NOFX @ Melkweg, Amsterdam

Een van de grootse punkrock bands ter wereld speelde op 27 en 28 juni een tweetal shows in de Melkweg. ROAR E-Zine was bij beide uitverkochte optredens van NOFX terwijl de rest van Nederland van het warme weer genoot. Het warme weer was de oorzaak van het missen van beide eerste voorprogramma’s. Het tweede voorprogramma was beide avonden Scheisse Minelli, een Duitse hardcore punkband. Het blijft lastig, openen als onbekende groep voor een gigantisch populaire band.

Maar beide avonden staan er redelijk veel mensen te kijken naar Scheisse Minelli en kan de band op aardig wat respons rekenen met hun energieke show en nummers die uit de jaren negentig lijken te komen. Het was geen bijzondere band, maar als opwarmer zeker wel aardig. Hun versie van ‘Berserker’ uit de briljante film Clerks was opvallend te noemen, maar de rest van hun set bestond meer uit rechttoe, rechtaan stampers.

Het is warm en vol in de Melkweg, maar als NOFX de eerste noten begint te spelen betekent dat niet dat mensen wat rustiger aan doen. Vooral de tweede avond gaat het gigantisch hard los vooraan en is de pit op sommige momenten tot aan de geluidstafel. De ene na de andere crowdsurfer valt het publiek in, meestal dezelfde mensen, wat erg vervelend is. De band vond het na een tijdje ook niet zo leuk meer. Natuurlijk zijn de meningen verdeeld welke show beter was. De eerste avond bevatte meer hits (die keihard meegezongen werden) terwijl de band iets tammer was. De tweede avond was de band feller en werden er ook een aantal minder bekende nummers gespeeld. Beide avonden werden ‘Fuck The Kids’, ‘Murder The Government’, ‘We Called It America’ met gelijk erachteraan ‘The Quitter’, ‘Kill All The White Man’, ‘Linoleum’, ‘Cokie the Clown’, ‘Eat The Meek’, ‘Leave It Alone’, ‘Mattersville’, ‘Stickin’ In My Eye’, ‘Seeing Double At Triple Rock’ en Bob’ gespeeld.

Op zondag opende de band keihard (na een intro) met ‘Dinosaurs Will Die’ en kwamen verder ‘Louise’, ‘Franco Un-American’ ‘I’m Telling Tim’, ‘Champs Elysées’, ‘Reeko’,  het matige ‘Creeping Out Sara’ (dieptepunt van de avond), ‘Drugs Are Good’, ‘Fleas’, ‘It’s My Job to Keep Punkrock Elite’ en ‘Arming the Prolatarian’ voorbij. Helaas werden bij dat laatste nummers geen nieuwe grappen verteld maar het was het allemaal al eerder eens voorbij gekomen. De band sloot af met ‘Theme from a NOFX Album’, waarna Melvin nog een aantal wijsjes met zijn accordeon bleef spelen.

Maandag was de setlist iets anders, waaronder ‘Perfect Government’ (als opener) ‘New Happy Birthday Song’ (voor een Zuid-Afrikaanse fan), ‘My Orphan Year’ (helaas niet de akoestische versie van de laatste EP), ‘Pharmacist’s Daughter’, ‘Bottles To The Ground’, ‘Quart In Session’, Fat Mike’s favoriete nummer ‘Separation Of Church And Skate’, ‘Herb’, ‘Soul Doubt’, de Rancid cover ‘Radio’ en ‘Leaving Jesusland’. De band sloot in stijl af met het uitbeelden van het nummer ‘Everybody is a Little Bit Racist’.

Voor de fans was het zeker de moeite waard bij beide shows aanwezig geweest te zijn. De band was de tweede avond iets losser, de eerste avond werd er weinig gepraat en stampten ze door de greatest hits set heen. De tweede avond waren er meer flauwe grappen, moest het publiek het meer ontgelden maar was de show een stuk feller. Beide avonden ging alles niet vlekkeloos, maar dat hoort erbij. Helaas was waar ik stond het gepraat tussen de nummers door niet altijd even goed te verstaan, hoewel dat ook met de dubbele tong van enkele bandleden te maken kon hebben. Op maandag was Sick of it All op bezoek, helaas bleven de heren aan de zijkant van het podium genieten en speelden ze niet even een stukje mee. Het is altijd maar afwachten wanneer de band terugkomt maar na twee uitverkochte Melkweg shows werden de Nederlandse fans zeer tevreden gesteld.

Accelerators