Dååth – The Concealers

Dååth is de naam van de zoveelste band uit Georgia. Een onorthodoxe blend van thrash, death, prog en industrial vormt het geluid van deze mannen. De meest recente plaat van de heren heet The Concealers, en is een bijzonder lekkere schijf geworden. Het verhaal van deze plaat is wat apart, het is namelijk een samenwerking tussen RoadRunner en Century Media geworden, waarbij RoadRunner de distributie heeft gedaan heeft en Century Media de promotie.  Voor de band natuurlijk een helemaal prima deal.

Halsbrekende toeren haalt de band uit in hun muziek met vlijmscherpe riffs en ijzersterke drumpartijen op ‘Self-Corruption Manifesto’. Helaas mist de band een beetje het vernieuwende van voorganger The Hinderers, maar desondanks weet de band het traditionele met het onvoorspelbare te verenigen, bijvoorbeeld op een van de hoogtepunten van de plaat, ‘The Unbinding Truth’. Een stukje gitaarwerk om u tegen te zeggen, dat het brute geluid even helemaal afschud en bijna dromerig wordt.

Het is ook wel een voordeel voor Dååth dat ze van zoveel markten thuis zijn. Op ‘Silenced’ zou de band bijvoorbeeld weer mee kunnen doen met de meeste metalcorebands. Geen wonder dat de band al tourde met uiteenlopende bands als Job For A Cowboy, Naglfar en Dragonforce. Vast element is wel de zware bas die elk nummer van nieuwe diepte voorziet, zoals ook ‘Day Of Endless Light’, wat met zijn vette groove nog wel wat meer kleine verrassingen bied. Ook zeker een van de betere nummers van de plaat. De band heeft, ondanks alle wisselingen in de bezetting, zeker weer een interessant stuk metaal weten te creeëren.

Even er tussenin komt de wat wazige track ‘Duststorm’ die als een bijna Enter Shikari-achtige intro dient voor ‘...Of Poisoned Sorrows’. Hier vinden we dan toch die industriële invloed op zijn best terug met synths die de basis van het nummer vormen wat uiteindelijk een zwaar hamerend hoogtepunt van de plaat mag heten. Met ‘Incestous Amplification’sluit de plaat dan af, waar de band nog even alle remmen los gooit om compleet los te gaan met moddervette blastbeats, zieke gitaren en zang die uit de diepste zwarte poel lijkt te komen. Het lijkt wel een therapeutische afsluiting van een plaat waar alles op kan, want dat is Dååth.

Score: