Als je niet weet wat de originele punkbeweging inhield, dan is het eigenlijk net zoiets als uitleggen aan een klein kind wat dinosaurussen waren. Want dat zijn het eigenlijk, de mannen van G.B.H., die vanavond de Dynamo onveilig maken. Een naam die een afkorting is van “Grievious Bodily Harm’, prima voor punk! De opkomst lijkt wat karig, wat wellicht te wijten is aan de eerste mooie dag in een lange tijd. Toch druppelt het langzaam maar zeker binnen en kan het feestje beginnen.
Er doet zich een probleem voor met het bier. Wat het precies is heb ik niet weten te achterhalen, maar het enige dat verkrijgbaar is zijn flesjes Jupiler. Het lijkt een probleem, maar juist daardoor krijgt het nog meer een garage sfeertje in de kelder van Dynamo. Prima, laat het feest maar beginnen!
Dat je met een show als deze wel de nodige rottigheid kan verwachten blijkt al snel. Een van de, zonder al te genuanceerd te zijn in mijn omschrijving, oude bokken die voor deze avond naar de zaal in Eindhoven zijn afgereisd brengt al snel een sigaret naar zijn lippen. Ja, je verwacht eigenlijk niet dit echt mee te maken maar hij steekt hem nog aan ook! Hij heeft succes, want de andere acht bezoekers die op dit moment binnen zijn kijken hem allemaal aan als hij triomfantelijk rondkijkt, de rebel! Gelukkig is er snel afleiding als de mannen van Gewapend Beton hun set erdoorheen raggen. De agressieve, snelle punk van de mannen weet langzaamaan de zaal wat op te warmen, wat vooral aan het enthousiasme van de band zelf te danken is.
De frontman trekt de vreemdste grimassen terwijl hij teksten brult alsof zijn leven eraf hangt. ‘Alles in de fik!’, ‘King of Fools’ en natuurlijk de crowdpleaser ‘Rita Jeugd’ (ja, die Rita). Dat het tempo eigenlijk wel constant is en het gejakker en gesoleer al snel wennen is niet erg. De band speelt punk zoals het hoort en dat doen ze met een tomeloze inzet. En ja, dan is het tijd voor de oudjes van G.B.H. om een kunstje te vertonen. Laten we wel wezen, deze band klinkt alsof ze sloopmuziek maken. Bijna industriële ritmes met scherpe zang vult de zaal. Het publiek stuitert er gemoedelijk op los, sprake van echte wilde acties is er namelijk niet. De band vertelt ook vooral wat grappen tussendoor, wellicht stiekem om wat op adem te komen. Zo presenteert zanger Colin, de drummer als “The Susan Boyle of punkrock!”.
Het publiek bestaat vooral uit wat oudere mannen die, wanneer je het hen zou vragen, stuk voor stuk zullen claimen de Pistols nog live gezien te hebben. Het levert enthousiaste reacties op bij nummers als ‘Crush ‘Em’ of ‘Maniac’. De band heeft ook een nieuwe plaat uit, die helaas niet mee op tour is genomen, en daar spelen ze ook wat van. Het vlot allemaal niet meer zo en eigenlijk is de hele ideologie van punk al lang weggevallen. Desondanks draait punk om individualisme en doen wat je leuk vindt, dat is precies wat deze heren doen. Dat doen ze niet eens onaardig.
Je kunt geen reactie achterlaten.