Crowbar @ Baroeg, Rotterdam

Het is lekker weer en er zijn twee voetbalwedstrijden vanavond. Toch hebben veel mensen gekozen voor een ander, minder zonnig tijdverdrijf. Een van de grootmeesters van de sludge, Crowbar staat in de Rotterdamse Baroeg en wordt ondersteund door drie bands. De muziek is normaal al zwaar en zompig te noemen, maar na de zonnige wandeling naar de zaal is het contrast alleen maar groter.De avond wordt geopend door de Duitse band Redrum Inc. Zij speelden al eerder samen met Crowbar en qua geluid komen beide bands erg dicht bij elkaar in de buurt. De Duitsers zijn groot fan van Crowbar, maar ook Pro-Pain is als invloed terug te horen.  Door het vroege tijdstip zijn er maar weinig mensen. Men mist echter weinig aan Redrum Inc., degelijke zware band maar weinig wereldschokkende dingen.

Daarna volgt Greyline, die vorige week ook al The Dillinger Escape Plan in Sneek supporten. De band bracht begin dit jaar hun Behind The Masquerade album uit, dat overal goed ontvangen werd. Vanavond zijn alle gespeelde nummers van dit album. Opener ‘Riget’ moet even op gang komen door een te lange intro maar daarna vlamt de band op het podium met onder andere ‘Diamonds In Our Dreams’, ‘Flooding The Mountains’, ‘Ravens Ahead’ en het meer dan tien minuten durende ‘Mirrors’ als afsluiting. De band is in zijn element en speelt erg goed. De mensen die stonden te kijken hebben een van de betere bands van Nederland aan het werk kunnen zien.

Het Vlaamse AmenRa blijft een bijzondere band. De muziek is mysterieus maar vooral verschrikkelijk duister en zwart. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er niemand durft te klappen. Pas na een half uur wagen de eerste fans het en pas na de drie kwartier durende show die abrupt eindigt barst de zaal in keihard applaus los. De show mag er zijn, ondanks dat de visuals in de kleine zaal niet tot zijn recht komen. Het licht is, op enkele podiumlampen na ook uit en dat maakt de muziek alleen maar intenser. De riffs rollen als een stoomwals voort, waarover maniakaal geschreeuwd wordt door een zanger die met zijn rug naar het publiek staat. Een grote groep headbangers vooraan deint met de riffs mee maar de meeste mensen staan met open mond te kijken naar een originele band. De rest drinkt bier aan de bar en rookt buiten een sigaretje.  

Na dit zwaar op de maag liggende gezelschep is het tijd voor Crowbar. Zanger, baardrager en gitarist Kirk Weindstein is het enige originele bandlid maar dat maakt niets uit, hij is Crowbar. Naast zijn werk voor Down en Kingdom of Sorrow is er gelukkig tijd gevonden om weer te touren. Dat het alweer vijf jaar geleden was dat Crowbar een album uitbracht maakt de fans vanavond niets uit.

Kirk, die niet zo lang blijkt te zijn als ik gedacht had, is een echte held! Het opbouwen duurt erg lang maar als de man eindelijk zijn paarse gitaar omgehangen krijgt begint het sludge feest. De man is een geweldige frontman, die naast kan spelen en schreeuwen als een beest, precies weet hoe je het publiek moet bespelen. Helaas vallen er tussen de nummers (waaronder ‘All I Had (I Gave)’, ‘Planets Collide’, ‘Self-Inflicted’ en ‘The Lasting Dose’) iets te lange pauzes tijdens het stemmen, waardoor de vaart er flink uitgehaald wordt. Maar het maakt allemaal niet uit, Crowbar is verder in topvorm en mokerhard. Het heeft even geduurd maar met dit optreden is de band weer helemaal terug in de Nederlandse picture. IJzersterk.