Een voormalig lid van Razorlight overnemen kan nooit goed zijn voor het geluid van je band. Keith Murray en Chris Cain van We Are Scientists namen de gok met hun nieuwe drummer Andy Burrows. Het vierde studioalbum Barbara ligt sinds enkele weken in de winkel. De band is teruggekeerd naar het originele, wat rammelende geluid. Maar is dat geluid nog wel relevant met de jaren? Origineel is het zeker niet meer, al is We Are Scientists altijd een grote in het genre geweest.
Eerste single ‘Rules Don’t Stop’ opent het album. Het nummer is lekker catchy en drie heren klinken fris. Direct is duidelijk dat Andy Burrows niet zo’n softie is als zijn eerdere bandmaatjes. Tweede nummer ‘Nice Guys’ is wat hoekiger maar nestelt zich net als zijn voorganger direct in je hoofd. Met zo’n opening kan het eigenlijk al bijna niet meer mis gaan. Ook de volgende acht nummers bedienen zich van hetzelfde trucje. Lekker hoekig, rammelend maar nergens rommelig en vooral verschrikkelijk catchy. De teksten zijn niet te lastig maar nergens slecht. Keith Murray zingt gedreven. Hij is niet de beste vocalist, al stoort dat totaal niet op dit werkje.
Dat alle nummers zo lekker zijn is echter ook het manco van Barbara. Een nummer als ‘Pittsburgh’ springt er in die zin nog positief uit, maar dit is geen cd om op repeat aan te zetten. Na tien nummers heb je het eigenlijk ook wel gehad met het nog steeds net iets te gepolijste geluid. De liedjes die soms net wat te makkelijk mee te zingen zijn. Dat maakt dit een album dat vooral geschikt is voor mensen die al fan zijn van de Amerikaanse band. Nieuwe fans zullen na de leuke singles en wat luisterbeurten Barbara waarschijnlijk op zij leggen. Daarmee is We Are Scientists uiteindelijk voorbij gestreefd door degenen die zij praktisch opgeleid hebben.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.