Fortarock 2010 @ Park Brakkenstein, Nijmegen

Geen Fields of Rock, Wâldrock, Dynamo Open Air, Arrow Classic Rock en Sonisphere, de metalliefhebbers hebben het moeilijk in 2010. Concertorganisator Mojo Concerts heeft aangegeven voor onbepaalde tijd te stoppen met metalfestivals! Gelukkig gaat de tweede editie van Fortarock gewoon door, dit in Park Brakkenstein te Nijmegen. Rond elf uur is Nijmegen CS al overspoeld door in het zwart gehulde, bier drinkende, schreeuwende metalheads. Ook de stoptrein naar Heyendaal zit propvol maar er heerst een zeer gemoedelijke, gezellige sfeer. Aangekomen in het park voor de tweede editie van Fortarock blijkt het terrein een flink stuk groter dan vorig jaar te zijn. Het festival heeft ook meer om het lijf gekregen, onder andere door een grotere festivalmarkt. Gelukkig heeft de organisatie gezorgd voor schaduw, want het belooft een zeer warme dag te worden. Een klacht vorig jaar was het ontbreken van een echte headliner, dit jaar staan er maarliefst vijf grote bands die het festival afsluiten. Voor elk wat wils.

Voor de openers van het festival Textures staan er al gelukkig erg veel mensen te kijken. De band verloor eerder dit jaar haar fantastische frontman Eric en toetsenist Richard en vandaag is de eerste show met de vernieuwde line-up. En hoewel je merkt dat de band nog een beetje moet wennen aan de nieuwe samenstelling knallen de nummers vanouds hard en is de podiumpresentatie energiek. Zanger Daniel zijn cleane zang lijkt verschrikkelijk veel op de cleane zang van Eric maar zijn gebrul en gekrijs mag er ook zijn. De setlist bevatte geen verrassingen, hoewel ‘Swandive’ net zo fel werd gebracht als vijf, zes jaar geleden. Iets tegen het einde zakt de band een beetje in met ‘Awake’ om dit met afsluiter ‘Regenesis’ keihard goed te maken. Een hele mooie opener van de dag. Ik ben zeer benieuwd naar het vierde album dat hopelijk dit jaar nog uitkomt. ( NdB )

Textures

Het hobby bandje van Kataklysm-frontman Maurizio Iacono mag op het buitenpodium de aftrap nemen. Zoals al eerder op Paganfest bewezen, is Ex Deo live echter sensationeel. Dankzij krachtige samples met daarop geluiden van gevechten, sfeerverhogende muziek en ook spraak van zogezegde Romeinse krijgers geven de band een groots en krachtige uitstraling. Het gaat lekker hard en de in Romeinse kurassen gehulde helden weten een imposant optreden neer te zetten. Asterix en Obelix zouden het zelfs op een lopen zetten! De titeltrack van de plaat, die niet kan tippen aan het live geluid overigens, ‘Romulus’ sluit de set af. (GS)

Ex Deo

Vlak voordat de tweede Nederlandse band in de tent speelt doet Blaas of Glory hun eerste rondje. De meeste mensen moeten nog een beetje wennen aan het fenomeen, maar later op de dag krijgt deze feestgroep het voor elkaar een grote mensen ‘Enter Sandman’ mee te laten zingen. Nu is het bij ‘The Final Countdown’ nog tam. Maar een groter contrast met Hail of Bullets is nauwelijks denkbaar. De Nederlandse deathmetal supergroep bewijst dat ook in death een flinke revival aan de gang is. Het is dan ook weer lekker druk in de tent. Jammer dat de ritmesectie de gitaren behoorlijk overstemd, waardoor de scherpe riffs wegvallen. De band blaast op hoog tempo door hun nummers heen. Het album Of Frost and War moet dit jaar eindelijk zijn opvolger krijgen maar van de vorig jaar uitgebrachte EP worden gelukkig ook nummers gespeeld. Zo zijn ‘Liberators’ en ‘Warsaw Rising’ hoogtepunten maar ook ‘Advancing Once More’ doet het goed. De presentatie is niet erg energiek te noemen maar door hun strakke spel en enthousiasme is dit de band vergeven. Fortarock heeft er voor gekozen twee Nederlandse metalbands te boeken die tot onze vaderlandse top behoren. ( NdB )

Hail of Bullets

De Poolse metalwerkers van Decapitated zijn er ook weer bij. Na de tragische dood van drummer Vitek leek het even voorbij te zijn, maar vorig jaar gingen de mannen toch weer aan het werk. Dat mogen we weten want de technische death metal van de heren klinkt messcherp. Nummers als ‘Visual Delusion’ rammen en beuken uit de speakers en zorgen voor veel vreugde in de brandende zon. De band heeft verder ook niet echt toeters en bellen nodig om een brute als wel perfecte show neer te zetten. De interactie ontbreekt wel een beetje. (GS)

