Als je nog nooit gehoord hebt van de post-hardcore groep Rosaline, is dat niet raar. Er zijn niet zoveel bands in het genre die daadwerkelijk hun kop boven het maaiveld uitsteken. Het is voornamelijk breakdowns en koekiemonstervocalen en daar worden we nu eenmaal niet snel meer warm of koud van. Wanneer dus de term weer valt zullen velen zuchten en met de ogen draaien, maar The Vitality Theory, de tweede plaat van de band, weet het weer interessant te maken.
De eerste track van het album is niet heel bijzonder. Mooie gitaarriffs vergezeld door schreeuwende vocalen en cleane stukken met een paar leuke intermezzo’s met doffe drums. ‘The Messenger’ gaat an naadloos over in het explosieve, chaotische ‘London Lost Its Fog’ met een soort ambient geluid dat er doorheen geweven is. ‘Model Ships’ volgt, wat ondanks de screams en metalinvloeden, een rustiger nummer is met kabbelende, ingetogen stukken.
‘Face Like Thunder’ opent me een dikke metalsound en stompende drums en warempel, pas op dit vijfde nummer horen we de eerste breakdow n en later de sesamstraat vocalen! Uit de twee vocalisten weet de band veel meer te halen dan een simpel “jij schreeuwt, ik zing” principe. De band weet echt meerwaarde te geven aan de zang en klinkt op elk nummer anders op deze plaat. De messcherpe gitaarpartijen worden afgewisseld met tactisch geplaatste stukken ambientgeluid die zorgen voor een atmosferische plaat. Waar je denkt de band inmiddels wel door te hebben krijg je ineens zieke screams en scheurende muziek voorgeschoteld op ‘This Place Is A Battlefield (And All Your Heads Are Landmines’, waar de band de grenzen opzoekt van grind- en deathcore.
Afsluiter ‘Recovery’ is een dromerig stukje postrock geworden, waardoor de band zeker laat weten zich niet in een hokje te laten plaatsen. Dit is zeker een naam voor de toekomst.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.