Als The Long Way Home refereert naar een wens terug te keren naar het oorspronkelijke geluid van de Donots, dan hebben ze inderdaad een lange weg te gaan. Deze plaat klinkt namelijk nog meer pop dan de meeste pop platen vandaag de dag. Niet dat dit verkeerd is, maar als liefhebber van het oude werk zoals Pocketrock (2001). Maar goed, wat brengt deze nieuwe plaat ons dan precies?
Hoe klonken de Donots vroeger dan? Nou, als energieke, emotie-geladen, felle punkrock van het soort dat Burning Heart records zo graag uitbracht, dus ongeveer zo. Op deze plaat is het meer Coldplay meets the Killers. Vooral de eerste twee nummers, ‘Changes en ‘Calling’, zijn hier wel getuigen van. Het zoete, ingetogen ‘Forever Ends Today’ is bijna de antithesis van ‘Today’ (zie link). Nou goed, een band ontwikkeld zich natuurlijk en voor wat het waard is, de nummers klinken prima, hoewl zo nu en dan nogal wat futloos zoals ‘High And Dry’. De band doet wel goede zaken, want de Donots mogen Green Day vergezellen tijdens hun Duitse shows op de tour. Leuk is nog wel ‘Let It Go’, met een lekker folky sfeertje dat het nummer toch op de een of andere manier kracht geeft. Toch mis je hier toch het gevoel van lekker los gaan dat toch een beetje bij een punkband hoort.
In ‘Dead Man Walking’ zit nog wel zo nu en dan het lekkere stukje gitaarwerk, wat ook dit een leuk sfeertje geeft. Ook zijn er leuke koortjes die het geheel wat opfleuren, maar wanneer de tuba er dan toch inknalt vergezelt met accordion vraag ik met toch af waar deze band mee bezig is. Alles is zo ontzetten safe, gelikt en mellow dat ik het haast een saaie plaat vind worden. Muzikaal is het namelijk echt niet zo dat deze band in een ander genre als punkrock pretendeert te vallen. Het ligt wel lekker in het gehoor en is soms best dansbaar, maar pas op ‘Make Believe’ proef je weer iets van het echte geluid van deze band. Twee nummers later zitten we echter weer rond een kampvuur met akoestische gitaar en blokfluit met ‘The Years Gone By’.
Met ‘Hello Knife’ krijgen we nog een stukje stevig werk, waarna ‘Parade Of One’ de plaat afsluit op zaaddodende wijze, zoals we inmiddels gewend zijn. De Donots hebben gekozen om een veilige plaat te maken met wat folk in de mix omdat dat nu eenmaal leuk gevonden wordt. Het resultaat is als een kop slappe koffie en daar wordt niemand echt vrolijk van.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.