Transatlantic

Transatlantic, het progressieve rockkwartet, is na een relatieve stilte van acht jaar weer terug met een nieuwe studio plaat: The Whirlwind. De meeste recensenten waren enthousiast en de recente toernee was binnen no-time uitverkocht. ROAR E-Zine was bij het inmiddels legendarische concert in Tilburg en sprak daar met bassist Pete Trewavas.

Pete Trewavas is een muzikale bezige bij. Al bijna dertig jaar bassist van Marillion met daarnaast een aantal andere muziekprojecten. Een daarvan is Transatlantic, een progressieve rock band bestaande uit een aantal grote namen: Mike Portnoy (drums, o.a. Dream Theater en Liquid Tension Project), Roine Stolt (gitaar, Flower Kings) en Neal Morse (zang, keyboard, ex-Spock’s Beard). Vanavond zal Transatlantic na een lange tijd zijn Nederlandse opwachting opmaken in 013, Tilburg. De heren hebben vandaag veel interviews af te werken . Pete Trewavas neemt gelukkig de tijd voor enkele vragen. Hij oogt fit en heeft er in ieder geval zin in.Het vorige studio album Bridge Across Forever stamt uit 2001, het meest recente werk The Whirlwind uit 2009. De wereld heeft lang moeten wachten. Heeft zijn christelijke overtuiging hier nog een rol in gespeeld?

“Neal (Morse, red.) wilde graag wat tijd voor zichzelf om zijn eigen dingen te doen. Het geloof heeft eigenlijk altijd een lichte rol gespeeld. De teksten van Transatlantic en Spock’s Beard zijn min of meer religieus of in sommige gevallen hierop gebaseerd. Maar altijd met een bepaalde consensus: niet te veel over dit thema en niet te diep ingaan op dat item. Er werd weliswaar niet op gehamerd. Het was min of meer een ongeschreven regel in zijn bands. En op een of andere manier voelde Neal zich daarin beperkt, in meerdere mate in Spock’s Beard. En in het groeiproces wat je als artiest meemaakt was het de tijd voor Neal om zijn ding te gaan doen. De wereld vertellen hoe hij over bepaalde zaken dacht. En de beste methode om dat te kunnen doen was door solo te gaan.”

“Toen Neal Spock’s Beard verliet stond ik perplex, ik was compleet geschokt. Dat had ik nooit verwacht, niemand eigenlijk. Spock’s Beard stond in mijn beleving net op de rand van doorbreken op wereld niveau, om een grote naam te worden. Zeggen dat je (Neal, red.) tijd nodig hebt voor je eigen dingen maakt het dan ook weer moeilijk om weer te starten. Ik heb wel altijd gehoopt dat Transatlantic weer bij elkaar zou komen en ik ben erg blij dat dat weer gebeurd is. Ik voelde dat we nog meer te vertellen hadden, dat het avontuur niet klaar was. Ik hou ervan om met deze gasten muziek te maken.”

“Vorig jaar ontvingen we van Neal een e-mail waarin hij aangaf een 45-minuten durend stuk te hebben geschreven voor Transatlantic. Neal zei dat God het tijd vond om dit stuk muziek door Transatlantic te laten uitvoeren. En zo is de bal weer aan het rollen gegaan. Natuurlijk is er veel gebeurd op het gebied van schrijven en opnemen. We zijn dan zelf ook erg blij met het eindresultaat.”

Met vier druk bezette muzikanten, verspreid over de wereld, lijkt het lastig om een album te schrijven en op te nemen. Hoe verloopt dat proces?

“Fast and Furious. We hebben niet de luxe van tijd om erg uitgebreid na te denken over een nieuw album. Het schrijfproces van onze andere bands wijkt dan ook compleet af van dat van Transatlantic. Iedereen heeft natuurlijk een hoop eigen ideeën en we vertrouwen erg op ons muzikale instinct. Roine (Stolt, red.) en ik waren in het begin een beetje bang dat het ‘Neal’s Meesterwerk’ zou worden met weinig ruimte voor onze eigen creativiteit. We hebben daar ook met Neal over gesproken en hij begreep onze bezorgdheid en gaf aan dat het thema van deze plaat simpelweg een actualiteit is. De wereld bevindt zich in een grote wervelwind van allerhande gebeurtenissen zowel algemeen als persoonlijk. Neal vond ook dat als we samen weer gingen opnemen en onze creativiteit gingen vermengen, we ons allemaal ook happy zouden moeten voelen bij het uitgangspunt.”

“We hebben elkaar een hoop ideeën gestuurd over en weer. We hebben een gaatje gevonden in onze agenda’s, zijn naar Nashville, Tennessee (VS) getogen en hebben uiteindelijk tien dagen uitgetrokken voor het schrijven (re-)arrangeren, oefenen en opnemen. We hebben ongeveer een dag of drie gespendeerd aan het uitwerken van de arrangementen, drie dagen aan het opnemen van de drums. Mijn baspartijen heb ik in vier of vijf dagen opgenomen en nog een dag achteraf. Ik vond het fijner om ze opnieuw op te nemen dan bestaande partijen op te lappen.”

