Marina and the Diamonds @ Paradiso, Amsterdam

Een jaar geleden stond Marina and the Diamonds op de voorjaarseditie van London Calling. Daar werden de eerste zaadjes geplant, maar tijdens Eurosonic begin dit jaar ontstond de buzz rondom Marina Diamandis pas echt. Ze werd geprogrammeerd in Huize Maas: misschien wel het 'main stage' van het festival. Terwijl haar debuutalbum nog niet eens officieel uit was, verkocht ze de kleine zaal van Paradiso in een paar weken uit en in de zomer gaat ze alle grote festivals langs. Vanavond kunnen 250 gelukkigen haar, misschien wel voor de laatste keer, in een kleine zaal aan het werk zien.

Stipt om acht uur stappen de bandleden van Marina het podium op, vlak daarna volgt mevrouw zelf. Ze draagt vandaag een tuinbroek (over één schouder), de bandleden zijn stuk voor stuk gekleed in een zwarte polo. Na opener ‘Girls’ speelt ze ‘Seventeen’, dat, ondanks het feit dat het een B-kantje is, op veel applaus kan rekenen. Halverwege de set  verlaten de bandleden het podium en speelt Marina ‘Numb’ solo, achter de piano. Als ze daarna ‘Obsessions’ speelt zou je verwachten dat het spektakel nu echt losbarst, maar in plaats van om nu door te trekken, kiest ze ervoor om ‘Rootless’ te spelen. Inkakmomentje.

Hierna showt Marina ons enkele zonnebrillen en vlak voor ‘Hollywood’ plaatst ze, tot hilariteit van veel bezoekers, een stoffen hamburger op haar hoofd. De set wordt afgesloten met het uitgerekte ‘Guilty’ en de toegift bestaat uit de compleet overbodige 3OH!3 cover ‘Starstruck’ en ‘Mowgli’s Road’, dat live een klein psychedelisch tintje meekrijgt. Ze bedankt haar diamonds (let wel: hiermee bedoelt ze haar fans, niet haar band) en weg is ze. Een klein uurtje, veertien nummers.

Het optreden is beter dan dat tijdens Eurosonic, dat naast de korte lengte ook bij vlagen te vrijblijvend overkwam. Vandaag staat er al een betere show en strakkere band, maar nog niet alles is even overtuigend. Naast de vele sterke nummers zitten er nog een paar slappe, vervangbare nummers in de set.

Marina is een podiumdier: dat is zonder meer waar. Je merkt echter te vaak dat ze twee gezichten heet. Aan de ene kant de wat stoerdere girl next door (denk: Lily Allen, Lady Sovereign) en aan de andere kant de in zichzelf gekeerde, rustige liedjesschrijfster. Doordat deze switch ook binnen de tracks plaatsvindt, ga je af en toe een klein beetje aan haar geloofwaardigheid twijfelen.

Marina and the Diamonds heeft vandaag laten zien progressie te boeken en genoeg sterke nummers te hebben om een festivalweide aan haar voeten de krijgen. Toch is ze er nog lang niet. Als ze de rotte appels uit de setlist verwijdert en datgene aan de show toevoegt waardoor je denkt ‘hey, hier stáát iets’ (decor, andere/grotere rol bandleden, visuals, etc) wacht haar ongetwijfeld een grote toekomst.