Vandaag een avond met punkrock in Winston Kingdom. Twee Nederlandse bands en een knaller van een headliner staan in de Amsterdamse concertzaal en het heeft aardig wat publiek aangetrokken. Wanneer de eerste band moet beginnen staat het goed gevuld, maar natuurlijk, zoals een echte punkrock-avond zou moeten zijn, begint het stukken later dan afgesproken.
Veel bands zijn zo geconcentreerd op optreden, dat ze allemaal dezelfde fout maken. Ze kennen de nummers nauwelijks en er is totaal geen chemie op het podium. Het maakt eigenlijk niet uit, want ze hebben het geweldige argument dat het hun allereerste optreden ooit was. Gelukkig doet de band This City Shines het allemaal anders en veel professioneler. Het viertal heeft al lekker veel ervaring opgedaan met andere bands (So Called Celeste, 21 Gun Salute) en weet ondertussen hoe een goede podiumpresentatie moet zijn. Met de emotionele stem van Sean Gascoigne en de frisse punkrock weten ze namelijk veel indruk te maken. Het zou me niks verbazen als vanavond een goed begin is voor een leuke toekomst.
The Real Danger is het nieuwste kindje van frontman Michiel Walrave. Wat overigens niet helemaal waar is, want de band was namelijk al actief in de Uppercut-periode. Het kaarsje van Uppercut is ondertussen definitief uitgeblazen en dit is het nieuwe hoofdstuk in zijn leven. Het is duidelijk dat de zanger veel ervaring heeft en zijn stem weet iedereen weg te blazen! In interviews is er gezegd dat het geen fulltime touringmonster moet gaan worden, maar de vraag is hoelang ze het geheim van The Real Danger nog kunnen bewaren binnen onze grenzen. Een lekkere opwarmer voor de headliner is het zeker.
De mannen van The Flatliners zijn overdreven trots op hun afkomst. Het viertal staat namelijk opgesteld voor een grote Canadese vlag, maar ook in de speeches van zanger/gitarist Chris Cresswell komt het veelal naar voren. Ook blijft hij maar ratelen over de cd-verkoop, er blijkt namelijk wat gedoe te zijn en ze mogen vanavond geen schijfjes verkopen. Gelukkig speelt de band ook muziek, we zouden het bijna vergeten. De muziek wordt goed ontvangen en het publiek gaat eindelijk met de voeten van de vloer; er wordt gestagedived, er wordt gemoshed en er wordt luidkeels meegezongen. Precies zoals een punkrock-avond zou moeten zijn.
Vanavond was een concertreeks met gevestigde en onbekende namen, maar veel verschil qua kwaliteit is er niet echt te bespeuren. Dat Nederland ook zijn steentje kan bijdragen in de scene is vanavond duidelijk voelbaar, daar mogen we best een beetje trots op zijn.
Je kunt geen reactie achterlaten.