Dauwpop is samen met de Zwarte Cross de vertegenwoordigers van de festivals in het Oosten. In tegenstelling tot Zwarte Cross is Dauwpop geen megafestival en is een stukkie kleiner: één dag en het terrein in Hellendoorn bied plaats voor ongeveer 15.000 bezoekers. Maar net als de Zwarte Cross trekt het festival genoeg lokaal volk om een redelijke stempel te drukken op de sfeer van het festival.
Na een moeizame entree- met generatoren door het wachtende publiek voor de ingang heen is niet écht handig, komen we aan bij The Mad Trist. Er is verwarring, wij verwachten Moss op dit moment op het podium. Pas bij de opkomst van Dog Eat Dog krijgt het publiek te horen dat de Belgische band Das Pop heeft afgezegd wegens ziekte en dat alles een blokje opschuift in het schema. Het komt voor de organisatie goed uit, achteraf horen wij dat er een te kort is aan elektriciteit is in het begin, wat de generatoren door het publiek weer verklaart.
The Mad Trist speelt al zijn laatste nummers als wij naderen bij het Jeagermaester Suprise Stage. De lichte stoner-rock doet het moeizaam in de vroege uurtjes van Dauwpop. Het eerste bier moet gedronken worden en de slaperige mensen moeten eerst nog even bijkomen van de reis en het wachten in de rij. Toch doet de band uit Maastricht weinig fout, het geluid staat prima en de muziek is erg catchy. Helaas doen de elementen niet zijn werk, geef het nog even een jaartje of twee, dan zingt iedereen wel mee.
Bij de Amsterdamse band Moss is het al een stuk drukker. De rustige indie-rock band komt desondanks in het begin lichtelijk geïrriteerd over. Bij het derde nummer wijzen de gitarist/toetsenist en gitarist tegelijkertijd dwingend naar de monitorman dat het geluid omhoog moet. Daarna is van het geluid als toeschouwer weinig op te merken, toch komt de band niet heel vriendelijk over. Dit in contracst met de zachte, indie-rock muziek die de groep maakt. Vooral met het overmatig gebruik van rook maakt het optreden van Moss echt een beleving bij vooral de langere meeslepende nummers, maar ook de catchy nummers zoals de zanger al introduceerde ”Ja wij hebben ook een hit” ; ‘I Apologise (dear Simon)’ komen goed uit de verf en worden snel overgenomen door het publiek.
Moss
Naast het Jeagermaester Suprise Podium, heeft ook het dance podium te kampen met vertraging. Zwart Licht had al afgelopen moeten zijn, echter spelen ze nog drie nummers. De hip hop komt niet goed over om twee uur in de middag met een handjevol mensen. Ze staan te boeken om de goede live shows, misschien alleen in zalen?
Wanneer hardcore/metal/rap/ska band Dog Eat Dog het podium betreed is het goed te merken dat dit een van de publiekslieveling is. Direct is er een grote pit en schreeuwt een enkeling enthousiast mee, waar minder bekenden met de band gelijk meedoen. Ook al zijn de vocalen niet echt goed te horen, zo moeilijk zijn de teksten niet. De twintigjarige band perst klassiekers als ‘Dog Eat Dog’, ‘Expect the Unexpected’ en natuurlijk ‘No Fronts’ uit. Gelijk ook een goede reden om tussen elk nummer door enorm overdreven Amerikaanse appriciation te lullen. Hoe erg de band Nederland gaaf vind, dat de cd-release van z’n buddy komt, ect. De zanger is het boegbeeld, komt wel degerlijk sympathiek over en beweegt van hot naar her. Na het optreden zijn we allang vergeten hoeveel nummers er meer gespeeld konden worden als er gewoon doorgespeeld was tussen de nummers door, maar hoe goed het optreden was.
Dog Eat Dog
Hadden we eerder vertelt dat het festival een echte oostelijke, plattelandse sfeer heeft. Het Enge Bos Podium is het enigste podium dat niet overdekt is, een programmering heeft die de lokalen leuk vinden dat allen met 3FM presentator, Giel Beelen. Huilen? Wij vinden van niet.
