Koninginnedag, is dit een bedreiging of juist een kans voor festivals die niets te maken hebben met de ‘oranjesfeer’? Kans. Vandaag is de eerste dag van het deathmetal festival Neurotic Deathfest. De bezoekers hebben weinig tot niets met deze chauvinistische feestdag. Het festival is dan ook een week van te voren stijf uitverkocht. Echter zal de datum maar weinig invloed hebben gehad op de verkoopcijfers, de namen zijn al reden genoeg om je vingers af te likken.
Er is duidelijk gekozen om iets meer te variëren in de line- up, al is het portie deathmetal bands nog altijd het beste vertegenwoordigt. Aborted is geen uitzondering, de moderne deathmetalband speelt een thuiswedstrijd. De Belgen staan voor tweede keer in rij op Neurotic Deathfest, dit keer op tour met Rotting Sound. De keuze om ze te laten aftrappen is geslaagd, er is nog genoeg ruimte om te bewegen en al snel is er een mega pit die niet geëvenaard zal worden op het festival. De band is enthousiast en is beweeglijk, een aanstekelijke mix die snel overslaat op het publiek.
Aborted
Dew- Scented heeft een tijdje niet veel van zich laten horen, maar nu zijn ze er. Het is druk in de Kleine Zaal en het lijkt alsof de Duitsers er van genieten. Of het veel Nederlanders zijn die in de zaal staan is nog maar de vraag, Duitsland is in grote getale aanwezig en ze laten dit in soms vervelende wijze merken. Zo móet de Duitse vlag op het podium. De band moet er weinig van weten en negeert het. Alleen bij metal kunnen mensen al dronken zijn tegen vier uur in de middag.
Ondertussen speelt Resistance al een deel van zijn set. De deathcore/brutal deathmetal weet muzikaal redelijk te overtuigen. Een van de weinig bands die heel erg breakdown geörienteerde muziek speelt. Het is eigenlijk wel een aangename afwisseling en Resistance weet de juiste groove neer te zetten, zodat de aandacht het hele optreden gevestigd blijft. Enige minpunt is de zanger die niet geheel weet te overtuigen, zijn zangkwaliteiten zijn goed, maar heeft de uitstraling van een schooljochie.
Resistance
Annotations Of An Autopsy heeft een dag van te voren moeten afzeggen. In deze korte periode heeft de organisatie van Neurotic Deathfest toch nog een waardige vervanger weten te regelen. Severe Torture uit Boxtel gaat het gat opvullen in de Kleine Zaal. De zaal puilt uit, missie geslaagd. Of dit aan de populariteit van Annotations Of An Autopsy of die van Severe Torture ligt laat ik in het midden.
Het is bikkelen voor bassist JB, mocht hij eerder nog met Aborted het festival openen op het grote podium. Speelt hij nu met DrDoom (of is het ineens Vultures?) in de Batcave. Gelukkig voor de hondervijftig kijkenden is er weinig op het optreden aan te merken. Het is een typisch optreden van het DrDoom die we kennen: chaotische muziek, weinig interactie met het publiek maar vooral retestrak. Ook de nieuwe zanger Michiel weet goed te overtuigen. Toegegeven: het is wennen om DrDoom met een nieuwe zanger te zien, maar een strot heeft de beste man.
DrDoom
Volgens de organisatie zeker de moeite waard. Dit valt te lezen programmaboekje, dus rond acht uur vonden we het tijd voor Enemy Reign. Een viertal met als frontman niemand minder dan oud Skinless zanger Sherwood Webber. Zeker niet de minste en dat blijkt. Bier afpakken, whiskey teruggeven, stagediven naar de bar en daarnaast een geweldige show weggeven. Muzikaal tappen ze uit hetzelfde vaatje als Skinless en Dying fetus. Maar met een losse vocalist is het geheel toch een stuk bewegelijker als een Dying fetus en serieuzer als Skinless. Zonder twijfel de verrassing van het festival.
Enemy Reign
Six Feet Under
Zonder twijfel een van de meest invloedrijkste bands uit de metal, Napalm Death heeft geen introductie nodig. Al lang gaan ze mee, zonder weinig interventie en blijven steengoede platen afleveren. Dit geld echter niet altijd voor de live performances, vandaag word er strak gehakt en staat het geluid redelijk. Barney’s vocalen zijn soms wat slordig, maar wat wil je als je op een groot podium elk hoekje bijna elke vier seconden ziet?
Napalm Death
Op weg naar Rise & Fall die in de Batcave spelen, zie ik in de Kleine Zaal nog een paar nummers van Rotten Sound. De vraag komt in me op of ze niet op een ander tijdstip konden spelen wanneer ze een cover van Napalm Death, die op exact hetzelfde tijdstip spelen in de Dommelsch Zaal, spelen.
In de batcave staat hardcore band Rise & Fall, op een handjevol fotografen en ongeveer honderd man is het rustig te noemen. Niet geheel verrassend aangezien het een metalfestival is, geen hardcore. Toch is het voor degene die in de Batcave staan een aangename afwisseling. Er word hoofzakelijk werk van het nieuwe album Our Circle Is Vicious gespeeld. Een intens optreden waarbij zanger Bjorn helemaal los gaat.
Rise & Fall
Het grote podium is voorzien van meerdere extra cabinetten. Bolt Thrower neemt de slogan ‘‘no Grolsch ,no glory”, die ze ongetwijfeld hebben bedacht, even voor lief. Zo drinkt de band de Dommelsch van 013 en zet het op gaan. De bijna vijfentwintigjarige band laat zien het nog steeds te hebben. Zanger Karl Willetts heeft het zichtbaar naar zijn zin en zoekt vaak contact met het publiek. Karl is opmerkelijk lyrisch over het festival: “Als ik niet moest spelen, had ik een kaartje gekocht!”
Bolt Thrower
Bijna een tegengesteld scenario speelt zich af in de Kleine Zaal. Rotting Christ speelt strak, het publiek is ook wel enthousiast. De bandleden van Rotting Christ zijn zichtbaar teleurgesteld in het lage aantal toeschouwers in de Kleine Zaal. Krap honderd mensen kiezen Rotting Christ voor Bolt Thrower. Een jongen probeert ongeveer vijf stagedives in één nummer te proppen, telkens opgevangen door drie van zijn vrienden. Deze actie kan bijna synoniem gezien worden voor de sfeer die er hangt.
Rotting Christ
Je kunt geen reactie achterlaten.