Op de tweede dag van Fonofest is iedereen al tijdig uit de veren. De camping, die een totaal van zeven dixies heeft, hetgeen ook niet voor al te prettige dampen zorgt, is namelijk in de brandende zon en je drijft dus je tent uit. Dat is helemaal geen probleem, want vandaag begint het feestje al op tijd. Bands als Soundarcade, Insane, Voiceks Voiska en natuurlijk nationale trots Skyforger zullen vandaag het gehoor strelen. Gelukkig kun je voor vijftig santim (ongeveer zeventig eurocent) een kan van vijf liter water kopen, dus de hitte overleeft iedereen wel. Om tien uur beginnen er ook nog diverse sporttournooien, dus voor ieder wat wils!
Natuurlijk heeft ondergetekende zich opgegeven voor het voetbaltournooi. Het blijkt echter dat de jongeman die de show moet runnen helemaal niks van voetbal snapt en dus een eenmans team op zijn lijst heeft staan. Een jongeman wilde ook wel in mijn team, maar was eigenlijk al te dronken en wilde net zo lief praten over het konijn dat hij een week geleden had gevangen. Gelukkig is er al snel troost met de opener van vandaag, die eigenlijk pas de volgende set op het programma stond, maar ach, namelijk de enige echte Letse versie van Flight of the Conchords en Tenacious D: Leystein. Omdat er vooraan een jongeman met een knuffeltijger naar de band staat te gooien wordt de tekst “And tigers will fly!” aan elk nummer toegevoegd. Als even later het hoofdpodium begint te blazen reageert het tweetal, voormalig leden van de band Indigo, verontwaardigd. De set wordt afgesloten met een jolige cover van ‘I Want To Break Free’, terwijl XXX op het hoofdpodium begint te stampen. Deze heren vinden zich met hun tamelijk oninteressante metalcore helemaal de bom wat niet zijn weerslag vind in de opkomst. Snel maar weer verder dus. Pent-in Dreams is de volgende grote naam, maar de band die veel succes had bij Letse talentenshows weet niet vee meer dan nietszeggende popliedjes neer te zetten.
Gezien het normaal toch een tamelijk fris land is, zit eigenlijk iedereen in de nogal beperkte stukken schaduw. Dat vanaf de vroege ochtend min of meer elke bezoeker bier aan het drinken is helpt dus ook niet heel veel. Wanneer dan Laime Pilniga aantreed met stevige hardrock à la Led Zeppelin en AC/DC valt er gelukkig wat meer schaduw voor het podium. Het staat dan ook goed vol en het publiek zingt uit volle borst mee op afsluiter ‘Highway To Hell’. Vervolgens verdienen de bands Chain Reaction (Polen) met zompige metalcore en Spit It Out met vurige grindpunk nog een vermelding. Voiceks Voiska staat vervolgens klaar op het hoofdpodium en weet een mooi feestje te bouwen in de ondergaande zon met skapunk, waar het publiek lekker op los danst.
Insane uit Hongarije mag meestal wel op de nodige support rekenen in Letland met hun screamo/deathcore, maar vanwege het dramatische gedoe van de zanger en zijn bijzonder slechte Engels (Insane klinkt bij hem als ‘ieseen’) wordt het toch een lachertje. De band, gesponsord door Monster Energy Drink, heeft een veel te hoge pet op van zichzelf. Unkle Meat And The Highway Children uit Engeland speelt vervolgens folky hippie indie punk op het tweede podium. Dit stel vrijbuiters, vier maal zang, gitaren plus xylofoon verovert eenvoudig harten vandaag. Vervolgens is het tijd voor het feestje van de organisatie, de band Enhet gaat zelf namelijk een stukje spelen. Lauris Sildniks brult zijn longen uit zijn lijf en broederlief Janis haalt allerlei kunsten uit achter zijn drumstel. Dat de heren fan zijn van de New Yorkse stijl wordt snel duidelijk.
Zo gaat het festival langzaam richting het stevige einde van het feest. Sanctimoney speelt nog een stukje onvervalste heavy metal, zoals we het niet vaak meer horen. Dan is het toch tijd voor de grote headliner Skyforger. Ondanks de ervaring zijn de mannen wat nerveus als we ze van te voren spreken. Zanger Peteris heeft slechts twee biertjes op verteld hij, want vandaag moet het wel goed gaan op de enige grote show in eigen land. Vooral nummers van de nieuwe plaat Kurbads passeren de revue, maar ook klassiekers als ‘Kad Ūsiņš Jāj’ en ‘Pulkvedis Briedis’ komen langs. Uiteraard speelt de band in historische kleding en met Kaspars Barbals in de gelederen voor de traditionele instrumenten. Dan is het hele gebeuren toch op zijn einde gekomen. Soundarcade laat nog een prachtig stukje postrock horen, maar helaas zijn er niet veel mensen om ervan te genieten.
Je kunt geen reactie achterlaten.