Blok NL is een vertegenwoordiging van de crème de la crème van de Nederlandse volkszanger scene. De eerste artiest is Dimitry Mosa, hoewel we twijfelen of zijn paspoort wel helemaal Nederlands is, Zingt hij helemaal in het Nederlands. Meestal over moedertje Rusland waar Dimitry is geboren. Gekleed in Russische klederdracht weet Dimitry het publiek goed mee te krijgen. Wanneer Giel Beelen met een fles wodka aan komt zetten zien we Dimitri te slikken. Hij weet net zo goed als ons dat hij mag lurken aan de fles waar het moederlandse goedje in zit. Een geweldig applaus klinkt van het publiek wanneer Dimitri zijn vijf afgesproken shotjes leegdrinkt.
Dimitry Mosa
Na Dimitri introduceert Giel ons voor aan Dalfsenaar André Ekkelenkamp, die verkozen is door RTV Oost om te mogen optreden op Dauwpop. Het optreden begint met enige verontrusting, Sjonnie’s rolstoel is gesloten, als we hem vinden mogen we Giel bellen. En ja hoor, een ogenblik later komt een enorme man het podium op gestrompeld en neemt plaats op een stoel. André zijn muziek is aanstekelijker en makkelijker mee te zingen dan onze Russische vriend. Zo is het lied over zijn overleden hond een kraker, het is een feest.
André Ekkelenkamp
Na een kleine ombouw pauze staat ook op dit podium, Blaas Of Glory. Als de sfeer al wat was weggevaagd had ‘Blaas’ deze eigenhandig kunnen oppakken. De negenkoppige band doen met hun orkest met verschijdeneverscheidene instrumenten covers van populaire heavy metal nummers. Onder andere Metallica – ‘Enter Sandman’, Van Halen – ‘Jump’ en afsluiter ‘The Final Countdown worden succesvol gecoverd. Het publiek staat met een metersbrede lach op hun gezicht en geniet zichtbaar.
Blaas Of Glory
Op het dancearena, inmiddels niet meer met vertraging, staat de dj-set van Pendulum. Live heeft Pendulum een enorm goede reputatie opgebouwd op de gerenommeerde festivals, zodanig dat de dj-set een van de headliners is van Dauwpop dit jaar. In tegenstelling tot Pendulum live, kan de dj-set maar weinig overtuigen. De nummers vervallen heel vaak in een lang opbouwende nummer, samen met een niets toevoegende MC die enkel en alleen het publiek moet opjutten is het muzikaal minder dan live. Maar laten we het eens niet vergelijken. Het publiek gaat uit zijn dak en de momenten waar de keiharde breakbeat te horen is, is het ook echt goed feest. Minpunt is dat het sommige mensen dit als discomuziek, of achtergrond muziek zien en gaan praten.
Pendulum
Na het eten hebben we dan de stevige stoner-rock formatie uit Nederland/België Drive Like Maria. Het gaat voor de wind met de band. SXSW in USA, voorprogramma van AC/DC, grotendeels uitverkochte clubtour en nú natuurlijk een gewilde spot op Dauwpop vlak na het eten. Het lijkt alsof een paar heren, zich weer wanen in de tijd van The Stooges en Iggy Pop, er word met elkaar gegooid en liefst laten ze zich tegenhouden door het andere vaak nietsvermoedend publiek. Uiteraard hoort de pit erbij, maar wanneer er met opzet andere mensen schade aangedaan wordt is bij mij de lol ervan af. De heren en dame spelen een overtuigende set vol stoner-rock met ballen. Het is gaaf om te zien dat deze band nog maar een album uit heeft en nu al zo’n grote band is in binnen en buitenland, hoe on- Nederlands dat ook is.
Drive Like Maria
De headliner van Dauwpop is Ed Kowalcyk van de beroemde band Live. Je kent het wel, die clip met dat water. Het zijn dan ook de liedjes van Live waar de zanger het van moet hebben. De publieksreactie is een verschil van dag en nacht en zo worden hits als ‘Lightning Crash’ en ‘Dolphins Cry’ enorm goed ontvangen. Echter qua repertoire is er meer solowerk dan voorheen, zoals vorige jaar in de Melkweg. Muzikaal klinkt het nieuwe werk veel minder rockig en meer poppy. Makkelijke nummers voor het grote publiek. Vele malen wordt het publiek bedankt, opgezweept met vier keer ‘Commoaann!’ in een nummer, en misschien heeft hij een paar keer aangekondigd dat zijn album ‘Alive’ uitkomt, 25 juni dus, het lijkt alsof Kowalcky het oprecht naar zijn zin heeft. Het is een fijn optreden waarbij vooral de chemie tussen de muzikanten opvalt, het klopt. Dit soloalbum zou nog best eens een hitje worden.
Ed Kowalcyk
Je kunt geen reactie achterlaten.