Promo ft. TopNotch rappers – Stijlloos

Erg positief waren we afgelopen jaar niet over het project dat Promo samen met een aantal TopNotch rappers ondernam. Het idee was om hardcore te mixen met hiphop en hiermee beide groepen te verblijden. Nu is het album in ieder geval een feit en draagt die de toepasselijke titel: Stijlloos. Onder andere Sef, The Opposites, Aux Raus en Flinke Namen hebben eraan meegewerkt.

Stijlloos is de toepasselijke titel van dit album omdat het geen hiphop is maar ook geen hardcore. Hardcore staat bekend om zijn snelle en harde beats, daar staat hiphop bekend om zijn rustige en vloeiende beats. Op dit album hebben ze de stijlen gemixt en krijg je dus snelle vloeiende beats of harde langzame beats voorgeschoteld, eigenlijk net niks.

Hardcore is energiek, hard en snel. Bij hardcore moet je niet na hoeven denken over je danspassen omdat er zoveel beats zijn dat elke manier van dansen goed is. Het album slaat op dat gebied de plank finaal mis. Vervolgens probeert Promo, door samen te werken met rappers, een vleug hiphop in de mix te gooien, maar ook hier slaat Promo de plank finaal mis want de rappers rappen niet. Ze zeggen hier en daar een paar woorden die in herhaling vallen en erg snel gaan vervelen met de té langzame beats.

Het resultaat is een soort langzame hardcore muziek met zeer matige teksten. De artiesten lijken zich op de verkeerde aspecten van beide muziekstijlen geconcentreerd te hebben. Het nummer met Neenah past totaal niet tussen de andere nummers. Het hele nummer lang zingt Neenah op een hiphop beat die erg leeg aanvoelt. Ze doet haar best en de zang is goed maar doordat de beat meer als opvulling dient dan als begeleiding is die overbodig. Daarnaast past een zuiver gezongen nummer niet tussen de donkere beats en hardere nummers eromheen.

Eén nummer draagt de potentie een heerlijk hardcore nummer te worden, dat is: ‘Iemand Anders’ met Sef. Het nummer begint met de vraag: “wie is een gabber geweest?” en vervolgens “wie had er één willen zijn?”. Maar wederom is de beat te langzaam en verre van hardcore, wat een flinke anti-climax is. Alleen ‘Miami Vice’ is wel om aan te horen, dit komt omdat de beat gewoon een hiphop beat is en de gastartiesten Sef, Gers en Sjaak er lekker overheen rappen.

Promo wil graag, de rappers willen graag maar het resultaat is erg matig. Het is geen hardcore maar ook geen hiphop, het is een soort donkere vorm van hiphop maar de rappers komen niet lekker uit de verf. De potentie is daar zeker, maar niemand pakt de kans om de stijlen goed te combineren en een heerlijk album voor liefhebbers van beide te maken.

Score: