Muse @ Goffertpark, Nijmegen

In november stond het Britse Muse nog in Ahoy, maar omdat het altijd weer groter moet voor het trio uit Teignmouth, deden ze gister het Nijmeegse Goffertpark aan. Direct bij aankomst valt het immense podium op, het lijkt op een rechthoekig gebouw wat met de punt naar voren staat, met een verdieping eruit gesneden. Voordat het de beurt is aan de hoofdact, worden we warm gehouden door twee support-acts.

Tenminste, dat was de bedoeling. Het Belgische Ghinzu slaagt hier namelijk absoluut niet in. De met synthesizers doorspekte rock van de formatie uit Brussel weet de voorste rijen te halen, maar slaat niet door naar de rest van het veld. Hierdoor kijkt men behoorlijk gelaten naar het optreden en zit de sfeer er niet in.

Hierna is het de beurt aan Editors en deze band mag al zichtbaar meer spelen met het licht van het podium. Vocalist Tom Smith is ook behoorlijk wat spraakzamer en de band straalt ook veel meer charme uit in vergelijking met de Belgen. Veel Britten zijn speciaal voor de show van Editors naar Nijmegen gekomen en zo klinkt single ‘Papillon’ vanuit het veld heel erg Engels.

Als dan ineens de pauzemuziek ruw onderbroken wordt, horen we een sirene en lopen er protestanten het podium op. “They wil not force us” en “They will not control us” zijn zomaar wat teksten op de spandoeken en zo begint Muse gelijk met de opener van The Resistance: ‘Uprising’. Gelijk gevolgd door ‘Supermassive Black Hole’ en zo voorkomt Muse een fout die regelmatig gemaakt wordt, namelijk direct aftrappen met een handvol nieuwe tracks.

Nouja nieuw, The Resistance is alweer een paar maanden geleden uitgebracht. Ook ‘Guiding Light’ en ‘Hysteria’ passeren de revue, voordat frontman Matthew Bellamy dan eens plaatsneemt achter z’n vleugel voor ‘United States of Eurasia’. Dit Queenesque nummer weet meer dan een beetje te boeien en ondanks dat het nog buiten nog redelijk licht is, is de lichtshow welhaast uitmuntend.

De schermen boven het podium laten afwisselend visuals en liveshots zien, maar ook worden er beelden op geprojecteerd, dit geeft alles een beetje een 3d indruk. Na ‘Feeling Good’ is de band even van het podium af, maar bassist Chris Wolstenholme en drummer Dominic Howard stappen aan de voorkant van het podium in een ‘bak’ die het publiek in gaat. Na deze jam komt Matthew Bellemy erbij in de bak en dan blijkt dat Muse een eigen UFO heeft meegenomen naar Nijmegen. Terwijl het trio ‘Undisclosed Desires’ speelt, gaat de ‘bak’ namelijk omhoog.

‘House of the Rising Sun’ fungeert als intro voor ‘Time is Runing Out’, waarna de Britten de reguliere set met ‘Unnatural Selection’ afsluiten. In de toegift grijpt de band terug naar het werk van vroeger, een briljante versie van ‘Citizen Erased’ wordt opgevolgd door ‘Stockholm Syndrome’, waarna de band andermaal het podium afloopt.

De band opent de tweede toegift met ‘Take a Bow’. Matthew Bellamy stapt, gehuld in een pak bezaaid met LED-verlichting, in de UFO en overziet zo de gehele Goffertweide. Met ‘Plug in Baby’ en ‘Knights of Cydonia’ is de set dan helemaal afgelopen en kan een volle Goffertpark terugkijken op een zeer goede show van een meer dan goede liveband. De toevoeging van een vierde muzikant geeft vooral Matthew Bellamy meer vrijheid, en dit zorgt ervoor dat hij nog meer over het podium kan stuiteren. Toegegeven, de band heeft weinig interactie met het publiek, maar de welhaast sublieme podiumpresentatie maakt veel goed.