Festival Mundial 2010: dag 2 @ Leijpark, Tilburg

Door Gastschrijver 22 juni 2010 2

Op de zaterdag barstte Festival Mundial pas echt goed los met een keur aan acts uit binnen- en vooral buitenland. De weersomstandigheden waren weliswaar niet geweldig, maar toch stukken beter dan voorspeld en hoewel N.E.R.D. deze dag natuurlijk de grote publiekstrekker was, gaven meer obscure groepen als Dakha Brakha en Hanggai minstens even sterke performances.

In de Because I Am A Girl Village wordt het programma vandaag geopend met de energieke roots-reggae van Jampara & The Batalion. De wortels in kwestie liggen bij deze band in Burundi, een land dat vermaard is om zijn drummers. Een drietal daarvan ondersteunt bij verschillende nummers de reggae kern van deze groep, wat zorgt voor het nodige spektakel, zowel auditief als visueel (de kleurrijke trommelaars hebben er namelijk een handje van hun imposante instrumenten op hun hoofd te zetten, wat veel evenwichtskunst vergt). Na afloop gaat het trio nog even door te midden van het publiek, terwijl Jampara zijn nieuwe single aan de man brengt. Een leuk begin van de dag.

Jampara & The Batalion

Vervolgens maakt het Australische Blue King Brown het grote Millennium Stage onveilig met een muzikale kruising van rock, reggae, soul en eigenlijk alles wat feestelijk klinkt. Een typische Mundialband dus, met veel ruimte voor zang en percussie en een voorkeur voor het citeren van popklassiekers uiteenlopend van ‘Roxanne’ en’ Is This Love’ tot ‘Billy Jean’ en ‘Bombtrack’. Het publiek krijgt volop gelegenheid mee te doen en mag zelfs acht maten naar eigen inzicht volbrullen. Tegen het eind wordt het feest nog even onderbroken voor een uitgebreide preek over verdraagzaamheid, ecologisch bewustzijn en de eenheid van de wereld. Geen heel bijzondere groep, maar wel een vrolijk bastaardkind dat helemaal op zijn plek is op een festival als dit.

Blue King Brown

Wel speciaal is het optreden van Dakha Brakha op het aanzienlijk bescheidener New Vibes Stage. Dit Oekraïense gezelschap weet met tamelijk minimale middelen een zeer opwindend optreden neer te zetten. Naast een schurende cello, een accordeon en een sporadisch ingezet traditioneel instrument zijn het vooral de percussie-instrumenten en meer nog de veelzijdige en gepassioneerde stemmen van deze drie dames en heer die zorgen voor de elementaire kracht van dit optreden. Overigens is dit zeker geen zuiver folkloristisch concert: aan het slot bijvoorbeeld beweegt de groep zich in hiphopachtige richting. Alleen jammer dat de kwetsbaardere momenten soms worden verstoord door wat omgevingsherrie, maar dat is nu eenmaal eigen aan een festival.

Dakha Brakha

Op het overdekte Podium 2015 mag Choc Quib Town vervolgens laten horen hoe hiphop op z’n Colombiaans klinkt. Met behulp van wat percussie en andere geassorteerde instrumenten creëert de groep een ritmisch gevarieerde set, waarbij vooral de manier waarop de zingende frontman en –dame erin slagen het publiek tot allerhande dansjes aan te zetten imponeert. Met zijn allen eerst naar rechts en dan naar links lopen, een rondje draaien met de rechterarm in de lucht: een groot deel van het publiek gaat na een korte aanvankelijke verlegenheid tamelijk enthousiast overstag. Geen gek idee van de “queen of the band” derhalve om een deel van deze vrolijke publieke capriolen op film vast te leggen.

Choc Quib Town

Ook Kaapverdië kent zo zijn eigen traditionele muziek en Gaita Ferro laat vandaag op het traditionalistische United Cultures Stage horen hoe die klinkt. Rap, opgewekt en zeer dansbaar, zo blijkt, waarbij naast de accordeon vooral het met botermessen schrapen over metalen staven voor de nodige couleur locale zorgt. Helaas wordt dat raspende geluid wel vaak bijna overstemd door het versterkte instrumentarium van de band. Elektriciteit heeft ons dan wel de almachtige rockmuziek gebracht, er is ook veel muzikale subtiliteit mee verloren gegaan, zo wordt hier wederom live gedemonstreerd. Desalniettemin een heel aangenaam optreden.

