Met volle trots presenteren de heren van In Fear And Faith hun nieuwe plaat aan het grote publiek. De post-hardcore band heeft namelijk weer een nieuw staaltje werk uit, wat zeker de nodige aandacht verdient. Iets meer dan een jaar na het debuut op Rise records Your world on fire is hier al de opvolger, namelijk Imperial. Een schijf met dertien epische tracks die je ongetwijfeld zullen meeslepen. Niet vreemd bij dit label, dat zichzelf zeker een specialist mag noemen op dit terrein.
Opener ‘The Solitary Life’ zet meteen de sfeer van de plaat, welke mij meteen doet denken aan bands als The Mars Volta of Coheed and Cambria met een vleugje van bands als I am Abomination of Jamie’s Elsewhere. Ter afwisseling weet de band ook veel atmosferische momenten neer te zetten zoals op ‘Pursuit’, wat uitmond in een majesteus nummer. Bespeur ik daar nu een stukje Tubular Bells in de brug? Toch begint bij ‘Bones’ de gedachte al te dagen dat de vergelijkng met voorgenoemde bands al wel vaak gemaakt is. In wat post-hardcore heet lijkt iedereen namelijk een zelfde kant op te willen en dat levert niet de meest fascinerende platen meer op mag gezegd worden. Waar de stuwende muziek en de screams van In Fear And Faith ongetwijfeld veel fans van het genre zullen bekoren, zal stiekem toch al menigeen bij zichzelf denken dat het wel heel veel van hetzelfde is.
Toch hebben deze mannen uit San Diego een scherp randje in hun muziek dat zeker niet verveelt, zoals op ‘Counsellor’. De groei van de band is echter minimaal en het album lijkt wel heel veel op het vorige. De productie is prima en de muziek zit prima in elkaar, maar iets anders verwachtten we natuurlijk niet. Ook op ‘Heavy Lies The Crown’ horen we weer Tubular Bells terug. Of Mike Oldfield kan gaan cashen dankzij In Fear and Faith blijft toch nog de vraag. De plaat faalt er jammerlijk in om interessant te blijven. De band worstelt met de variëteit van ingrediënten die in de mix gegooid zijn en lijkt te stikken in de eigen complexiteit. Om in de culinaire metafoor te blijven: het smaakt nergens meer naar.
Een poging tot wat harder werk wordt nog ondernomen op ‘Afterthought’ en ‘The High Life’, met een Wolfmother achtige opening. Maar het mag niet baten, ook de stompende muziek hier ruikt naar goedkoop namaak en eigenlijk is iedereen al afgehaakt voordat de grote finale ‘Live, Love, Redeux’ aftrapt. Jammer, maar helaas. Misschien was het gewoon te vroeg voor een nieuwe plaat.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.