Ondanks dat mij verteld werd dat het tijdens de 22e editie van het Dour festival mooi weer zou worden, kwamen we een dag eerder aan in stromende regen die vrijwel het hele terrein omtoverde tot een modderpoel. En dat terwijl Dour toch al niet bekend staat om zijn hygiëne. Gelukkig was het op de dag dat de eerste bandjes begonnen wel droger en kon er genoten worden van vooral een geweldige nachtprogrammering, maar ook bands als onder andere Faith No More en Hadouken!
De eerste band die we zien deze dag is de hardcore band van Mikey Hood genaamd Hoods en Mikey staat erom bekend graag alles en iedereen te beledigen, zo ook vandaag weer. Allereerst moeten de Fransen eraan geloven, maar ook het label Victory Records wordt uitgescholden. Naast alle opgefoktheid op het podium is de muziek gelukkig ook nog erg strak en wordt er vooraan volop losgegaan op voornamelijk nummers van Pit Beast, maar ook klassiekers als ‘Don’t Fight, Let’s Party Tonight’. Helaas dat de band 15 minuten voor de ingeplande eindtijd alweer het podium verlaat.
Na een tijdje wachten speelt in dezelfde tent ook Todd, een noise rock band uit London. Het publiek dat van tevoren nog niet bekend was met de band staat vol verwondering te kijken hoe er keiharde noise stukken worden afgewisseld met strakke melodische sludge stukken. Het geheel doet hierdoor nogal aan het legendarische Melvins denken. Helaas was het optreden verder nogal statisch en verkiezen we vervolgens Hadouken! voor wat meer energie.
Wanneer Hadouken! begint met ‘Mad House’, de intro van het nieuwste album van Rihanna, krijg ik al een voorgevoel dat dit geen geweldig optreden gaat worden en helaas had mijn voorgevoel gelijk hier. Wat we te zien kregen was namelijk een ontzettend matig optreden waarbij de zanger heel hard zijn best deed de energie van het album over te brengen, maar hier voor geen meter in slaagde. Ik dacht in eerste instantie dat het misschien lag aan het feit dat de nummers van het nieuwe album For the Masses me niet liggen, maar toen zelfs het partynummer ‘That Boy, That Girl’ volledig verkracht werd besloten we deze band maar te laten voor wat het was.
In het kader van het verbreden van de muzikale horizon (want daar is Dour ideaal voor met zijn verscheidenheid aan muziekstijlen) heb ik me vervolgens laten meeslepen naar de alternative country van Wovenhand, oftewel David Eugene Edwards. Achteraf gezien een goede keuze, want de muziek die David ten gehore bracht met slechts zijn gitaar en kleine stemvervormer was prachtig en had een beetje de emotionele lading die ook in Johnny Cash nummers te vinden zijn. Helaas had David ook een Hongaars collectief van folk muzikanten meegenomen. Iets wat op zich geen probleem hoeft te zijn, ware het niet dat de emotionele muziek van David een aantal keer abrupt werd onderbroken door veels te blije violen. Al met al toch de verassing van de dag.
Na de hele dag al Faith No More-shirtjes gezien te hebben was het geen verrassing meer dat het druk was bij Faith No More. De band van Mike Patton is na elf jaar uit elkaar geweest te zijn nu weer bij elkaar, maar de break heeft duidelijk geen afbreuk gedaan aan de performance, want de band speelt als een geoliede machine. Mike Patton staat erom bekend een van de meest creatieve zangers te zijn en laat dit vanavond ook weer blijken. Zo weet hij ontzettend veel te doen met zijn eigen stem, maar pakt hij er af en toe ook een megafoon bij voor extra effecten.
Faith No More
Nadat de zon langzaam aan het ondergaan was begon het tijd te worden voor het nachtprogramma en zijn we allereerst doorgegaan naar Moderat. Moderat is een combinatie van de artiesten Modeselektor en Apparat die samen glitchy IDM maken. Dat een combinatie van grote namen niet altijd een garantie is voor succes blijkt wel, want de set is nogal saai en oppervlakkig. Gelukkig zijn de visuals van Vj Pfadfinderei wel leuk en valt er nog wel genoeg te zien tijdens het optreden.
