De tweede dag van Neurotic Deathfest is aangebroken. Onderweg in de trein zien we een paar neergeslagen Koninginnedag-gangers die het door het weer niet naar hun zin hadden. Gelukkig hebben we daar in 013 weinig last van. Deze dag staat met Carcass, Pestilince en Lock Up in het teken van reunie’s.
Vroeg in de ochtend is het echter eerst tijd voor brutal deathmetal. Samen met een drumcomputer op z’n MP3-speler vormt gitarist Shaun Lacanne Putrid Pile. Het oudbandlid van Num Skull doet dit al sinds 1995 en heeft sinds al een redelijke fanbase weten te creëren. Al kan je duidelijk het drumcomputergeluid horen, het publiek trekt de deathmetal met zware slam riffs behoorlijk goed. Hoe indrukwekkend en snel Shaun in zijn eentje ook kan spelen, voor mij is het ontbreken van extra instrumenten en het gebruik van de monotone drumcomputer na drie nummers wel behoorlijk saai aan het worden en verlaat ik mijn plaats voor een plekje bij Origin.
Dat Origin mag openen in de Dommelsch Zaal kan geen toeval zijn. De hypersnelle deathmetal band staat in garant voor effectiever wakker worden dan een goede koffie. Ondanks het vroege tijdstip staat Origin spreekwoordelijk te blazen. De band weet de moeilijke muziek voortreffelijk te spelen en het geluid staat goed afgesteld, iets wat niet altijd het geval is wanneer de band speelt. Na een viertal nummers is te zien dat de grote zaal steeds iets leger wordt, kennelijk is de technische muziek niet aan iedereen besteed.
Origin
Dying Fetus stond eerder dit jaar nog in het voorprogramma van Cannibal Corpse in de Bibelot en Hedon. Nu is de band als headliner op tour met bovenstaand en onderstaande band. Er is niets over van de eens zo energieke band, maar muzikaal zit alles nog geweldig. Er mag dan maar één gitarist zijn. Gitarist/zanger en bandbaas John Gallanger weet samen met met Sean Beasly nog een dijk van geluid neer te zetten. Beasly die ook het contact met het publiek levert en een redelijk Amerikaans aandoende compliment geeft naar de organisatie. De setlist bestaat uit een mooi afwisseling tussen nieuw en oud. Waar duidelijk de oude nummers beter ontvangen worden door het publiek uit Tilburg
Dying Fetus
Ook in die tour vinden we Beneath The Massacre, de Canadese band is de laatste tijd veel te zien in Europa met verschillende tours en dat is te zien in de Kleine Zaal. De band heeft een reputatie opgebouwd als sterke liveband en weet dit vandaag weer te bewijzen. Vocalist Christopher Bradley doet aan als een moderne gladiator en weet samen met het minimale licht een brute sfeer neer te zetten terwijl de bandleden met instrumenten een strakke show neer weten te zetten. Er is niets op aan te merken, maar toch lijkt alles op automatische piloot te staan. Ze spelen de afgelopen drie tours ook al met hetzelfde repertoire, tijd voor een nieuw album misschien?
Beneath The Massacre
Immolation
De eerste exclusieve naam die we voorgeschoteld krijgen is Lock Up. In de super deathgrind groep zitten respectievelijk Shane Embury (Napalm Death), Nicolas Barker (Dimmu Borgir, Cradle of Filth) en Tomas Lindberg (At The Gates). Tomas blijkt niet bepaald goed bij stem, iets minder op het podium rennen zou hier wellicht de remedie voor zijn? Het collectief speelt goed, maar weet mij in het begin niet goed te pakken. Later wordt met name het geluid wat beter, maar dan is mijn aandacht al volledig weg en begeef ik mij voor een mooi plaatsje bij de volgende band.
Lock Up
Was Rise & Fall op dag één een vreemde eend in de bijt, vandaag is dit het geval voor Kickback. Ze hebben er schijt aan. De band weet al vast de toon te zetten door met een Jägermeister-testbuisje op te komen en deze op de grond van de zaal kapot te gooien. De negatieve sfeer is gezet, provocerend en agressief gaat de band te werk. Het enge is dat het niet als een show overkomt, maar oprecht en gemeend. De metalheads weten niet zo goed wat ze moeten met dit verschijnsel, toch blijken er een paar mensen te zijn die wel raad kunnen met de lege ruimte voor het podium en gaan los.
Kickback
Het is druk bij het hoofdpodium, al doet Carcass al weer bijna twee jaar reunie shows. De band trekt nog steeds redelijk wat bekijks. Best grappig als je bedenkt dat deze band een van de vele uitmondingen is uit de op dag één spelende band Napalm Death is met Bill Steer, tegenwoordig bezige bij in blues/rock groep Firebird, als drijvende kracht van de band. Het deathmetal collecief heeft ook zijn sporen wel nagelaten in de grind, en voornamelijk in de melodieuze death metal met een klassieke plaat als Heartwork.
Carcass
Er wordt zoals je mag verwachten een best off setlist gespeeld met oud en nieuw. Walker is goed bij stem, is opvallend enthousiast en zoekt vaak het contact met het publiek. Om de muziek bij te staan hebben ze op de beamer enkele ranzige foto´s van opengerukte lichamen en op het eind een video van een pathologisch onderzoek waar het lichaam van een vrouw opengesneden wordt. Het het past mooie bij de oude goregrind nummers als ´Reek Of putrefication´ en ´Corporal Jigsore Quandry´. Het is de vraag hoe lang ze door gaan met de reunie, wat mij betreft nog heel lang!
Je kunt geen reactie achterlaten.