The Powerfest 2010 @ Melkweg, Amsterdam

De Melkweg mag vandaag de vijfde editie van The Powerfest hosten en doet dit in drie van haar zalen. Het theater, de kleine zaal en de nieuwe zaal staan namelijk in het teken van zwart gestijlde haren, kleurige bandshirts, zeurderige teksten en harde gitaren. Door het ontbreken van een echte headliner en het hebben van zeventien opkomende namen, beloofd het vandaag veel verassing te bieden. Welke band gaat binnenkort echt doorbreken en kan zelfstandig de zalen uitverkopen? Wij gingen het uitzoeken.

Vandaag is er geen violent dancing toegestaan in de concertzalen, zo staat aangegeven met grote posters op de steunpilaren. De popband Only Seven Left heeft de eer om het festival te mogen open en is zeer zeker niet violent. Het vijftal is nog nat achter de oren en heeft een hoog aaibaarheidsgehalte. De leadzanger Bart van Dalen komt met zijn mavo-Engels niet erg overtuigend over, maar gelukkig maakt het niks uit, veel beter kunnen de aanwezigen het waarschijnlijk ook niet. De kwaliteit en originaliteit van de nummers mag erg laag zijn, ze worden met veel enthousiasme gebracht en het is duidelijk dat er genoten wordt op het podium. De kids lijken qua genre vandaag erg misplaatst, maar wanneer er wordt gevraagd hoeveel mensen er bekend zijn met het vijftal, wordt er veelvuldig gereageerd. Binnenkort komt Only Seven Left met de debuutplaat It Was All a Dream en hiermee gaat de populariteit ongetwijfeld toenemen, maar laat de popgroep alsjeblieft nooit meer op een hardcore-festival spelen. (MK)

De Duitse catch phrase van snoepfabrikant Haribo betekent momenteel veel meer dan blije kinderen! De naam Haribo Macht Kinder Froh staat namelijk ook voor lompe gitaren, snelle drums en harde computerbeats. De dikke buik van zanger Nick Heijman verklapt gelijk de inspiratie voor de bandnaam en hij waggelt letterlijk elke kant van het podium op. Met het komende tourschema zijn de kilo’s er makkelijk af te ijsberen, want op elk festival wordt het viertal uitgenodigd. De oorsprong van de populariteit is zeer duidelijk wanneer de bandleden het podium betreden. De concertzaal staat volledig gevuld en Haribo Macht Kinder Froh biedt het totaalpakket. De show is gelikt en professioneel, vernieuwend en enorm sociaal, de microfoon gaat namelijk regelmatig richting de eerste rijen en ook de high fives worden veelvuldig uitgedeeld. De hype rond de Utrechters is volledig terecht en de party kids gaan ons zeer snel ongetwijfeld verbazen met een fysiek schijfje. Siked! (MK)

Het is tijd voor de eerste internationale act van vandaag. Hardcore gezelschap Your Demise uit Engeland betreedt rond een uur of vier het podium van The Max. Ze openen met een vette sample en doen qua uiterlijk wat aan Cancer Bats denken. Na een paar nummers begint het toestromende publiek lekker mee te doen. De bandleden zijn enthousiast. Er wordt vol op vrolijk plat Engels gepraat door frontman Ed McRae, de aanwezige veertienjarigen krabben zich nog maar eens achter de oren. De muziek van Your Demise is zwaar en nodigt uit tot moshen, maar de liedjes ontbreekt het vaak aan een kop en staart. Ook kan het enthousiasme niet verhullen dat de band vandaag niet super strak speelt. Niettemin is het knap hoe ze een aanvankelijk sceptische zaal zo meekrijgen. Naderhand waren bovendien ineens overal Your Demise-shirtjes te zien, missie volbracht. (MB)

In Groningen stond er een tweetal mensen te moshen op hun muziek, maar in Amsterdam doen ze het gelukkig beter. Ze zijn alweer zeven jaar actief, maar kwamen onlangs pas met The Summoning en gelukkig zorgt de debuutplaat voor een enorme opleving, want opeens staat Glamour Of The Kill in de Melkweg. Het viertal komt vandaag vooral voor de mooie stad en ‘to smoke all your weed and fuck all your women’ en ze weten voor veel rumoer te zorgen. De metalcore-machine krijgt veel reactie van het publiek en er wordt regelmatig gestagedived. Frontman Davey “Death” Richmond vraagt hiernaast ook naar een wall of death en het wordt enthousiast opgepakt. De muziek en uiterlijke kenmerken doen erg denken aan Bullet For My Valentine, maar dan een stuk sympathieker. De Engelsmannen weten een goed optreden te geven en net als iedereen, hopen we dat het viertal snel terug zal komen naar Amsterdam. (MK)

