Midlake @ Openluchttheater Caprera, Bloemendaal

In samenwerking met het Patronaat organiseert openluchttheater Caprera ook deze zomer weer een aantal bijzondere avonden. Hoge naaldbomen en overvliegende vogels vormen het decor voor de dromerige lo-fi van Beach House en verfijnde folkpop van Midlake. In deze idyllische omgeving ziet alles er sprookjesachtig uit. Als Beach House het podium betreedt, opent zangeres Victoria Legrand met de zin ‘Welcome in the best time of your life.’ Als dat niet beloftevol is?

Beach House bracht eerder dit jaar hun derde album Teen Dream uit, dat gekenmerkt wordt door een sfeervol en gelaagd geluid. Live wordt het duo bijgestaan door een drummer, maar zelfs met een derde muzikant oogt de band vanavond klein en verloren op het grote podium. De prachtige vijver met waterlelies en kikkervisjes creëert nog een grotere afstand tussen podium en publiek, waardoor de intieme popliedjes een beetje doodslaan. Onverwachts werkt de bijzondere omgeving de band tegen. Om het geheel wat voller te maken wordt er flink wat galm aan de vocalen toegevoegd. Dit blaast de stem van Legrand echter erg uit proportie.

Het is al snel duidelijk dat deze setting niet voor iedere band geschikt is. Als gitarist Alex Scally ook nog een gedeelte van de nummers gaat zitten, dwalen de blikken van de mensen af naar de toppen van de bomen. De band speelt voornamelijk nummers van Teen Dream. Achter elkaar komen ‘Used To Be’, ‘Walk In The Park’ en ‘Norway’ voorbij. Legrand vraagt of er veel geliefden in het publiek zitten en spoort aan om lekker tegen elkaar aan te kruipen. De romantiek van Beach House komt echter niet over en de band laat Bloemendaal verveeld achter.

Het contrast met het minimalisme van Beach House had bijna niet groter kunnen zijn. Midlake telt zeven leden en met vier gitaristen is het podium een stuk voller. De band opent met ‘Winter Dies’ en het geluid is nu duidelijk veel beter dan eerder op de avond. De akoestische en elektrische gitaren klinken uitgebalanceerd. De dwarsfluiten en de prachtige harmonieën betoveren het publiek. ‘Bandits’ en titeltrack van het nieuwe album ‘The Courage of Others’ worden live verder uitgebouwd. Wat op plaat ingetogen klinkt, is live bijna episch. De band voelt elkaar goed aan en doet niets te veel.

Als de zon helemaal onder is, bereikt de magie van de avond zijn hoogtepunt. ‘Acts of Man’ vloeit prachtig en vooral de tweede stem van Eric Pulido bezorgt kippenvel. Het geheel doet in deze setting extra jaren zeventig aan. De voor de hand liggende vergelijking met Fleetwood Mac of Crosby, Stills & Nash is zeker toepasselijk, maar meer nog doet Midlake denken aan hoe Pink Floyd zou klinken als ze folk hadden gespeeld. ‘Head Home’ is een mooie afsluiter. Na een staande ovatie keert de band echter terug voor een toegift. Omdat het al zo laat is, is ze wel verzocht om extra stil te zijn. Pulido stelt dus voor om het laatste nummer als ‘interpretive dance’ uit te voeren. Na ‘Fortune’ verdwijnt Midlake dan toch echt in de nacht en moet Bloemendaal ontwaken uit deze droom. Dit was het dan, ‘the best time of your life’. Jammer dat het zo snel voorbij vloog.