De Amerikaanse band Against Me! heeft genoeg gedaan om talloze internetters hele fora vol te spammen met hun gedachten over het hoe en waarom. Zo was daar de overstap naar een majorlabel en was hun daarop volgende album New Wave niet punk genoeg meer. Maar ondanks dat was het wel een goed album, met enkele matige nummers. Eindelijk ligt de opvolger in de winkels. Is White Crosses de ultieme comeback plaat of verlaat de band haar roots nu helemaal?
Dat laatste blijkt het geval te zijn. Rechtlijnige punkers en andere fans die zweren bij het Fat Wreck werk kunnen nu stoppen met lezen. White Crosses is geen punk plaat, het is een rockalbum, met af en toe een snufje punk of folk. Het kan uitstekend op de radio gedraaid worden en waarschijnlijk zal de eerste single ‘I was a Teenage Anarchist’ (met videoclip) flink wat airplay krijgen. Af en toe doemt de vergelijking met U2 op, maar dat zijn slechts vlagen.
De productie lijkt erg op die van New Wave, het is weer Butch Vig die zijn bekende kunstje laat horen. En zijn manier van produceren past uitstekend bij de nieuwe weg die Against Me! is ingeslagen. Glad, in de richting een poppy sound. Het is wel flink dichtgesmeerd, met name de zang klinkt tijdens het refrein van de meeste nummers niet echt goed. Het is niet de stem van Gabel die slecht is (zeker niet) maar er is teveel aan gerommeld en bijgedraaid om de zuivere intentie van de teksten te ondersteunen. Het klinkt te gemaakt, juist omdat de teksten dit keer van een iets hoger niveau zijn dan op het vorige album. Hoewel Gabel af en toe nog wel eens zoekende is naar de juiste toon. De nummers zelf zijn helaas ook weer niet alle tien van hetzelfde hoge niveau. Het album begint erg goed (met de titeltrack en voorgenoemde single) en sluit misschien nog wel beter af (met ‘Spanish Moss’, Rapid Decompression’ en ‘Bamboo Bones’) maar de nummers daartussen zijn soms wat zwakjes en ben je al weer snel vergeten. Behalve ‘High Pressure Low’, die is erg leuk maar wordt opgevolgd door de minste track van het album.
Met dit album gaat Against Me! een hele nieuwe schare fans aanboren. Ze gaan waarschijnlijk ook een hele schare oude fans verliezen. Het album staat niet vol met sterke nummers en klinkt behoorlijk gladgestreken. Desondanks laat de band horen niet stilgezeten te hebben en doorgegroeid te zijn. Misschien niet de richting waarin velen gehoopt hadden maar na New Wave was dit te verwachten.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.