Danko Jones

Inmiddels elf jaar geleden werd de eerste EP uitgebracht. My Love Is Bold werd een succes, Danko Jones was de band er achter. Het achtste studio album Below The Belt werd dit jaar uitgebracht en volgend weekend staat het trio in Nederland op Pinkpop. Als wij Danko spreken hebben ze net na een uur wachten hun lunch vlug naar binnen kunnen werken. Het is een drukke tijd voor de Canadezen. “Het heen en weer reizen is vermoeiend. Maar we zijn heel blij dat we straks weer kunnen touren. Dit hoort er bij, maar op het podium zijn we pas echt happy.”

Het nieuwe album is goed ontvangen door de pers. Veel gehoord commentaar is dat de band weer terug gegaan zou zijn naar het oude, rauwe geluid. Waar voorganger Never Too Loud iets commerciëler zou zijn, wordt Below the Belt de eigenlijke opvolger van die My Love is Bold EP uit 1999 genoemd. “Het uiteindelijke doel voor de nieuwe plaat was gewoon om een zwaar en snel album te maken. Dat is ons denk ik aardig gelukt, al begrijp ik niet zo goed waarom mensen dit beter zouden vinden dan onze vorige platen. Technisch gezien wel, de liedjes zijn gewoon gestructureerder geworden omdat we bijgeleerd hebben. Maar onze sound is niet veranderd en zal ook nooit veranderen.” Dat is eigenlijk direct het meest gehoorde commentaar van wauwelende recensenten. Danko Jones blijft dezelfde muziek spelen en probeert weinig nieuws. Hoe denkt de frontman daar zelf over? “We doen eigenlijk alleen maar wat van ons verwacht wordt. De liedjes die echt om een rif heengebouwt werden, zoals op de eerste platen, dat doen we niet meer omdat we nu gewoon zoveel meer kunnen. Maar als jij de nieuwe Danko Jones koopt, zou je dan een experimentele plaat willen? Nee, je wilt gewoon een vunzig album over vrouwen en arrogante types. Dit is ons geluid, ACDC en Motorhead hebben hun sound bijvoorbeeld ook nog nooit wezenlijk veranderd. Zij weten ook dat zoiets niet zou werken.”

Ondanks de titel werd Never Too Loud zoals gezegd veelvuldig afgefakkeld omdat te “zacht” zou zijn. Is het trio zelf eigenlijk nog tevreden over dit album uit 2008? “Ja, we zijn er nog steeds heel blij mee. Never Too Loud voelde als een album dat we móesten maken. Het is heel erg in de oude classic rock stijl gedaan. We hebben veel geluisterd naar onze voorbeelden van bijvoorbeeld Thin Lizzy. Uiteindelijk, als je het even van een afstandje bekijkt, is het album nog steeds wel heel erg Danko Jones. We hebben alleen voor een keer gewerkt met een andere producer, Nick Rascal, in plaats van onze vaste man Matt. Ook gewoon omdat we de kans kregen om een keer met hem te werken. We zijn er nog steeds tevreden over, ondanks het commentaar.”

De onderwerpen van de liedjes bevinden zich veelal in het niet al te brede spectrum tussen meisjes en een middelvinger opsteken naar iemand of iedereen. De Canadezen hebben eigenlijk nooit de neiging gehad om te zingen over wereldproblemen, politiek of hun echte mening vertelt Danko. “Het past niet bij ons. Onze muziek gaat over relaties, seks en mannelijkheid. Sexual music, sexual toppings.” Het antwoord op de vraag of ze zelf een relatie hebben is echter nergens te vinden. Daar wordt dan ook vanmiddag geen antwoord gegeven. Het is privé, al vertellen ze wel dat groupies geen kans maken bij de heren. “In onze muziek zijn we heel open, daar in zeggen we wat we willen zeggen en daar blijft het bij. Is ook gewoon eerlijker voor onze naasten.”

Die groupies zijn er in ieder geval nog steeds in grote getale, al heeft deze persdag opvallend genoeg tot nu toe nog niemand aangetrokken. Door de jaren heen hebben ze veel kadootjes van de fans gekregen. “Het coolste was van ene Jean Pierre. Van hem hebben we allemaal een eigen, zelfgemaakte fles cognac gekregen. Met de fles helemaal gegrafeerd voor ons persoonlijk. Ik drink het niet op, het is te leuk om gewoon zo te hebben. We hebben ook wel eens een groot schilderij gekregen met twee vrouwen daar op, je begrijpt wel in wat voor houding. Dat soort dingen kunnen we lastig meenemen tijdens onze tour, maar we vinden het wel echt heel tof dat mensen zoiets speciaal voor jou maken.”

Dat er geen dames meer mee naar huis gaan tegenwoordig zal er ook mee te maken hebben dat de band praktisch nooit meer blijft voor de after-party na een concert. Ze worden ouder en vinden zich elke dag klemzuipen tegenwoordig “A waste of time.” “We willen elke avond het maximale geven. Na een show zijn we kapot, te moe om ook nog eens te blijven feesten. En dat hoort ook zo, als jij na een optreden nog op je benen kan staan heb je volgens mij niet het maximale uit jezelf gehaald. Shows gaan me nooit vervelen, de rest er omheen wel.”

Zondag 30 mei staan de Canadezen op het Pinkpop hoofdpodium. Over de setlist is nog niet veel bekend, al spelen ze elke show wel de bekende hits. “Daar kan je niet omheen, maar verder zijn er nog eens ongeveer 25 liedjes die je moet kiezen. Zo ondertussen hebben we heel veel keuze. En neem bijvoorbeeld een liedje als ‘I Want You,’ die we heel lang niet gespeeld hebben omdat ik de zangpartijen niet meer aankon. Nu hebben we hem een toon lager gemaakt en ik heb er weer zin in. Vind je die leuk ja? Dan spelen we hem op Pinkpop speciaal voor jou.”