In de recensie van hun nieuwste plaat, Diamond Eyes, vertelde ik al dat Deftones met Around The Fur en White Pony de weg vrij maakten voor Limp Bizkit en Papa Roach. Terwijl deze twee bands niet verder kwamen dan puberale non-metal, hield het daar niet op. Bands als Funeral for a Friend, The Dillinger Escape Plan, Mudvayne, Disturbed waren allemaal beïnvloed door Deftones en dan vooral door die ene plaat van tien jaar terug, White Pony.
Waar de sound op de plaat volwassen aandoet, het gedrag liet nog te wensen over. Het grootste voorbeeld hiervan was de show op Waldrock een jaar na de release van White Pony. Vocalist Chino Moreno was zo dronken, dat hij nauwelijks meer functioneerde. Hij kwam te laat het podium ophobbelen, viel er vanaf en liet z’n genitaliën zien aan het publiek.
Deftones kreeg hierdoor hierdoor een negatief imago opgenaaid en het heeft het vijftal de nodige moeite gekost om van dit imago af te komen. Wellicht dat doordat de band zich daar te veel voor inspande, want de platen na White Pony vielen allemaal wat tegen. Hoe je het nou wendt of keert, Deftones heeft het niveau van White Pony niet meer weten te evenaren. De selftitled plaat en Saterday Night Wrist waren alle twee van beduidend mindere kwaliteit en Diamond Eyes is stukken beter dan deze twee platen, maar lang niet zo goed als White Pony.
Ik noem het dromerige ‘Teenager’, het schreeuwerige ‘Elite’, het bijna catchy klinkende ‘Knife Party’ en natuurlijk het legendarische ‘Change (In The House Of Flies)’. Het album was een poging tot persoonlijke herontdekking voor de band en vooral een stap vooruit voor een band die niet bang is voor de invloed van The Smith’s, The Cure en Faith No More. Het vijftal kreeg ook de nodige hulp op de plaat, zo geeft Scott Weiland een vocale bijdrage op ‘RX Queen’, horen we Rodleen Getsic op ‘Knife Party’ en zingt Chino Moreno samen met niemand minder dan Maynard James Keenan op ‘Passenger’.
De plaat sluit af met ‘Pink Maggit’, het nummer waar ‘Back To School’ uitmondde. Deze single is altijd een punt van discussie geweest, omdat de labelbazen bij Warner dit vooral wilden gebruiken als marketingstrategie. Chino heeft altijd aangegeven dat hij hier niet blij mee was. ‘White Pony’ is overigens straattaal voor cocaïne, maar de albumtitel verwijst ogenschijnlijk ook naar iets seksistisch. Chino: “Als je over de witte pony droomt, dan droom je over seks.” Deze White Pony is misschien niet zo goed als seks, maar hij is zeer zeker legendarisch.
Je kunt geen reactie achterlaten.