Deze film vertelt het verhaal van pensionaris en ex-marinier Harry Brown, briljant vertolkt door Michael Caine. Woonachtig in een grauwe buurt, geteisterd door lokale criminelen, leidt hij samen met zijn vrouw een anoniem en kleurloos bestaan. Na een reeks heftige gebeurtenissen besluit hij het recht in eigen hand te nemen. Alweer een film over ‘het grote onrecht’?
Brown maakt in korte tijd een bak ellende mee. Hij verliest eerst zijn vrouw aan een ziekte en kort daarna wordt zijn beste, en enige, vriend vermoord. Daarna is voor hem de maat vol en besluit hij om zelf de agressor aan te pakken. Hij put daarbij uit zijn ervaring als marinier. Wat dan begint is een eenzijdig kat-en-muis spel waarbij de doortastende rechercheur Alice Frampton (Emily Mortimer) meer in de gaten heeft dan dat haar collega wil aannemen.
Het verhaal is op een verfrissende manier ‘geschoten’ . Geen traditionele shots maar interessante standpunten en invalshoeken. De eerder genoemde grauwheid en troosteloosheid van het bestaan wordt op een indringende manier op het beeldscherm getoverd. Bijna tastbaar. De makers van de film hebben hiermee gezorgd dat de voedingsbodem voor hetgeen wat staat te gebeuren uitstekend is weergegeven. Een omgeving waar je niet wil wonen, laat staan, zou willen rondlopen.
En ja, alweer een film over ‘het grote onrecht’ maar wel een hele boeiende. Geregisseerd door relatieve nieuwkomer Daniel Barber. Beloond met een Empire Award voor ‘Best Actor’ is Caine is niet alleen geschikt voor grote producties, ook deze kleinere mag er zeker zijn. Wat mij betreft een aanrader.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.