Decapitated

Na tours met onder andere Rotting Christ en Dark Funeral, staat Watain vandaag op het FortaRock-podium in Nijmegen. Ze hebben geluk, het controversiële Deicide had afgebeld en opeens staat de technische Zweedse blackmetalband geprogrammeerd. De mannen betreden bezweet het podium, maar weten het kwik nog een aantal graden op te voeren. Met veel vuur en wapperende haren ontstaat er een warm en energiek optreden, waarna het publiek wordt afgekoeld met een grote hoeveelheid bloed. De mannen zijn niet genegeerd van choqueren en zo blijkt ook vandaag en de hemel reageert op Watain door te beginnen met regenen, terwijl het publiek uitbundig aan het headbangen is. Niemand zal vandaag het wegvallen Deicide nog betreuren, want het vijftal blijkt namelijk een perfecte surrogaat. (MK)

Watain

Metalfans spitsen de oren tijdens de soundcheck van Baroness, John Dyer Baizley zet namelijk ‘The Trooper’ in. Helaas blijft het bij een kort stukje. Tijdens de show van Baroness daalt de temperatuur eindelijk, omdat de zon achter de wolken verdwijnt. Het optreden van Baroness liet mij met gemengde gevoelens achter. De band was behoorlijk in vorm, hoewel de zang na maanden touren niet meer zo fel en helder overkomt. Maar tegen de helft van de set zat het tempo behoorlijk in en voor mensen die de nummers niet kennen was het een zware kluif om te blijven staan. Baizley staat verwonderd te kijken naar een grote groep Ensiferum fans die vooraan al klaar staan voor die show en zich geen raad weten met de sludge van de vier mannen uit Georgia. De setlist was een ingekorte versie zoals gespeeld werd in Tilburg en Rotterdam eerder dit jaar. Veel blauw licht dus tijdens ‘Bullhead’s Psalm’, ‘Jake Leg’, ‘Swollen and Halo’, ‘A Horse Called Golgotha’ maar ook rood voor ‘Isak’ en ‘Machine Gun’ (van Hendrix) en ‘Tower Falls’. Dat laatste nummer kon gespeeld worden doordat Behemoth wat later begon dan de bedoeling was. De show was tof om naar te kijken, beide gitaristen zijn fantastisch op elkaar ingespeeld en Baizley rolde over het podium. ( NdB )

Baroness

De podiumdecoratie bij de volgende band was al prachtig, maar de muziek van deze heren is nog veel krachtiger en indrukwekkender. We hebben het natuurlijk over de Poolse helden van Behemoth. Helaas is foto’s maken niet toegestaan, maar of dat nou zo erg is. Het zou misschien niet helemaal recht doen aan de bombastische show van Behemoth. Frontman Nergan kletst tussendoor vrolijk met het publiek, wanneer hij zijn rol toch even laat zakken. Een ijzersterke performance, maar wie verwacht ook anders. Hoogtepuntje mag toch wel heten ‘Left Hand Ov God’. (GS)

Ensiferum wordt begroet door een paar rijen dikke cohorten fans die zich in dezelfde outfits als de bandleden gehesen hebben. Beetje jammer, want bij de bandleden zelf is het ook geen succes. Drie magere, witte mannetjes in kilts staan op het podium. Als je dan toch een stoere viking wil zijn, doe dan ook wat aan je figuur. ‘From Afar’ is de sterke opener van vandaag, gevolgd door wat meer van de gelijknamige nieuwe plaat. Van het wat oudere spul passeert ook wat in de vorm van ‘Token of Time’ en ‘Blood Is The Price Of Glory’. ‘Stone Cold Metal’ wordt verreikt met een lang stuk, wat het soort folky dansmuziek is dat deze band de naam van “muziek om op te zuipen” opgeleverd heeft. Afsluiter ‘Iron’ wordt ook gereduceerd tot een nummer om een beetje dom op mee te bléren. Jammer om een band zich zo te zien verlagen om maar te scoren bij een groter publiek. Geen wonder dus dat het eigenlijk wel heel erg rustig is bij deze show. (GS)

Ensiferum

Guido schreef het al in zijn recensie van Mechanize, Fear Factory (wel in iets andere samenstelling) is helemaal terug. Het is dan ook heel erg druk in de tent om te kijken of de band net zo hard zal staan als eerder dit jaar in de Melkweg. Burton C. Bell weet precies wat de fans willen en dat zullen ze krijgen ook. Samen met Dino maar ook drummer Gene Hoglan (wat een metalheld is dat zeg, hij drumt zonder problemen de meest complexe dingen en lijkt geen moment te zweten) en bassist Byron Stroud maken de grote Amerikanen er een flink industrial groove metal feest van. Wat is dit strak en hard. Enige minpunt is dat de cleane zang niet zo sterk meer is, deze valt vrijwel geheel weg. Maar dat maakt bij de oude nummers helemaal niets uit want die zingt toch iedereen mee. Van het nieuwe album krijgen we drie nieuwe nummers achter elkaar, de hit ‘Powershifter’, ‘Fear Campaign’ en ‘Christploitation’ en daarna is het alleen maar feesten op oude hits als ‘Self Biased Resistor’, ‘Replica’, ‘Martyr’ of ‘Demanufacture’. Was vorig jaar Death Angel de topper van het festival, dit jaar was Fear Factory dat zeker. ( NdB )

