Festival Mundial 2010: dag 3 @ Leijpark, Tilburg

Waar de laatste dag van Mundial vorige jaren mikte op een wat ouder publiek, was dat deze keer duidelijk anders. Zo kon het publiek zich vergapen aan een ietwat bizar, maar amusant optreden van de Turkse metalmeiden van Kirmizi en de spannende crossover van Fremdkunst XL ft Eric Vloeimans & Baba Sissoko. Het afsluitend concert van Sean Paul was echter een grote flop.

Op Podium 2015 begint deze zondag relatief rustig met een optreden van het Spaanse Depedro, dat veelal kalme maar gepassioneerde, melancholieke liederen ten gehore brengt. Het publiek is aanvankelijk nog niet heel erg wakker en pogingen van de zanger/gitarist om het middels handgeklap en meezingen bij het gebeuren te betrekken, zetten dan ook niet veel zoden aan de dijk. Naarmate het concert vordert, wordt dat gelukkig beter en uiteindelijk is de inmiddels redelijk volgestroomde tent zelfs behoorlijk enthousiast. Toch nog een dankbare performance voor deze Spanjaarden dus.

Sfeer

Daarna treedt op het United Cultures Stage Ikobe aan, wat letterlijk “een kreet van geluk” schijnt te betekenen. Gezien het gitzwarte recente verleden van het land niet het eerste waar je aan denkt bij een gezelschap uit Rwanda, maar wel een uitdrukking die volledig in overeenstemming is met het karakter van de muziek. Met een mix van traditionele en moderne instrumenten, maar vooral met hun mooie stemmen zetten deze mannen een heel positieve en levensbevestigende en daarbij uitgesproken zachtaardige sfeer neer. Moeilijk te bevatten dat dit uit een land kan komen waar nog niet eens zo lang geleden een enorme genocide heeft plaatsgevonden, maar daardoor natuurlijk des te indrukwekkender.

Ikobe

Van de vreedzame klanken uit het hart van Afrika gaan we vervolgens direct over naar het vervaarlijke gegrom van het Turkse Kirmizi. Metal en Mundial, het is bepaald niet de meest voor de hand liggende combinatie, maar toch is dat waarin deze vier stoere meiden handelen. Met een mengeling van eigen werk en heel wat klassiekers van onder andere Judas Priest, AC/DC, Slayer, Pantera en Marilyn Manson verzorgen de dames een leuk metalen feestje op Podium 2015, waarbij vooral het afwisselende stemgebruik van de zangeres imponeert. Het feit dat ze maar een enkele gitariste in de gelederen hebben, werkt wel in hun nadeel en daarbij getuigt de behoorlijk leegstromende zaal van de geringe liefde voor het genre bij de meeste festivalgangers. Toch geinig geprobeerd van de programmeurs.

Kirmizi

Dan is het tijd voor Babylon Circus op het Millennium Stage. Deze carnavaleske outfit behoeft vanzelfsprekend weinig introductie, aangezien de Fransen de laatste tijd het ene grote feest na het andere afreizen om met hun vrolijke mix van chansons, ska, “Balkan beats” en wat dies meer zij de stemming tot grote hoogten te doen stijgen. Ook vandaag wordt er weer volop gedanst, zowel voor als op het podium, waar de heren voor de gelegenheid wat plaatselijk vrouwvolk voor hebben uitgenodigd. Alleraardigst allemaal en ook vandaag weer een gegarandeerd succes bij het publiek.

Babylon Circus

Na het grootste Mundial podium gaan we naar het kleinste, het United Cultures Stage, waar de jonge Zuid-Afrikaanse snaken van de Taiwa Jazz Band onder begeleiding van hun muzikale mentor laten zien wat ze in huis hebben. Dat is zeker gezien hun prille leeftijd heel wat en de jongens schrikken er niet voor terug zich aan een klassieker als Herbie Hancocks Cantaloupe Island te wagen. Daarnaast spelen ze veel ander dansbaar jazzy materiaal, waarop het meisje van de groep en een opvallend dikke en extravagante, olijke jongeman dan ook heel wat toepasselijke pasjes maken. Een frisse performance.

