Section A – Sacrifice

Het derde album van de formatie rondom de Deense gitarist Torben Enevoldsen (what's in a 'WK' name) heet Sacrifice. Tien nummers vol gitaarvirtuositeit, melodieuze zanglijnen, dito synthesizerpartijen en snelle drumpatronen. Naar eigen zeggen 'een ietwat zwaarder en rechttoe, rechtaan album' in vergelijk met de twee voorgangers. Power metal op zijn best.

Section A is geen band met vaste bezetting. De vorige albums werd er om voornamelijk logistieke redenen van line up veranderd. Dit album vormt geen uitzondering nu Thomas Heintzelmann (Duitsland) drummer Johan Koleberg opvolgt. Enevoldsen nam naast de gitaar, ook de bas- en keyboardpartijen voor zijn rekening. De Zweedse zanger Andy Engberg is de derde man binnen het muzikale trio. Gastmuzikant Lasse Finbråten van Circus Maximus verzorgde de keyboard solo's. Na 3 jaar van schrijven en opnemen werd het album in september 2009 afgerond en klaargestoomd voor release in 2010.

Up-tempo nummers 'Sacrifice' en 'Room With a View' laten je de hoeken van de muzikale kamer zien met een glansrol voor de lage B en E op de 7-string. De zang op laatstgenoemde roept kort de herinnering op van de typische zang van wijlen Layne Staley (Alice In Chains). Een prachtige Dream Theater-waardige keyboard solo in het begin van 'Land Of The Desert Sun' roept een mystieke sfeer op.
'Concealed In Life' probeert als ballade voor de rust op de balans te zorgen. Helaas want 'Intoxicated' maakt daar gelijk korte metten mee, opgevolgd door 'Heroes' met weliswaar typische maar prachtige zanglijnen. Dus gewoon full throttle verder. Daarmee is en blijft het 1-0 voor de 'harde' nummers.

Om dan nog een laatste vergelijk te trekken: 'Days Of Sorrow' zou perfect door Don Dokken vertolkt kunnen worden. Aan een gelijkenis met de stijl op diens album 'Up From The Ashes' valt niet te ontkomen. Het valt op dat zowel hedendaagse strakke en donkere riffs à la Metallica en Dream Theater als eighties 'power metal riffs' het prima samen op een album kunnen vinden. Of dat ieders smaak is betwijfel ik.

Het is moeilijk om tot een eenduidige conclusie te komen. Of de moderne metal fan nog genoegen neemt met een wat klassiek geluid? Met name liefhebbers van Yngwie J. Malmsteen, Don Dokken, Pink Cream 69 en virtuoos gitaargeweld met een dikke knipoog naar de sound van de eighties zullen genieten bij het horen van deze plaat. En dat er af en toe een wolkje modern metal geweld voorbij komt drijven is gewoon lekker.

Score: