt voor een luide “OH MY GOD!”, missie geslaagd voor Asking Alexandria.
50 Lions
Op de Eastpak Stage wordt Groezrock wakker gemaakt met wat meer typische hardcore in de vorm van 50 Lions- met wie Winston McCall ( Parkway Drive ) het nieuwe nummer ‘Locrian’ meezingt, en The Warriors. Beide bands geven een stevige set weg waarbij zij zonder twijfel veel mensen hebben overtuigd hun muziek te gaan luisteren.
The Warriors
Terug naar de overkant van het inmiddels gigantisch stoffige terrein waar The Ghost Of A Thousand de plek opvult van het weggevallen Stick To Your Guns. Een nogal matte eerste tien minuten zorgt ervoor dat wij verkassen richting MC Lars.
The Ghost Of A Thousand
In Fear And Faith
In de Main Stage tent is het uitermate rustig. Slechts een geselecteerde groep mensen gaat los op de beats en flauwe teksten van deze rapper. MC Lars wordt weliswaar bijgestaan door een heuse band- met leden van Slipknot en Zebrahead, knallen doet de Amerikaan niet.
In de Etnies Stage knalt het een kwartier later wel. “We are Defeater from Boston, Massachusett.” Oftewel: de hoogstwaarschijnlijke opvolger van Have Heart, Verse, Modern Life Is War etc. Het begint met ‘The Red, White And Blues’, het eerste nummer van de kersverse EP Lost Ground. De band kijkt geschrokken naar het massaal uit hun dak gaande publiek, het is hierdoor dat de ‘thank you’ van de band uit de grond van hun hart komt. Verder in de set horen we onder andere ‘The Bite And Sting’, ‘Cowardice’, ‘Everything Went Quiet’ en ‘Blessed Burden’ voorbij komen. Voor band en publiek is het één roes, die na nog geen dertig minuten al ten einde komt. Het publiek zingt nog wel verder, de drummer slaat drie keer zo hard op zijn trommels maar de versterkers zijn gesprongen. Het is wachten totdat deze band terugkomt en alsmaar groter wordt.
Defeater
Dance Gavin Dance
Op de Main Stage is het eveneens één groot feest met Strike Anywhere. Frontman Thomas Barnett, inclusief lange dreads, is een top frontman die het publiek met gemak uit zijn handen laat eten. Zijn links georiënteerde speeches zijn kort en krachtig, iets waar veel frontmannen nog iets van kunnen leren. Hierna is het wel haasten naar A Wilhelm Scream, een band die voor de derde keer op Groezrock staat. Vooraan het podium is het dringen ondanks het absurd harde geluid. Oorpijn en hoofdpijn is alles wat rest nadat A Wilhelm Scream ‘The King Is Dead’ er als laatste uitperst.
Strike Anywhere
A Wilhelm Scream
Hierna is het tijd om deel te worden van een stuk geschiedenis . Despised Icon stopt ermee, en speelt nog een laatste keer op Groezrock. Genoeg mensen die deze kans met twee handen aangrijpen en compleet los gaan op de brute breakdowns. Maar Groezrock is duidelijk een stap te hoog, of hadden ze er nu al geen zin meer in?
Despised Icon
88 Fingers Louie
Rise & Fall mag van Groezrock de avond inluiden. Met de nieuwe plaat Our Circle Is Vicious en de support tour met Have Heart zijn de Belgen duidelijk populairder geworden. Nadat de band een nummer of drie a vier nodig heeft om in te komen, gaat het hierna pas echt los. ‘The Noose’ en ‘Bottom Feeder’ zijn duidelijk favoriet bij het publiek, maar zanger Bjorn hecht iets te veel waarde aan zijn microfoon tijdens deze nummers. Met twee handen vast geklampt aan zijn microfoon en geen enkele sing along uitdelend zet de band ‘Forked Tongues’ in. Het nummer komt een half uur te vroeg, maar de band verlaat gewoon het podium. Wat voor veel bands een hoogtepunt is, leek voor Rise & Fall bijna een verplicht nummertje.
Rise & Fall