Fear Factory

Ook Kreator kent weer een opleving. Sinds in 2005 Enemy of God uitkwam zijn de Teutoonse thrashers weer helemaal terug, vooral na vorig jaar toen Hordes of Chaos uitkwam. De band maakt er een mooi spektakel van, zo beginnen ze gelijk met grote oranje rookpluimen. Het lijkt wel alsof de geliefde duivel hen op de hielen zit want de mannen nemen geen moment rust en knallen op hoog tempo door hun setlist heen. Jammer dat de halverwege hun show toch de voorspelde regenbui losbarst en goed ook. Vele zoeken een veilig heenkomen in de tent maar de fans blijven staan. Miland “Mille” Petrozza is nog steeds goed bij stem en zweept het publiek flink op. ( NdB )

Kreator

De metalcore van Killswitch Engage valt een beetje uit de toom vergeleken met de rest van de bands op Fortarock. Desalniettemin blijkt de band een gigantische fanschare te hebben. Vanaf opener ‘Rose Of Sharyn’ worden de cleane zangstukken voluit meegeschreeuwd. Zanger Howard Jones en gitarist/ tweede brulboei Adam Dutkiewicz zorgen voor de show, waar de rest van de band hard ragt op hun instrumenten om de show muzikaal kracht bij te zetten. Naarmate de set vordert merken we dat er weinig materiaal wordt gespeeld van het laatste self titled album Killswitch Engage. Een goede keuze blijkt, want oudjes zoals ‘My Last Serenade’, ‘A Bid Farewell’ en ‘Fixation Of The Darkness’ gaan er als zoete pap in. Afsluiten doet de band in stijl, een cover van de beste metalzanger aller tijden wordt gespeeld, ‘Holy Diver’. ( TS )

Killswitch Engage

Suicidal Tendencies sluit het buitenpodium af en weten toch weer het hele veld met zich mee te krijgen in een energieke show. Misschien heeft het alcoholpromillage er iets mee te maken maar het is droog en er wordt gefeest. De band begint met ‘You Can’t Bring Me Down’ die goed begint maar te lang uitgebouwd wordt. Dat is een manco bij alle nummers vandaag, Mike Muir trekt het allemaal wat minder goed en het gas wordt veelvuldig terug genomen zodat de gitaristen, bassist en drummer wat strakke kunstjes kunnen vertonen en mensen lekker mee mogen schreeuwen. Een kleine smet op een verder toffe show met ‘War Inside My Head’, ‘Send Me Your Money’, ‘Go Skate! (Possessed to Skate ’97)’, ‘Cycovision’ en alvast een voorproefje van het nieuwe album dat eind dit jaar moet verschijnen. Of de afsluiter ‘Pledge Your Allegiance’ wordt iedereen het podium op gehaald om lekker mee te brullen (waaronder ook Dino) en sluit de band in stijl af. ( NdB )

Suicidal Tendencies

Niet iedereen stond bij Suicidal Tendencies te kijken. In de tent stonden namelijk al enkele rijen kleine jongetjes en meisjes vastgeplakt aan het hek om hun helden van Bullet For My Valentine te aanschouwen. Het podium blijkt te klein te zijn, want de banner waarop met koeienletter de bandnaam staat geschreven, valt weg achter het op een verhoging geplaatste drumstel. De rest van het podium is bezaaid met trapjes, kisten en andere opstapjes om op deze manier zo goed mogelijk zichtbaar hun haren te wapperen. We horen vooral werk van Fever en Scream Aim Fire, maar enkele oudjes zoals ‘Tears Dont Fall’ doen het duidelijk beter bij het publiek. Want voor wie maakt Bullet For My Valentine nu eigenlijk muziek? Voor de oude metalgarde of de jonge emokids? Wij zijn er nog steeds niet uit. ( TS )

Bullet For My Valentine

De organisatie kan terugkijken op een geslaagd festival. De zeer gevarieerde line-up trok gevarieerd publiek, het was lekker weer, er waren geen vervelende incidenten of shows waar weinig mensen stonden te kijken. Ten opzichte van vorig jaar was dit jaar op elk front beter en hopelijk lukt het voor 2011 de stijgende lijn door te zetten.