Gaita Ferro

De grootste verrassing van deze zaterdag komt uit het Oosten en luistert naar de naam Hanggai. Op Podium 2015 weten deze in China woonachtige Mongolen op een heel natuurlijke manier hun volksmuziek te vermengen met klanken die opvallend vertrouwd in de oren klinken. Je zou het misschien “Mongolian desert blues” kunnen noemen, hoewel sommige stukken ook naar country neigen en er bovendien een stevige rockinvloed in het bandgeluid te bespeuren valt. De grootste troef van deze horde wordt echter niet gevormd door de weliswaar nadrukkelijk en positief aanwezige gitaren, noch door de inheemse snaarinstrumenten. Het is eerst en vooral het geweldige stemgeluid van de frontman, dat naar alle waarschijnlijkheid ook zonder microfoon door merg en been zou gaan, dat in combinatie met de onmogelijk lage keelklanken van enkele van zijn kompanen zorgt voor een memorabel concert.

Sfeer

Flogging Molly is natuurlijk zo’n typische feestband die het altijd goed doet op een groot podium van een (bijna) zomers openluchtfestival. Ook vandaag bewijst de Amerikaanse bende weer op het Millennium Stage dat ze weten hoe de stemming erin te houden met hun levendige mix van punkrock en Ierse volksmuziek. Naast de gebruikelijke rockinstrumenten spelen ook fluit en viool hier een belangrijke rol en zo laat deze groep en passant zien dat etnische muziek natuurlijk niet per se uit verre en onbekende windstreken komt… en bovendien onverwacht op andere plekken kan opduiken dan waar ze oorspronkelijk ontstaan is (Los Angeles bijvoorbeeld).

Flogging Molly

Wat dan weer wel uit een muzikaal gesproken vrij onbekend en daarbij (wat de huidskleur van de inwoners betreft) zeer donker land komt, is Staff Benda Bilili. Hoewel, Congo is natuurlijk geen volstrekt zwarte vlek op de muzikale landkaart, ook niet voor dit festival, want vorig jaar trakteerde Mundial ons al op de afrotrance van Konono No. 1. Net als hun landgenoten in laatstgenoemd combo, zijn deze heren niet vies van het eigenhandig in elkaar knutselen van aparte instrumenten. Zo speelt de drummer hier op een zelfgemaakte kit en heeft een ander met blik, snaar en wat elektronica een thereminachtig instrument gecreëerd. Wat echter het meest direct in het oog springt bij deze groep, is dat de leden gehandicapt zijn. Ondanks de beperkte bewegingsvrijheid die dit vaak met zich meebrengt, slaat hun enthousiasme toch moeiteloos over op het publiek, dat hun meeslepende ‘afrobeat-and-beyond’ duidelijk op waarde weet te schatten.

Staff Benda Bilili

Aansluitend speelt de Senegalese troubadour Metzo Djatah met band op het United Cultures Stage. Met nummers als Roots en Inchallah getuigt hij in het Frans van zijn panafrikaanse en spirituele bevlogenheid, die deze zanger en gitarist onder andere begeleid door kora en percussie in een zowel vriendelijke als dansbare muzikale vorm giet. Zo zorgt hij voor een zachtaardige en bespiegelende afsluiting van het dagprogramma op dit podium, waarna het tijd wordt voor het hardere danswerk.

Metzo Djatah

Dat wordt op het grote Millennium Stage verzorgd door de hiphop geweldenaars van N.E.R.D., die vanzelfsprekend op een overweldigende publieke aandacht kunnen rekenen. Pharrell Williams en co. laten dan ook al jaren horen de les die Run-D.M.C. de hiphopper al in de jaren tachtig voorhield goed in hun oren te hebben geknoopt: combineer je raps met zware gitaren en brute samples en je wordt een echte Rock Star. Tel daar de in vergelijking met voornoemde band oneindig veel geavanceerdere productie bij op en je hebt en geheide winnaar. Dat vindt het publiek duidelijk ook en voordat het laatste nummer wordt ingezet, merkt Williams in dat verband enthousiast op minstens twintig crowdsurfers te tellen. Dan is het natuurlijk tijd voor het onvermijdelijke ‘Lapdance’, begeleid door een al even onvermijdelijke dansende dame op het podium, wier wilde bewegingen overigens eerder bedreigend dan verleidelijk overkomen… maar smaken kunnen verschillen. Een knallend einde van deze geslaagde eerste dag van Mundial.