Fear Factory – Mechanize

Ja, wellicht dacht jij ook dat Fear Factory inmiddels wel een stille dood gestorven was. De leden gingen langzaamaan hun eigen weg met projecten als Asesino, Brujeria en Ascension of the Watchers.  De heren Burton C. Bell en Dino Cazares hebben echter besloten om te “re-organiseren” en nogmaals leven in het project te pompen. Dit resulteerde in, naast het eruit wippen van oerbandleden Herrera en Wolbers, een nieuwe plaat getiteld Mechanize.

Opener ‘Mechanize’ weet meteen enige twijfel weg te nemen. Knetterende industriële geluiden samen met drums die klinken als machinegeweersalvo’s banen een weg voor de machine die Fear Factory heet terwijl Bell zijn longen uit het lijf schreeuwt. Zo gaat het ook verder op ‘Industrial Discipline’ met vlijmscherpe gitaarriffs en hakkende drums.  De mannen zijn het nog niet verleerd blijkt wel op deze plaat, hoewel je bij ‘Fear Campain’ wel een beetje het gevoel krijgt dat wat variatie niet helemaal misplaatst zou zijn. Op ‘Powershifter’ gaat het echter gewoon door met de alles overheersende machinegeweer-drums. Bell weet met zijn cleane vocalen wel een vrij heroïsch tintje te geven aan de nummers natuurlijk, maar dat verwachten we natuurlijk ook. Stiekem klinkt deze plaat precies als wat een liefhebber van deze band mag verwachten, vurig, oorlogszuchtig en vooral erg snel.

Op ‘Christploitation’ barst het echt even helemaal los. Wat een ongelooflijk snel en aggressief nummer is dat zeg. Een wanhopig soort woede klinkt door dit nummer heen. Ook ‘Oxidizer’ klinkt vergelijkbaar, een waanzinnig snel nummer. Textueel zit het ook wel goed met deze nummers, hoewel er een beetje teveel het showworstel intro gevoel vanaf straalt. Met name ‘Designing the Enemy’ klinkt zeer geschikt om een spierbundel met een klein broekje aan naar de ring te begeleiden. Vervolgens weerklinkt wat typisch Fear Factory geluid in ‘Metallic Division’, wat de inleiding is voor de afsluiter van de plaat. Dit is dan ook echt het grootse slotstuk van Mechanize, wat meer dan acht minuten duurt. Bell laat de volle kracht van zijn stem horen, zowel clean als rauw. Een waardig einde wat toch een mooie terugkeer mag heten van deze mannen.

Score: