Ondanks een dodelijk ongeval in een van de kermisattracties op de zaterdag, gaat de Zwarte Cross op zondag ongewijzigd door. Zelfs de attractie is niet gesloten, aangezien het ongeval niet hieraan te wijten was. Na al het noodweer in de week ervoor was dit al de zoveelste tegenslag voor het festival, maar de organisatie gaat gewoon door en hier kan je alleen maar respect voor hebben.
Als we het terrein opkomen is Caro Emerald net aan haar set begonnen en plots lijkt het alsof de zon nog feller begint te schijnen. Niet alleen haar verschijning, maar ook haar muziek doet zeer zomers aan, de jazzklanken zijn swingend en zorgen voor diverse glimlachende mensen. Met haar band laat ze genoeg nummers horen, maar vooral ‘A Night Like This’ en ‘Back It Up’ doen het heel erg goed in het publiek.
Als Brainpower z’n fans laat wachten in de Reggae-Weide, keren we terug naar het hoofdpodium voor het Australische Airbourne. Waar Caro goed overkwam op het publiek, was het bij Airbourne vooral even wennen aan het hardere geluid. We nemen de rock, met een moddervette knipoog naar AC/DC, met een korreltje zout en dat is met titels als ‘Girls In Black’ en ‘Cheap Wine & Cheaper Women’ misschien maar goed ook.
Van hard naar harder, van het hoofdpodium naar de Metal-Weide. Precies als de laatste noot van de Australiërs klinkt, begint Converge aan hun set, waardoor het de eerste twee tracks nog behoorlijk rustig is bij het podium. Met net een nieuwe plaat op zak, in de vorm van Axe To Fall, krijgen we in de vorm van ‘Dark Horse’ en ‘Rats Will Feed/Worms Will Feast’ een aantal tracks hiervan te horen. Het geluid van het viertal staat prima afgesteld, zowel de logge basstonen als de razendsnelle gitaarriffs klinken zeer strak.
Niet iedereen weet de vocals van Jacob Bannon te waarderen, maar er valt niet te ontkennen dat hij en de rest van de band veel geven en daar helaas weinig voor terugkrijgen van het publiek. Op het hoofdpodium krijgt Waylon wel veel terug, getuige alleen al de grote opkomst voor z’n show. Voor sommigen is dit het moment om even te chillen in een van de zitzakken bovenin de Jägermeister lounge, voor anderen is dit het teken om gewoon lekker door te dansen in de zon.
Waar vorig jaar de Zweedse Reus Opeth de Metal-Weide mocht afsluiten, is dit jaar deze eer weggelegd voor Papa Roach. De Amerikanen hebben onlangs een greatest hits plaat uitgebracht en ze beginnen de set anders dan we gewend zijn van de vorige drie shows; geen intro en een nieuw nummer, ze beginnen namelijk met ‘Getting Away With Murder’. Direct is hoorbaar hoe slecht het geluid nu staat afgesteld en na ‘To Be Loved’ kiest de band voor een blok met alleen maar dertien in een dozijn nummers en ze herhalen deze aanpak aangezien na ‘Born with Nothing’ weer een blok met de mindere goden uit de Papa Roach catalogus. Waar het festival patent heeft op het prima zomerse weer, heeft het Amerikaanse viertal klaarblijkelijk pattent op curieuse momenten. Het gaat zelfs zover dat vocalist Jacoby Shaddix z’n eigen broek naar beneden trekt om een gênant dansje te doen.
En zo maken de heren uit Californie het pijnlijk duidelijk dat ze eigenlijk op hun retour zijn. Dit gevoel heerst nog sterker na het nieuwe nummer ‘Kick In The Teeth’, wat zich het beste laat omschrijven als een wanvertoning. Zelfs een blok met ‘Between Angels and Insects’, ‘Dead Cell’ en ‘Last Resort’, nummers wat normaal gesproken knallers zijn, kan de eer niet meer redden. Het is tekenend dat uw recensent al tijdens het tweede nummer van dit blok de Metal-Weide verlaat. Ondanks deze zwakke performance kunnen we toch terugkijken op een prima festivaldag op een van de gezelligste festivals die ons land kent.
Foto’s door Rolf Noppers
Je kunt geen reactie achterlaten.