Waar ik echt een verschrikkelijk hekel aan heb is als platenmaatschappijen het laten lekken van hun promo’s op allerlei manieren onaantrekkelijk maken. Relapse Records, dat ik vrij hoog heb zitten, knipte vroeger de nummers op fysieke promo’s op in diverse stukjes, zodat je een cd had met 99 tracks. Geen probleem. Maar op mijn digitale versie van Heirs To Thievery van Misery Index zit per nummer zoveel keer een irritante piep. Verschrikkelijk.
Misery Index bracht in 2006 het geweldige Discordia uit en deed het met Traitors twee jaar later nog eens dunnetjes over. Het was wel erg meer van hetzelfde: death metal met veel grindcore invloeden toepasselijk deathgrind genoemd. Met iets meer dan een half uur heeft het album precies de goede lengte en met het korte ‘Day Of The Dead’ sluit de band goed af. Heirs To Thievery klinkt niet veel anders dan zijn voorgangers, maar toch weet de band met kleine scheutjes variatie hun geluid net wat interessanter te maken. Vooral door de uitstekende productie vallen er kleine aanpassingen in het riffwerk en de drumfills op, als er tenminste geen irritante piep doorheen klinkt. De solo’s die op het album staan klinken voor de verandering ook niet als een licht veranderde versie van de vorige plaat of een andere band. Soms neemt de band een piepklein beetje gas terug (zoals op het titelnummer) en dit is, samen met een paar voorspelbare nummers, het enige minpunt aan Heirs To Thievery. Misschien niet je origineelste aankoop van het jaar, maar wel erg goed.
In iets meer dan een half uur ramt Misery Index er elf nummers doorheen. Superstrak, zoals we gewend zijn in het genre. Voor de fans van Dying Fetus en Mumakill of andere extreme/brutal death metal bands een absolute aanrader. Voor de fans van een piep ook.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.