Deze avond, in de W2, te Den Bosch wordt geopend met een projectiescherm gevuld met videomateriaal van Fourteen Twentysix. De reis van oprichter Chris van der Linden wordt vertoond en we werpen een achter-de-schermen-blik op de creatie en inspiratie voor het nieuwe album Lighttown Closure. Hier begint daarentegen alleen nog maar de ervaring…
Fourteen Twentysix is het geesteskind van Chris van der Linden en houdt zich al een redelijke tijd bezig met het verspreiden van de benauwende, donkere en op plaatsen bevrijdende elektronische alternatieve rock. Met de EP Songs To Forget bracht Chris ons in 2008 al de verwerkelijking van verdriet, verlies en het verwerken van tragiek. Maar nu, nu is de tijd aangebroken voor de nieuwe reis. Of is het wellicht de reis die zich voortzet? Het nieuwe album genaamd Lighttown Closure wordt deze avond gepresenteerd in een knusse en warme W2.
Hier is het dan ook een perfecte plek om Fourteen Twentysix het leven in te blazen. Wat ooit een solo project was, en in weze ook nog is, is op dit moment een samengesmolten machine en gedraagd zich ook daar naar. Het is dan ook een werkelijk plezier om de band samen te zien spelen, en dat met een vers scala aan instrumentatie. Het is dan ook niet verassend dat er uit een volle band van vijf personen en een laptop een groots geluid komt dat kan worden omgeschreven als een energieke doch kalmerende mengelmoes van experimentatie, melancholie en het uitstorten van leed, iets wat goed wordt weergegeven door de visuals die op het projectiescherm bij elk nummer veranderen.
Het is duidelijk te zien dat veel vrienden en familie van de band aanwezig zijn en daardoor is de interactie vanavond ook een sterk punt. De schoonheidsfoutjes en de ongemakkelijk technische problemen, die denken we bij zo’n jonge band nog weg. Fourteen Twentysix mag dan wel jong zijn, maar het geluid en de verpakking is er en we hopen dat deze band zich dan ook blijft ontplooien.
Fourteen Twentysix
Met een sfeervolle en ambitieuze setup levert Fourteen Twentysix een scala aan nieuwe nummers, maar brengen de heren ons ook het genot om het oude materiaal van Songs To Forget de revu te laten passeren. Met een toegift sluit de band deze editie van Stepping Stone, die opstap biedt voor nieuwe bands. Maar in alle eerlijkheid is Fourteen Twentysix bij vlagen al veel meer dan simpelweg een ‘klein opkomend bandje’.


















Pingback: Live review by Roarzine | FOURTEEN TWENTYSIX