Tegen etenstijd staat het uit York afkomstige Elliot Minor op het programma. De grote zaal is bij lange na niet vol, het is dan ook een van de wat onbekendere bands van vandaag. Een meerstemmig begin geeft direct de indruk dat we hier met een powerpop bandje te maken hebben. Zangers Alex en Ed laten gelukkig al vlug de kracht in hun stemmen horen. De liedjes hebben bovendien lange instrumentale stukken. Het is een wat gekke combinatie met de poppie emo die de heren maken. Het publiek sluit de band dan ook nog niet direct in hun armen. Wat er wel uitspringt is dat Elliot Minor een keyboard gebruikt. Niet zo bijzonder als je kijkt naar bands als Destine en The Rocket Summer die vandaag ook op het programma staan, maar bij deze act is het echt een welkome toevoeging. Het geeft een zekere frisheid mee aan de toch wat stroperige emo pop. (MB)

Als om zes uur de Belgen van Campus in de kleine zaal het podium betreden, staan er nog maar een handjevol mensen te wachten. Campus probeert met de nieuwe nummers, die op het onlangs verschenen Oh, Comely! staan, het publiek te overtuigen maar lijkt toch in het begin van hun set een beetje voor zichzelf te spelen. Gelukkig trekken zij met hun heftige gitaargeweld steeds meer mensen en weten zij de zaal uiteindelijk vol te krijgen. Ze zetten een ontzettend strakke set neer en brengen oude en nieuwe nummers ten gehore. Hier en daar valt een Underoath-achtig riffje te bespeuren, maar de band wordt toch gekenmerkt door hun melodieuze nummers welke naar exploderende climaxen worden geleid door hun herkenbare sound. Respect gaat uit naar zanger Rik die zijn lage geschreeuw strak weet af te wisselen met hoge screams. (CW)

De (ex-)bandleden van San Andreas, Phaedra List, Elle Bandita en The Hot Stuards hebben de krachten gebundeld! De mannen zijn met The New Media gekomen en wisten de Converse-wedstrijd te winnen, waardoor ze de opener zijn in het Melkweg Theater. Ze maken fijne emocore met piano en mooie zanglijnen en de theaterzaal is goed gevuld. ‘We hopen dat jullie straks veel plezier hebben met Make Believe, dat is waarschijnlijk ook de reden waarom het momenteel zo druk is’ laat Jeroen Jaquet weten. De frontman komt erg onzeker over en zo ook de andere bandleden. De podiumervaring zou vandaag moet spetteren, maar dat is totaal niet het geval. De muziek wordt enorm knullig en slaapverwekkend gebracht en de bandleden spelen allen op een eigen eiland, en omdat de klik niet aanwezig is op het podium, is het ook zeker niet voelbaar in het publiek. Heel erg jammer. (MK)

Canterbury

Positiviteit viert hoogtij als The Rocket Summer onder luid gejuich van de fans het podium oploopt. Zanger Bryce Avary straalt van het podium af en knalt de set in met ‘Hills And Valleys’. Deze man is de ultieme performer en werkt zo hard mogelijk om het voor het publiek leuk te maken. Er wordt een goede afwisseling gemaakt tussen oude nummers en de nummers van hun laatste plaat Of Men And Angels, welke gemengde reacties van de critici kreeg. Ondanks het feit dat The Rocket Summer de mindere nummers van dit laatste album speelt, laat Bryce me weer voelen alsof ik tien jaar oud ben en mijn jeugdheld aanschouw. Hij knutselt zo op het podium een lied in elkaar en speelt een nummer akoestisch midden in het publiek. Hij weet iedereen uit zijn hand te laten eten door zijn geweldige act, welke wordt ondersteund door zijn strakke achterban en zijn zeer goede zangstem. (CW)

Het staat al vlug vol in de kleine theaterzaal als Synthetic Season gaat beginnen. Van te voren lopen de twee bandleden van dit bijzondere project als dodo’s heen en weer over het geïmproviseerde podium. Na vijf minuten spelen zegt zanger Ash Price al dat hij “een beetje moe” is en “liever zit te chillen.” Dit gevoel blijft vervolgens de rest van het half uur hangen, daar doet geen “I love you, you are amazing” meer afbreuk aan. De band, bestaande uit een zanger, een gitarist en een drum/beat programma op de Apple, krijgt het publiek dat niet na vijf minuten ergernis wegloopt in ieder geval wel aan het dansen. Het is typisch zo’n act waar je van houdt of die je haat. Uiteindelijk was dit vanavond een zwakke performance, zelfs deze twee Engelse snotapen moeten beter kunnen op een goede dag. (MB)

De kleine zaal van de Melkweg staat bomvol als Four Year Strong begint met spelen. De energieke en melodieuze punk van de band komt, in tegenstelling tot op het podium, in de zaal goed en duidelijk over. Four Year Strong maakt er een feest van met hun strakke set en het publiek gaat los. De band speelt vooral de nummers van hun laatste album Enemy Of The World, maar af en toe komt er ook een oude langs. Zo sluiten zij hun optreden af met ‘Heroes Get Remembered, Legends Never Die’. Er wordt aan de lopende band gestagedived en tijdens het laatste nummer wordt iedereen op het podium uitgenodigd. De mannen zijn de feestnummers van de avond en laten een onvergetelijke indruk achter. In de wandelgangen wordt er de rest van de avond luidkeels gesproken over hoe goed het publiek dit optreden kon waarderen. (CW)

