Stone Sour @ Melkweg, Amsterdam

Het is druk bij de Melkweg. Niet gek, want de Amerikaanse band Stone Sour is na jaren weer in Nederland voor een show. In maart 2007 stonden ze voor het laatst in de Melkweg, dus het wordt tijd dat ze weer van zichzelf laten horen. Op dit moment is Stone Sour bezig met het opnemen van hun langverwachte nieuwe album Audio Secrecy. Het wordt tijd, want hun laatste album, Come What(Ever) May, kwam uit in 2006. Het optreden in de Melkweg is uitverkocht; iedereen is razend benieuwd naar het nieuwe materiaal.

Op een doodgewone dinsdagavond is de Melkweg volgeladen met fans. Je zou bijna een wedstrijdje doen ‘Wie ziet de meeste Slipknot shirts?’, het zijn er oneindig veel. Rond acht uur betreedt de Engelse band No Americana het podium. Het is al gauw duidelijk dat dit een heel ander genre is dan de muziek van Stone Sour. Op hun MySpace beschrijft de band hun muziek als pop/rock. De band krijgt het voor elkaar dat het publiek de handjes op elkaar doet bij het laatste nummer. Het publiek op de begane grond tenminste, op het balkon zijn ze nog afwachtend. Bedankt No Americana, maar de band kwam niet helemaal uit de verf. Volgende keer nog eens proberen, maar dan als supportact van een pop/rock band.

Het is eindelijk tijd voor Stone Sour. De band waar iedereen vol verwachting naar heeft uitgekeken trapt af met een nieuw nummer ‘Mission Statement’. Er ontstaat gelijk een moshpit en de energie spat van het podium af. Nummers van beide albums worden gespeeld en het publiek krijgt drie nieuwe nummers voorgeschoteld. Nummer ‘Digital’ is erg verrassend en blijft meteen in je hoofd zitten. Als ze meer van dit soort nieuwe nummers hebben, wordt hun nieuwe album wederom een succes. Er komt ook een rustmoment in de set en dat is wanneer Corey Taylor zijn gitaar erbij pakt en de eerste tonen begint te spelen van ‘Through Glass’, een meezingmomentje voor het hele publiek. Langzaamaan komen de andere bandleden erbij en bassist Shawn zorgt voor de dynamiek in het nummer. Drummer Roy en bassist Shawn hebben beiden een sticker met het getal #2 op hun instrument ter gedachtenis aan Paul Gray (Slipknot), die enkele weken geleden overleed.

Corey Taylor gedraagt zich het hele optreden als een koning. Ook al doet hij helemaal niets, het publiek kan zijn voeten wel kussen en schreeuwt de longen uit hun lijf. Grappenmaker Corey maakt hier goed gebruikt van en start elk nummer nadat het publiek oorverdovend heeft geschreeuwd. Hij en zijn bandleden genieten van ieder moment en dat heeft een positief effect op het publiek. Bij het nummer ‘Idle Hands’ waarschuwt Corey het publiek dat hij een rare dans in petto heeft en hij liegt er niet om. Hij gedraagt zich als een clown op het podium en bewijst dat hij een ras entertainer is. Stone Sour weet absoluut wat de Melkweg wil, Na ‘Get Inside’ komt er een voorlopig einde aan de set. Ze komen uiteraard terug voor twee toegiften. Hell & Consequences’ en ’30/30/150′ knallen door de Melkweg en daarna is er helaas een einde gekomen aan dit optreden. Corey Taylor belooft het publiek dat ze voor het einde van het jaar weer terugkomen naar Nederland. Benieuwd wat de volgende single en album gaat brengen voor deze Amerikanen. Ze zijn in ieder geval weer welkom in Nederland als ze doorgaan met shows geven als deze.