Taiwa Jazz Band

We blijven nog even in Afrika met Victor Démé, iemand die in tegenstelling tot de leden van de vorige band zichtbaar al een behoorlijk gerijpte leeftijd heeft bereikt en volgens de aankondigster op Podium 2015 het grootste deel van zijn leven als kleermaker in Burkina Faso heeft gesleten. Op latere leeftijd ontdekt, geeft de zanger/gitarist vandaag met band een zeker naar het einde toe onweerstaanbaar dansbare performance. Opvallend hoe deze groep met een voor westerse begrippen vederlichte percussie afdeling (een drumstel ontbreekt) zo’n sterke ritmische drive weet te creëren. Zonder twijfel één van de sterkste optredens van de dag.

Victor Démé

De prijs voor het meest avontuurlijke concert gaat deze zondag ongetwijfeld naar Fremdkunst XL ft Eric Vloeimans & Baba Sissoko in de Because I Am A Girl Village. Niet alles wat dit DJ collectief samen met gitarist, trompettist en zanger/okseltrommelaar probeert, slaagt even goed, maar dat kan ook moeilijk anders met deze experimentele opzet vol ruimte voor improvisatie. Soms klikt het echter prima tussen Fremdkunst en haar gasten en de muzikale kwaliteiten van Vloeimans (die er trouwens in navolging van avontuurlijk trompettist Miles Davis een enigszins eigenaardige kledingsmaak op nahoudt) en Sissoko staan natuurlijk buiten kijf. Het publiek heeft het in ieder geval duidelijk naar z’n zin en kan na een initiële schuchterheid uiteindelijk niet genoeg krijgen van het scanderen van de door Sissoko voorgezongen frasen.

Fremdkunst XL ft Eric Vloeimans & Baba Sissoko

De afsluiter op Podium 2015 is de Noord-Afrikaanse Fransman Rachid Taha, die met zijn combo een energieke en zwaar versterkte mix van Arabische muziek en rock maakt. Met zowel een scheurende gitaar als elektrische Arabische luit in de gelederen geeft deze groep een heftig concert, dat met de ongetwijfeld allerminst willekeurig gekozen dansvloerkraker Rock The Casbah van The Clash op een vertrouwde noot eindigt. De presentatrice alhier schijnt te denken dat hiermee ook het festival als geheel op een kleine afterparty met Wind Afrique na is afgelopen en daarin blijkt ze op een behoorlijk wrange manier gelijk te hebben…

Rachid Taha

Maar eerst is daar dan nog het bovengenoemde Wind Afrique, een Ghanese bende die op het United Cultures Stage met haar opgewekte highlife en aanverwante dansbare muziek het publiek aardig lang vast weet te houden. De tijd vliegt echter als je een beetje meebeweegt en voor je het weet heb je eigenlijk heel wat meer minuten op het kleine grasperkje voor het podium gestaan dan op het programmablaadje aangegeven staat. Ach ja, des te beter, want dat betekent dat je onmiddellijk doorkunt naar de grote klapper van de dag op het Millennium Stage.

Wind Afrique

Hoewel, grote klapper? Het ‘concert’ van Sean Paul is eerder een enorme aanfluiting. Eigenlijk heeft deze muzikale wanvertoning maar een enkel voordeel, te weten dat de meester zelf duidelijk ook vaak snel genoeg krijgt van zijn twijfelachtige creaties, want een groot deel van zijn wegwerpliederen wordt halverwege afgekapt. Raadselachtig wat deze figuur op Mundial doet. Afgezien van wat gezeur over ‘sexy ladies’, gevolgd door obligaat gegil uit het publiek, komt er nauwelijks iets begrijpelijks uit z’n spraakgat. Iets wat op muziek lijkt op het grote veld loslaten, schijnt hij ook een overbodigheid te vinden. Wel komen er een paar dansmariekes het podium opdraven, die goed met hun billen kunnen schudden – lekker belangrijk. Het meest schrijnende is nog wel dat deze gast een paar keer het woord ‘reggae’ durft te laten vallen, waar zijn holle geluidsproductie en levenshouding toch werkelijk geen klap met Bob Marley en aanverwanten te maken hebben. Misschien kan Mundial volgend jaar beter iemand als Michael Franti boeken, of de zondag zoals gewoonlijk afsluiten met een grote wereldmuziekact. Een lullig einde van een overigens voor de rest zonder meer geslaagde Mundial editie.

Sean Paul

Tekst: Wouter de Waal
Foto’s: Susanne Maathuis