Vorige week stonden ze nog op Pinkpop in Landgraaf, een week later staan ze tussen de ruige mannen op The Powerfest in de Melkweg. Dat het goed gaat met de jongens van Destine mag duidelijk zijn maar vandaag zat het allemaal niet helemaal mee. Na een oneindig lange soundcheck mag Destine blij zijn dat er überhaupt nog mensen in de zaal staan. Want meer dan dertig minuten later dan gepland komen de mannen van de Nederlandse pop-/rockband het podium eindelijk op en beginnen ze te spelen. Hetgene dat direct opvalt is dat de apparatuur nog steeds niet goed afgesteld staat want de zang van Robin valt in het niet tussen het geweld van de instrumenten, al klinkt Robin ook een beetje verkouden en zou dat de oorzaak kunnen zijn. In ieder geval spelen de mannen niet de sterren van de hemel in een slechts half gevulde ‘Max’ in de Melkweg. (JW)

Ondanks dat de Japanners van Fact eerder dit jaar in een interview met ons zeiden dat ze niet van plan waren naar Nederland te komen staan ze hier toch op The Powerfest vanavond. Op de tweede verdieping speelt de punk-/rock-/metalband in het Theater. Het podium in de zaal is erg laag waardoor de kleine Japanners niet goed te zien zijn maar ze spelen erg strak en er komen nummers van zowel hun debuutalbum Fact als van hun tweede album In The Blink Of An Eye voorbij. Het publiek lijkt in ieder geval te genieten van deze excentrieke band die eigenlijk niet goed in een hokje geplaatst kan worden. Onder andere ‘A Fact Of Life’ en ‘Slip Of The Lip’ komen voorbij en komen goed uit de verf. Dat de mannen van Fact dan eigenlijk geen woord Engels spreken doet er niet toe, deze energieke show zal niet snel vergeten worden. (JW)

Breathe Carolina is eigenlijk een echte studioband. De combinatie van electro en screamo wordt door Kyle Even en David Schmitt met veel plezier gemaakt in hun zolderkamers, maar oeps, het slaat aan en opeens moet je gaan touren. Het tweetal heeft een drummer, gitarist en toetsenist aangetrokken en het blijkt een goede keuze. Doordat de frontmannen geen instrumenten hoeven te dragen, kunnen ze lekker losgaan op het podium.  Het podium wordt rondgehost en ook de aankleding is goed uitgedacht; de Amerikanen hebben een indrukwekkende laser- en lichtshow meegebracht, maar helaas kan weinig publiek het aanschouwen. Gelijktijdig spelen namelijk twee andere headliners en Breathe Carolina heeft het minste aantal aangetrokken. Het schaarse bezoekersaantal vermaakt zich gelukkig uitbundig en er wordt veelvuldig gesprongen op de dansbare muziek. Opvallend is dat het tweetal de setlist veel eerder stopt dan gepland, namelijk dertig minuten eerder, dit omdat ze hun bezoekers graag naar A Day To Remember sturen. (MK)

Terwijl de grote publiekstrekker A Day To Remember in de Max op het podium staat, speelt Fireworks uit Detroit in de theaterzaal. Deze jonge honden timmeren al een tijdje aan de weg en hebben vorig jaar uit debuutplaat All I Have To Offer Is My Own Confusion uitgebracht. Fireworks is nog relatief onbekend maar stond een half jaar geleden al in het voorprogramma van Set Your Goals. Door het feit dat er maar weinig mensen bij dit optreden aanwezig zijn, is de sfeer heel intiem. Iedereen staat om de band heen en zingt uit volle borst alle nummers mee. Fireworks speelt vooral nummers van het debuutalbum. Zo spelen zij een strakke set en weten ze alle nummers vol overgave over te brengen. De band heeft het goed naar hun zin en mengt zich veel met het publiek. (CW)

Ja, de laatste band van de avond. Door het niet op tijd vinden van een vervanger is A Day To Remember opeens headliner geworden. Het lijkt alsof de organisatie wacht tot The Max tot aan de nok gevuld is voordat de band het podium mag betreden. Een half uur later dan gepland doven de lichten en betreden de mannen van ADTR het podium. Er wordt een gemengde setlist afgewerkt met veel ouder en nieuwer materiaal, maar de band blijft ondanks de bak herrie statisch op de planken staan. Het publiek lijkt zich echter prima te vermaken en een groot deel van de zaal bestaat uit een aardige pit. De show van ADTR wordt door velen misschien een beetje als pleister op de wond gezien, met zo’n volle zaal kan de organisatie toch spreken van een succes.  (KdJ)

Het is te merken dat er een nieuwe generatie tieners richting dit soort festivals trekt. Waren het drie jaar geleden vooral de wat oudere jongeren, nu ben je met 21+ al behoorlijk oud. Groepen met gillende meisjes staan overal te campen om een glimp van hun idool op te vangen en ermee op de foto te gaan. Ondanks twee headliners die uitvielen heeft de organisatie ervoor gezorgd dat er voor iedereen genoeg te zien was. Door het lekkere weer is het de hele dag ook voor de deuren van de Melkweg druk geweest met mensen die wat zonuren wilden meepakken. Volgend jaar wordt vast weer zo’n succes, tot dan!