Het Engelse zestal van Devil Sold His Soul schopte het vorig jaar tot een plek in de ROARsound 2009; het was een van de bands waar wij veel van verwachtten in 2010. Na de vorige full lenght, A Fragile Hope, en de mokerharde show tijdens de London Burning Tourin Enschede, waren de verwachtingen hooggespannen. De mannen komen nu met een nieuwe plaat in de vorm van Blessed & Cursed.
De plaat begint hoopvol, tenminste voor degenen die A Fragile Hope ook wisten te waarderen. Al snel valt op dat de rauwe sound die op de vorige plaat de boventoon voerde plaats heeft gemaakt voor een heldere sound. De diepe schreeuwstem van Ed Gibbs klinkt ietwat afgezwakt en de cleane vocals hebben een voornamere plaats. Wat niet wegneemt dat vooral de eerste helft van de plaat weet te overrompelen. De gangvocals op ‘Drowning/Sinking’ kan je cliché noemen, maar het is wel eentje die goed uitgevoerd is.
De eruptie van lawaai op ‘Callous Heart’ en de intro van ‘An Ocean Of Light’ zijn ook zeer goed geproduceerd en neigen nog enigszins terug naar A Fragile Hope. Ook het beukende geluid tijdens ‘The Dissapointment’ en de snerpende gitaren op ‘Crane Lake’ doen dit. Maar dan is daar ‘A Foreboding Sky’, een nummer met twee gezichten. De eerste helft bestaat uit een langzame pianopartij en over the top gepolijste cleane vocals, terwijl halverwege de band uitbarst van het geluid. Het jammerlijke hieraan is dat dit punt vrijwel nooit bereikt zal worden, aangezien de cleane vocals op de zenuwen gaan werken.
Afsluiters ‘Weight of Faith’ en vooral ‘Truth Has Come’ neigen weer terug naar de vorige plaat, maar het is geen moment zo rauw zoals het op A Fragile Hope was. Natuurlijk is het niet de bedoeling om de nieuwe plaat zo erg te vergelijken met de vorige, maar de band viel juist door het geluid op A Fragile Hope op. Deze rauwe, beukende metalcore/post-hardcore sound met ambient invloed werd als de ideale combinatie gezien tussen hard en zacht. De kraakheldere en gepolijste sound op Blessed & Cursed doet dit helaas weer teniet. De plaat heeft desalniettemin een aantal aardige nummers, maar zo ‘overwhelming’ als eerst wordt het geen moment.
Score: 
