The Dillinger Escape Plan @ Dynamo, Eindhoven.

Na een uitstekende try-out afgelopen februari in een afgeladen Paradiso was dinsdag 15 juni de eerste Nederlandse clubshow van de Option Paralysis tour van het populaire mathcore gezelschap The Dillinger Escape Plan. De dag erna zet de band het Bolwerk in Sneek op stelten met Greyline maar in Dynamo werden ze ondersteund door twee Brabantse bands: Fehler en The Darkest Red. Als The Darkest Red om half negen de avond begint met een harde set is het helaas nog niet zo druk. Het voordeel hiervan is dat de temperatuur nog goed te doen is, iets dat tijdens de hoofdact wel anders was.

Gelukkig staan er een hoop mensen geïnteresseerd naar de kunsten van het Brabantse vijftal te kijken. Vooral de podiumpresentatie is lekker energiek, met gitaristen en een bassist die het de fotografen flink lastig maken met hun bewegingen. De band speelt metal a la The Black Dahlia Murder en hoewel het niet erg gevarieerd klinkt overtuigen zij toch door hun enorm strakke set, stevige riffs en show.

The Darkest Red

Fehler tapt weer uit een ander vaatje. Het drietal mag helaas op wat minder publiek rekenen dan de vorige band maar doet het zeker niet minder. Het is een duistere, zompige band die tegen sludge aanzit, maar toch sterk doet denken aan de langzamere passages van de inmiddels ter ziele gegane band Cursed. De zanger Freek oogt mij iets te lief om zijn woeste geschreeuw serieus te nemen, maar met zijn strot is niets mis. Net als de andere support-act zeker een band om in de gaten te houden.

Fehler

Het gordijn gaat dicht en het warme wachten begint op de koningen van de mathcore, The Dillinger Escape Plan. Ook vanavond bewees de band weer dat zij aan de top thuishoren.  De setlist bevatte weinig verrassingen en helaas ook weinig nieuwe nummers (‘Good Neighbor’, een nogal experimentele en niet erg geslaagde uitvoering van ‘Chinese Whispers’, en afsluiter ‘Farewell, Mona Lisa’). Ze trapten zoals gewoonlijk af met ‘Panasonic Youth’, daarna volgden onder andere ‘Milk Lizard’ (opnieuw als ultieme meezinger), ‘Sugar Coated Sour’, ‘When Good Dogs Do Bad Things’, een sterke uitvoering van ‘Mouth Of Ghosts’, gevolgd door het andere rustpunt in de set ‘Black Bubblegum’. Het gas werd weer ingetrapt tijdens ‘Sunshine the Werewolf’, een stukje van ‘Weekend Sex Change’ met erachteraan ‘The Mullet Burden’, ‘Lurch’ en natuurlijk ‘43% Burnt’. Veel nummers worden net iets anders gespeeld dan op cd en dat klonk vanavond bijzonder goed.

The Dillinger Escape Plan

Het publiek smult ervan, vooral vooraan is het een chaos van meeschreeuwende fans. Spierbundel Greg Puciato heeft genoeg mensen om de microfoon aan te geven vanavond. Het kleine zaaltje werpt zijn vruchten af. Verder wordt er door de gitaartandem zoals altijd flink bewogen, maar weinig gesprongen. Na een klein uur is het met de opener van het nieuwe album voorbij en hapt iedereen buiten opgelucht naar adem.

Ondanks dat de band en het publiek behoorlijk los gaan heb ik The Dillinger Escape Plan wel eens beter gezien. Desalniettemin blijft de band live net zo overtuigen als op cd en kijk ik al uit naar de volgende show.