De ‘ridders van de ronde tafel’ zijn Simian Mobile Disco. In eerste instantie bekend van hun remix- en productiewerk, later ook als live act. Aan een ronde tafel vol met elektronica rammen de ogenschijnlijke nerds James Ellis Ford en James Anthony Shaw hun keiharde electro beats de Belgische ruimte in. En niet onverdienstelijk want Dour danst massaal voor het hoofdpodium. Een lekkere afsluiter of een prima start voor de festival ganger. Net wat je wilt, keuze genoeg.
Simian Mobile Disco
Club/house duo The Count & Sinden uit Engeland maakt het nachtdier in de festival ganger wakker. Lekkere vlotte beats zorgen voor een fijne dynamiek in de Dance Hall. Vermoeidheid slaat blijkbaar hier niet toe. Het is dan ook nog relatief vroeg voor dance begrippen. De ambient verlichting zorgt voor de juiste sfeer. Hier moet gewoon gedanst worden.
The Count & Sinden
Dat drum ’n bass het op Dour altijd goed doet blijkt tijdens Dj Hazard, want de zogenaamde Magic Tent is volledig volgepakt. De hoge verwachtingen worden tijdens de set volledig waargemaakt als we een goed anderhalf uur te horen krijgen van wobble drum ’n bass die ontzettend snel en strak aan elkaar gemixt wordt. Hierbij kunnen zijn eigen hitjes zoals ‘Killers Don’t Die’ en ‘Psychedelic’ natuurlijk ook niet ontbreken.
Samplers, een drumcomputer en keiharde gitaarriffs zijn de ingrediënten van Drumcorps feat. Leo Miller. Is de drumcomputer kapot? Wordt er niet iets vergeten? Een bak herrie? Nee hoor. Dit is breakcore, jawel. Zware beats en breaks, op het industriële af. Het Amerikaanse mastermind Aaron Spectre maakte eerst dubstep en jungle maar zag zijn muzikale weg een andere richting in slaan. Onder andere Aphex Twin en Peter Gabriel gingen hem voor met het winnen van een award op de Prix Ars Technica, een prestigieuze prijs. Vanavond wordt het aanwezige publiek getrakteerd op de uitwerking van diens hersenspinsels. Leo Miller, zanger van Animosity, een death metal groep uit Amerika, verzorgt de vocalen. Of iedereen in de gaten heeft wie er on stage staat valt te betwijfelen. Hoe dan ook, het was even wennen maar wel lekker.
Drumcorps feat. Leo Miller
Vervolgens zijn we langs Gui Boratto gegaan die helaas niet zoveel sfeer in zijn set wist te brengen als dat hij dat op plaat kan. Slecht was het niet, maar van een naam die zoveel aanzien heeft in de minimal scene had ik net iets memorabelers verwacht.
Ondanks dat Hadouken! al niet best was deze dag gaat de prijs voor slechtste optreden toch naar Borgore. De Israelische dubstep Dj is bekend geworden vanwege zijn nummers met extreem smerige basslines, maar is met zijn laatste EP al behoorlijk een andere richting op geschoten. Vandaag zijn het vooral slechte dubstep remixes van metal nummers zoals bijvoorbeeld ‘Chop Suey’ en nog andere nummers die eigenlijk bijzonder weinig meer met dubstep te maken hebben. Daarnaast had Borgore het ook net iets te druk met heel stoer om zijn draaitafel heen te lopen in plaats van zijn nummers degelijk aan elkaar te mixen. Een jammerlijke afsluiter van een dag met veel fijne muziek.
Om 5 uur klinken de laatste noten op het festivalterrein en is het weer dringen geblazen wanneer iedereen terug naar de camping moet. Net zoals vorig jaar ook het geval was, was er op camping B weer een afterparty die doorging tot laat in de ochtend. Voor ons was het echter toch maar eens tijd om tevreden de tenten op te zoeken.
Je kunt geen reactie achterlaten.