“Halverwege de tien dagen hebben we besloten dat het nieuwe album The Whirlwind zou gaan heten omdat er een hoop oorspronkelijke muziek en tekst is overgebleven. Naderhand hebben we nog enkele momenten uitgetrokken om ‘puntjes op de i’ te zetten maar dat was dan weer op afstand. En ondanks het korte tijdsbestek en strakke schema hebben we veel plezier beleefd en lol gemaakt.”Wat voor rol heeft je eigen creativiteit en inbreng gespeeld bij de totstandkoming van dit album?

“Toen ik de e-mail van Neal ontving, was ik op toernee met Marillion, ik geloof dat het tijdens de ‘Happiness is the Road’ toer was. Elke vrije minuut die ik toen had heb ik gespendeerd aan het verzinnen, uitwerken en opnemen van muzikale ideeën. Is It Really Happening is toen geschreven. Een ander idee was de melodie van het intro van Whirlwind (Ouverture-Whirlwind, red.), een beetje Todd Rungren-achtig. Dit is van oorsprong een piano idee wat al op lang de plank ligt. Ik was op zoek naar een proggie stukje muziek en toen herinnerde ik me dat stukje weer. Ontstaan ergens in de tachtiger jaren ten tijde van, ik meen, Clutching At Straws (Marillion, red.). Ik als bassist die een pianostuk schreef? Mark (Kelly, toetsenist Marillion, red.) had daar zijn bedenkingen over (lacht). En het is er nooit echt van gekomen om het te gebruiken tot vrij recent dan eigenlijk. En blij toe. Met muziek maakt het eigenlijk niets uit wanneer je het schrijft. Wanneer het goed is dan blijft het goed.

Laatste voorbeeld is een snelle gitaarriff die Roine aanvankelijk speelde. Deze heb ik omgevormd naar een rustigere bas- en pianopartij in het intro van Lay Down Your Life. Dat vind ik ook echt leuk om te doen. Een stukje muziek oppakken en het zo te kneden dat het past.”

Jullie hebben vier covers opgenomen waaronder Return Of The Giant Hogweed van Genesis. Wat is het verhaal achter de keuze voor deze nummers?

“Ik hou van dit nummer! Gekozen door Neal maar zeker een van mijn persoonlijke favorieten. We wilden sowieso een bonus disc opnemen met vier covers. Een cover per persoon. Return Of The Giant Hogweed speelden we geloof ik in New York tijdens de SMPTe toernee. Een van onze nummers mondde uit in dit nummer en na een tweetal shows hebben we dat maar geschrapt omdat de meeste bezoekers geen idee hadden wat we aan het doen waren (lacht). Reden dat ik graag het einde van deze cover live wilde spelen was om te laten horen wat voor een krachtige band Genesis eigenlijk toen al was. Geen ‘airy fairy’ bandje maar een echte goeie band. Vooral de begindagen stonden in het teken van progressieve muziek.”

“Mijn persoonlijke keuze was I Need You (America-versie, red.). Tijdens de opname sessies wilde ik een bepaalde opname terugluisteren nadat ik ‘m op mijn iPod had gezet. In plaats van die opname hoorde ik I Need You, een geweldig nummer. In de studio pakte ik de 12-snarige gitaar en was bezig om de akkoorden uit te vogelen. Mike (Portnoy, red.) hoorde dat en stelde meteen voor om dat nummer te gebruiken als een van de covers op de bonus disc, twee stemmen voor dus. En terwijl we bezig waren met de variant van America leek het ons ook gepast om daarin de versie van de Beatles te verwerken aangezien Mike een grote Beatles liefhebber is. En zo geschiedde. Soul Sacrifice (Santana) vind ik persoonlijk een erg goed nummer. Ik hou ervan om Mike aan het werk te zien op zijn percussie instrumenten. Een lust voor het oor en oog!”

Wat zijn de plannen voor de toekomst?

“Eerst hebben we nog een aantal optredens in Engeland met Transatlantic en daarna ga ik weer hard de repetities in voor een aantal festivaloptredens met Marillion deze zomer. We spelen in Italië, Engeland en Lorelei, Duitsland. En daarna zien we verder.”

Uiteindelijk wordt Pete weggeroepen om te gaan sound checken en blijven er nog een aantal vragen onbeantwoord. Het optreden van vanavond wordt namelijk opgenomen en zeer waarschijnlijk als live DVD uitgebracht. Het geluid moet daarom honderd procent in orde zijn. Achteraf beschouwd een zeer memorabel optreden.