Pain of Salvation – Road Salt One

Bij het beluisteren van de nieuwe cd van Pain Of Salvation ben ik twijfelachtig bevestiging gaan zoeken in mijn omgeving. Klopt dit wel? Is dit de band van Daniel Gildenlöw? Heb ik de juiste cd gekregen van de platenmaatschappij? Stop! Jawel, dit ís de nieuwste release met als naam Road Salt One.  

Bekend als makers van progressieve metal, heeft het Zweedse Pain Of Salvation het zevende full length studio album afgeleverd. Laat dan wel de ‘metal’ weg uit voorgaande beschrijving. Met Road Salt One zijn ze een andere muzikale weg ingeslagen. Dat is wel wennen. Is het daardoor slechter gaan klinken? Nee, gewoon (erg) anders. En verandering van spijs doet eten, zeggen ze wel eens. Zo ook in dit geval. Voor te stellen is dat er fans afhaken. Maar goed, er komen er vast weer velen voor terug.

De sound van de jaren ’70 heeft een vooral een grote invloed gehad op de eerste twee tracks ‘No Way’ en ‘She Likes to Hide’. Rauw en soms een beetje cheesy. Daarna wordt er overgestapt naar een redelijk hedendaagser (al dan niet experimenteel) geluid. Uitstapper ‘Tell Me You Don’t Know’ doet denken aan Johnny Cash die de rustige muzikale kant van Zakk Wylde met zijn Black Label Society heeft leren kennen.

Pareltje van deze plaat is het mooie en ingetogen ‘Sisters’. Mooie zanglijnen en af en toe het idee te luisteren naar een ballade uit de middeleeuwen.  ’Of Dust’ en ‘Sleeping Under The Stars’ hebben een experimenteel karakter. Laatstgenoemde zou niet misstaan in de soundtrack van een film van Tim Burton. Voor de liefhebbers van het oudere werk zijn de scheurende gitaren, wel goed luisteren, te vinden in onder andere het sinistere ‘Darkness Of Mine’ en ‘Linoleum’, een nummer met diverse tempowisselingen. Gildenlöw laat hier de diversiteit van zijn stem blijken.

Is er dan niks meer over van de oude sound? Niks is wel erg veel. Er zijn een aantal nummers die ‘rieken’ naar het oude werk waaronder ‘Where It Hurts’ met een symfonische inslag en het melodramatische en meer dan 7-minuten durende ‘Innocence’. Hou dan wel het ‘rieken naar’ in gedachten.

Pain of Salvation is een veelzijdige band en durft het aan om te experimenteren. Let wel: het is geen progressieve metal plaat. Road Salt One is een experimentele verzameling van mooie en misschien minder mooie liedjes, da’s persoonlijk. Noem het maar een progressieve rockplaat. Zoals gezegd zal het voor de fans erg wennen zijn en zal er nog lang over gesproken worden want smaken zullen verschillen. Echter degene die deze plaat aangrijpt om voor de eerste keer met Pain of Salvation kennis te maken zal ‘m zeker waarderen. Een gedurfde plaat die moet groeien. Verwacht in ieder geval het onverwachte.

Score: