Je vindt de nieuwe Parkway Drive, Stick To Your Guns en The Ghost Inside helemaal geweldig? Zijn het bijna alleen deze metalcore bands die je nog kunnen vervullen? Ben je toe aan een nieuwe band? Eentje die de overstap naar het Europese continent nog níet heeft gemaakt? Komt u maar, Beneath The Sky bied met In Loving Memory een flinke partij voor de gevestigde metalcore orde.
Met de intro merk je direct wat je aan ze hebt: genadeloos strakke metalcore/deathcore. De breakdown tijdens de intro is niet erg origineel, doeltreffend allerminst. De veelzijdigheid van de band is overal te merken. Deathcore, metalcore, elk hoekje van de genres komen aan bod. Melodieuze lijntjes, extreem snelle dubbel bass, harde breakdowns, harde breakdowns die omgezet worden in een nóg hardere breakdown. De drummer valt op met zijn enorm snel voetenwerk, die goed te horen is in het nummer ‘Blood & Separation’.
Maar misschien is de band net iets té veelzijdig, de Killswitch-esque cleane zang is irritant. De melodieuze riffs zijn eigenlijk al een te grote tegenstelling met de breakdowns en de sporadische beatdown riffs die alles in een agressief sfeertje zetten. Het is een te groot verschil om cleane zang te gebruiken en het is voor de luisteraar een hele opgave om van agressieve stukken naar de cleane zang te gaan. Wat wil je? Lief zijn of heel brutaal? Het moment waar dit bijna opbreekt is bij het zevende nummer op het album: ‘To Die For’.
Het is een plaat die staat als een huis en nu hopelijk een keertje in staat is om Europa te veroveren, maak de weg vrij voor een tour. De gouden regel in de scene is dan ook: Één keer komen betekent vanaf dat moment: elk kwartaal touren.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.