Sanchez, The Devil And The Hierophant – Neon Skeleton

Surf jij op zoek naar nieuwe, alternatieve noise- en mathcore ook het hele wereld weide web over? In sommige gevallen kan je beter dicht bij huis blijven. De Nederlandse band Sanchez, The Devil And The Hierophant (Sanchez) heeft het debuut album Neon Skeleton in elkaar geknutseld. Zeven nummers maar bijna een uur aan muziek. het vijftal is duidelijk beïnvloed door 65daysofstatic maar de screampartijen en ritmewisselingen hebben ook wat weg van Rolo Tomassi.

Het eerste wat opvalt aan Neon Skeleton is het goed verzorgde artwork. Geen bandfoto’s, wel songteksten. Daar zitten dan ook pareltjes bij, zoals in het nummer ‘Harvester’: “And perhaps that given the right to speak, the sun would no longer sleep but scream.”

Opener ‘Out, Out, Brief Candle’ begint met rustige percussie en sferisch gepingel. Na vier minuten breekt het geluid hier door heen en verandert het nummer in een meeslepend geheel. Leadvocalist Jakko Kemper wisselt de zang af met backing Miguel Murgia. Een gedurfde zet zo aan het begin, die pas na een aantal luisterbeurten gaat bekoren. Het jonge Sanchez toont hier wel direct zijn spierballen mee. De muziek is intens en met vlagen trekken de banen kippenvel over je armen.

‘I Tamed The Green Lion’ is een stuk korter en vele malen explosiever. De vergelijking met Rolo Tomassi is hier het duidelijkst voelbaar, al zorgt een stukje synth en noise na veertig seconden voor een verrassing. Dit klinkt als een brok frustratie, als tegen de muren oprennen. Dat gevoel laat je de rest van de plaat niet meer los. Nummer drie ‘Iscariot’ wordt net als het openingsnummer gekenmerkt door het rustige begin. Als na twee minuten de flarden gitaar en dreunende drum er door heen vliegen denk je te weten hoe laat het is. toch wordt het ook deze keer niet in hapklare brokken opgediend. Pas na een langzame gitaarsolo schreeuwt Jakko het nummer na ruim drie minuten open. Uiteindelijk verzand het in een demonstratie instrumentbeheersing voor gevorderden, die met zijn 11 minuten toch een beetje te lang is.

Sanchez, The Devil And The Hierophant weet de zeven nummers goed te doseren. De afwisseling is met deze lange liedjes welkom. Dit is een plaat die je niet alleen aan moet zetten maar moet beleven. Niet op alle punten is het even sprankelend en verbeterpuntjes zijn er zeker. Ondanks dat dit bij het genre lijkt te horen worden de nummers soms te lang om nog boeiend te blijven en met name de tweede stem is niet overal even sterk. De band is op zijn best in de explosieve stukken, maar wat een dijk van een debuut.

Score: