De zevende editie van het Peacedog Festival belooft bijzonder te worden. Na een hiaat van vier jaar keert de organisatie terug naar de vertrouwde locatie in Ede. Alweer tien jaar geleden vond de eerste editie van het Peacedog Festival plaats, opgezet door een aantal lokale achttien jarigen, om de verveling te verdrijven. Deze editie is een reünie, voor zowel de organisatie, als sommige bands. In naam van nostalgie zijn er oude bekenden als The Spirit That Guides Us en mewithoutyou . De laatste vroeg nogal wat overtuigingskracht om de reis van Philadelphia naar Ede te maken, aangezien de band op non-actief stond. De vriendschap met het festival haalde mewithoutyou uiteindelijk over en Peacedog had zijn ideale headliner.
Het valt niet te missen dat het merendeel van de line-up christelijk georiënteerd is. Karel Smouter, de grote man achter het festival vertelt dat tijdens de eerste editie er uitsluitend christelijk geboekt werd. Het is een kleine scene en iemand moest een podium creëren voor die bands. Nu wordt er geprobeerd om christelijke en niet christelijke bands te mengen. De wereld van goede muziek is nu eenmaal klein. Daarnaast kan de gemengde line-up leiden tot een interessante dialoog tussen christenen en niet-christenen.
Het festival is uitverkocht en met 550 bezoekers is het gezellig druk, maar erg gemoedelijk. De tropische temperatuur binnen maakt de mensen aanvankelijk een beetje loom. Vooral tijdens het singer-songwriter gedeelte op het kleine podium is het publiek niet erg energiek en zien we alles aan vanuit kleermakerszit. Op het grote podium vraagt Intohimo het publiek om meer participatie. De Zweden zetten goed hard in. Herkenbaar zijn invloeden van andere christelijke screamo bands, als Underoath en Haste The Day. Hoewel ook hier het publiek eerst oververhit lijkt, slaat het enthousiasme van de band uiteindelijk over. De jongens lijken onvermoeibaar en hebben het naar hun zin. Muzikaal gezien is Intohimo niet baanbrekend, maar frontman Johan Lindblom heeft een sterke stem en de nummers zitten goed genoeg in elkaar. In het najaar komt de band terug naar Nederland. Samen met The Spirit That Guides Us staan zij dan onder andere in de Melkweg.
Scandinavië is goed vertegenwoordigd. Rechtstreeks uit de bossen van Noorwegen staat op het kleine podium de piepjonge metalcore band Social Suicide. Met een gemiddelde leeftijd van achttien jaar is het ongelooflijk hoe solide de muur van geluid is die van het podium af komt. Het publiek kijkt wat angstig voor zich uit en komt gedurende het hele optreden geen stap dichterbij. Aan de band ligt het niet, die een hele sterke set speelt. Invloeden van Converge, maar ook Fugazi zijn hoorbaar. Tussen de nummers door zijn de jongens nog wat onzeker, maar dat is nergens voor nodig. Ze zijn nu al getekend bij een klein label en vliegen de volgende dag terug naar Oslo om de laatste hand aan hun debuutalbum te leggen.
Eén van de grote headliners is The Spirit That Guides Us. De band is een oude bekende van het festival en wordt met open armen ontvangen. Het publiek kent het materiaal goed en een grote pit drijft de menigte uiteen. De stemmen van Bas van Nienes en Erik van Winkelhoff werken heel goed samen. Ondanks de hitte in de zaal is The Spirit That Guides Us energiek en er valt weinig af te dingen op de liveact. Onverwachts verschijnt ex-lid Arjen van Wijk nog, wat zeker van toegevoegde waarde is. Na wat voetbalpraat en een toegift van twee nummers gaan de lichten in de zaal aan en is het wachten op mewithoutyou.
Nog voor aanvang is de zaal helemaal vol voor grote publiekstrekker mewithoutyou. Het opbouwen duurt vrij lang, maar wordt gedaan door de band zelf waardoor het een beetje voelt alsof het al begonnen is. Zodra het licht uit gaat is er meteen een probleem met het geluid merkbaar. De gitaren staan te hard en de vocalen te zacht. Drummer Rickie Mazotta heeft bijna het hele optreden problemen met zijn bass drum, die niet stabiel staat opgesteld. Daarnaast lijdt de band heel erg onder de warmte. Het is onduidelijk waar het aan ligt, maar het geheel doet warrig aan. De nadruk in de set ligt op het laatste album It’s All Crazy! It’s All False! It’s All a Dream! It’s Alright en geen enkel nummer van het debuutalbum [A→B] Life wordt gespeeld. Het publiek is desalniettemin enthousiast. Aaron Weiss is een charismatische frontman, die zichtbaar opgaat in zijn muziek. Het optreden is al met al niet slecht, maar misschien waren de verwachtingen aanvankelijk te hoog.
De organisatie kan met een goed gevoel terug kijken naar de reünie editie van Peacedog. Vooral de christelijke liefhebber van alternatieve muziek kon hier zijn hart ophalen. De sfeer was misschien soms erg vriendelijk, maar het heeft ook zijn charme om niet onder de blauwe plekken en het bier huiswaarts te keren. Laten we hopen dat in de toekomst nog vele pubers zich zullen vervelen en hun uitvlucht zullen zoeken in het organiseren van muziekfestivals. Peacedog laat in ieder geval zien dat verveling tot goede dingen kan leiden.
Je kunt geen reactie achterlaten.