Attack Attack! – Attack Attack!

De track ‘Stick Stickly’ betekende een doorbraak voor Attack Attack!. Niet alleen het nummer, een mix tussen trance en hardcore was immers betrekkelijk nieuw, maar ook de videoclip had veel stof doen opwaaien. Crabcore kreeg een plaatsje in de maatschappij met name door de videoclip die Attack Attack! voor dit nummer had gemaakt. Echter is crabcore geen nieuwe vorm van muziek, het is namelijk een beweging. Plaats je benen zo ver mogelijk uit elkaar en zak door je knieën. Probeer nu maar eens een rondje te lopen. Dus. Als bands nu worden aangeduid in termen van beweging, is naar mijn mening het einde zoek. Waar gaat het dan om?

Alle kritiek terzijde, de band brak wel door met ‘Stick Stickly’. Hun debuutplaat was een groot succes en nu is het tweede studioalbum daar, inclusief een nieuwe vocalist. ‘Sexual Man Chocolate’ mag de aftrap nemen en lijkt op het eerste moment niet eens zo verschrikkelijk als boze tongen de band doen beschrijven. Dramatische pianostukken worden afgewisseld met coupletten die enkel uit breakdowns bestaan. Het refrein is het stuk waar de trance-samples inkomen en waar de autotune de zanglijnen mag verkrachten. Begrijpelijk is de catchy truc van dit nummer wel, maar als er na ‘Sexual Man Chocolate’ nog zo’n vijf nummers komen die precies hetzelfde in elkaar zitten, wordt het trucje steeds minder speciaal.

Er zijn een paar interessante nummers te vinden op deze plaat. ‘Renob Nevada’ bouwt voort op melodieuze hardcore, onder begeleiding van schreeuw-koortjes en uptempo drums. Dit nummer wordt opgevolgd door het dramatische ‘I Swear I’ll Change’, welke een voorbeeld neemt aan de stijl die Chiodos op Bone Palace Ballet volgt. Lekker dramatisch dus, en al helemaal met het randje death welke Attack Attack! aan elk nummer toevoegt. Toch lijkt alles op deze plaat al een keer te zijn gedaan. De plaat bestaat uit enkel clichés. Breakdown na breakdown na breakdown afgewisseld met zoete melodieën die allemaal aanvoelen alsof je ze al een keer hebt gehoord maakt de plaat na een tijdje erg irritant. De zwakheid van de vocalist snijdt door het geheel heen als de dooddoener in een gesprek, om maar van de trance-electronica stukken te zwijgen. Dit album is perfect als gespreksstof en pispaaltje, helaas lakt het als muzikaliteit van de hoogste plank.

Score: