Deftones is eindelijk weer terug met een nieuwe plaat! Diamond Eyes scoorde direct al beter als Saturday Night Wrist en de selftitled plaat en dit had de band nodig ook. Afgelopen woensdag speelde Deftones een uitverkochte Melkweg plat, na twee keer Paradiso eens een keer wat anders in onze hoofdstad. Voorafgaand aan de show praat ik met bassist Sergio Vega over Chi Cheng, de nieuwe plaat en het leven tijdens een tour.
Ik heet Sergio welkom in Amsterdam en hij geeft gelijk aan dat hij Amsterdam een toffe stad vind en vertelt dat hij er al regelmatig is geweest. Hij zit nu anderhalf jaar in de band, maar hij kent de leden al langer: “I’ve known them for over eighteen years, we’re friends and they’re good people, so it’s very mellow. We’re having a good time.”
Hij vervangt Chi Cheng en als ik hem vraag wanneer hij is gebeld om hem te vervangen is het even stil, waarna hij toch antwoord geeft op de vraag: “Jeez, I don’t remember. It was like in the winter and I got a call and you know, I didn’t know what happened to Chi and when I got the call it was my first and I was kinda touched. They called me and they were checking how I was doing and they told me what happened. At that time they weren’t very sure what they wanted, they were just reaching out for me and after that I didn’t hear from them for another month or so. So I called them and we hanged out in Sacramento. I live in New York and two guys of them are in L.A. and two of them in Sacramento.”
Het is natuurlijk apart om iemand te vervangen die al zo lang in de band zit, maar zo ziet Sergio het niet: “I don’t think about it like that because they are my friends. To say it very simple: I’m just helping them out. Obviously it’s more writing than saying, but that’s how it feels. It feels like I’m helping my friends, it feels like I’m helping Chi, it feels like I’m helping the band. It’s not like I’m looking at myself replacing Chi, I’m just helping my friend while Chi is not able to play.”
Volgens Sergio gaat het stukje bij beetje weer wat beter met Chi. Hij maakt langzaam vooruitgang en z’n familie heeft de hulp van een dokter uit New Jersey ingeschakeld en deze is erg gefocust op de vooruitgang van Chi. Hij reageert nog op bijna niets en het is nog maar de vraag of hij ooit nog kan bassen voor Deftones, maar volgens Sergio kijkt de band daar op een andere manier naar: “The consideration is beyond that, we’re just looking from the perspective of the family. It’s that friendship-family thing first, we’re thinking about his family.”
Maar nu is Sergio aan het touren met Deftones en volgens hem is het erg leuk. De band heeft een goede, positieve energie gekregen van het maken van Diamond Eyes en een goede werkethiek. Hierdoor kreeg het vijftal een goed ritme en dit hebben ze voortgezet. Hierdoor was het ook extra leuk om oudere nummers te spelen en misschien wat nieuwere ideeën toe te voegen in deze nummers om een beetje ermee te kloten. Het is erg goed, maar ze hebben ook het gevoel dat ze lekker kunnen werken.
En nu in Europa is het natuurlijk anders, maar volgens hem heeft het ook z’n gelijkenissen met Amerika, aangezien elke plaats weer z’n eigen gebruiken heeft en dat maakt het voor de band extra leuk. In sommige steden weten ze de leuke dingen nog, bijvoorbeeld de goede eettenten of toffe plaatsen om even te hangen.
De nieuwe plaat, Diamond Eyes, is alweer even uit en op verschillende plaatsen op het internet valt te lezen dat het de bedoeling was om er een optimistische plaat van te maken. Sergio: “It’s not supposed to be like that, but we decided to make a new record, for a lot of reasons. And because they had already worked on Eros. With this new record, it came together very quickly. We got together with Nick Raskulinecz, the producer, and basically he was like ‘allright we can do it, we can have a good time and we’re gonna do it fast.’ He was very good in building us a structure and that allowed us to have much fun, just like jamming with your friends.”
“He helped everything along, it was a great time and that reflected very much how we were. And now I’m getting back to the Eros-thing, basically it’s a body of work that they all feel very good about and it’s attached to the situation of Chi. They had a good time making it and now people are labelling it as ‘the sessions of Chi’s suffering’ and all that. But it’s not about that. People want to hear it because it has an appeal, a sexiness. But to me it’s good music and my friends made it and now it gets a magic for other people. Hopefully with time people are getting to hear it in that way and hopefully Chi is going to be here and hear it too.”
Het was de eerste keer dat ze met Nick Raskulinecz werkten en deze producer staat bekend vanwege z’n kwaliteiten, maar hoe was het nou om met hem samen te werken? Sergio: “He made it so easy and it was the first time any of us worked like this with a producer who was so involved, he was constantly there. Everybody was very creative, we’re just jamming and ideas. Everybody worked out everyone’s ideas. His main thing was to provide organization and enthusiasm. He was always listening to things and marked things that he liked and the next day he was like: ‘why don’t you work on this?’ And this was very cool, because I worked with producers who wanted to join the band when things were slow.”
Als er op een showdag tussen alle interviews en soundchecks tijd over is om wat anders te doen, gaat de band vooral heel erg veel relaxen. De bandleden halen koffie, hangen een beetje rond in de zaal en bij hun instrumenten en gaan soms wat kloten met hun effecten. Soms gaan ze even naar buiten om te wandelen en een beetje de stad bezichtigen. Helaas is het kwartiertje alweer om en sluiten we het interview af met de befaamde schoenmaatvraag. Sergio heeft een echte Amerikaanse 11½: “Almost as big as your shoes I guess?” We schudden elkaar de hand en wensen elkaar veel plezier bij de show van vanavond en als ik drummer Abe Cunningham tegenkom doet hij precies hetzelfde.
Je kunt geen reactie achterlaten.