Na begin 2009 een EP uitgebracht te hebben is hij er nu eindelijk: het vierde studioalbum van Disco Ensemble. Nummer drie Magic Recoveries stond bol van de experimenten en dat pakte bijzonder goed uit. Het nieuwe The Island Of Disco Ensemble komt met de belofte dat dit het echte Disco Ensemble geluid is. De band claimt in de twee jaar die tussen de albums zat volwassen geworden te zijn. Is de toevoeging van elektronica aan het emo-geweld wat Magic Recoveries zo kenmerkte doorgezet?
Het antwoord is een duidelijke ‘nee’. Openingsnummer ‘Bay Of Biscay’ opent met een lekker gitaarrifje waarna zanger Miikka begint met de voor hem zo gebruikelijke klaagzang. Door de stuwende drums blijft het direct spannend. Het klinkt onmiskenbaar als Disco Ensemble, maar wel veel meer als een simpelweg betere versie van hun eerste twee albums. Dit is pure punkrock. Voor nummer twee ‘Pitch Black Cloud’ heeft Miikka wel zijn Körg weer tevoorschijn gehaald. Het vormt wel een welkome toevoeging en eigenlijk kenmerkt het ding Disco Ensemble’s geluid. Single ‘White Flag For Peace’ is in die zin enigszins misleidend te noemen. Het is een van de duidelijkste op punk georiënteerde nummers, niet in de laatste plaats vanwege de tekst. Hij lijkt wat simpel en had qua geluid ook makkelijk op Magic Recoveries kunnen staan.
Bij nummer zes ‘Get Some Sleep’ begint de boel in te zakken. Het zijn juist de langzame nummers waarop goed te horen is dat Disco Ensemble’s teksten nooit de meest geavanceerde zijn geweest (enkele uitzonderingen daargelaten). Ook ‘Life Of Crime’ begint voorzichtig maar begint na twee minuten gelukkig weer een beetje als de Finse rockband te klinken. Nummer acht ‘Semi Eternal Flame / Undo’ heeft weer een lekkere punkrock opening en op dit soort momenten zijn de heren eigenlijk op hun best.
Over de grote lijn valt de plaat uiteindelijk toch een beetje tegen. Er zijn weinig echte prijsnummers en het is vooral een terugkeer naar het oudere geluid. Technisch gezien zit het allemaal, in tegenstelling tot die eerste twee albums al waren ze nog zo fijn, heel goed in elkaar. Jammer genoeg begin je na een paar nummers het idee te krijgen dat je een lang liedje aan het luisteren bent. Het is zeker geen vervelende plaat, maar de mannen hebben nu toch echt wel wat te bewijzen als ze begin september weer in Nederland staan.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.