Er zijn films waar je om kan lachen, maar daar is Troubled Water er niet één van. Dit is het soort film dat je aangrijpt en wat je tot denken aanzet. Dat is iets wat altijd knap is bij films, wanneer dat lukt. Scandinavische films zijn altijd wel een tikje aan de zware kant en deze is daar geen uitzondering op. Dat neemt niet weg dat de film, pas uit op DVD, een prachtige film geworden is.
Jan thomas heeft acht jaar gezeten voor kindermoord. Hij heeft altijd ontkend de moordenaar te zijn en heeft besloten iets van zijn leven te gaan maken nu hij vrijkomt en gaat dan ook aan de slag als organist bij de kerk. Het gaat goed met hem en hij scoort veel punten bij zijn omgeving tot zelfs een relatie met de pastor (geen zorgen, dat is een vrouw, anders wordt het wel heel veel van het goede). Haar zoontje doet hem veel denken aan Isak, het vermoorde kind, maar vastberaden leeft hij zijn leven. Er beginnen dan toch wat dingen te gebeuren. De moeder van Isak, Agnes, blijkt bij de kerk langs gekomen te zijn. Hij treft zijn muziek op de grond aan naast het orgel op een dag en Anna (de pastor) wordt door een vreemde vrouw aangesproken in de supermarkt. Dan als op een dag Jan Thomas het zoontje van Anna (Jens) op gaat halen en hem even buiten laat wachten is deze plots verdwenen…
Dan draait het verhaal om en we zijn bij Agnes die eventjes Isak buiten laat wachten en het verhaal komt langs vanuit haar perspectief. Uiteindelijk komen de twee verhaallijnen bij elkaar en de rest verklap ik lekker niet. De film verteld een heel mooi verhaal en doet dit op een heel sterke wijze. Dit krijgt extra kracht door het camerawerk en niet door overdramatisch acteerwerk of special effects en muziek om gevoelens over te brengen. De kracht van deze film schuilt hem in het gebruik van enkel a-filmische elementen, het gevoel dat dit echt is overheerst enorm. De muziek dient enkel als een overgang tussen de verschillende scenes en natuurlijk het orgelspel van Jan Thomas. Om de titel maar meteen te verklaren: Bridge over troubled water. Dat moet voor iedereen toch duidelijk zijn. De overgangen worden gevuld met wat klinkt als weemoedige postrock.
Er valt weinig te lachen bij deze film, maar met open mond bijna twee uur toekijken zal geen ongewoon fenomeen zijn. De makers hebben het voor elkaar gekregen om op een enorm pure manier een verhaal te vertellen zonder allerlei truukjes en noem maar op. Dit is een film die niet voor niets overal zulke hoge scores krijgt en ik sluit me daar helemaal bij aan.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.