België maakt zich op voor de tweede dag van Dour Festival. Nadat de bezoekers gisteren acts als Hadouken!, Faith No More, Simian Mobile Disco en Moderat konden bekijken, staan er vandaag weer meer dan genoeg toppers op het programma. Naast Belgische helden als Customs, Absynthe Minded, Shameboy en Selah Sue staan vandaag internationale acts als The Subways, Fun Lovin’ Criminals en Atari Teenage Riot op het affiche.
The Dark Sensation
Los Campesinos!
Daedelus
Ze stonden een tijdlang bekend als de revelatie van de Britse hip-hop, Dan Le Sac vs. Scroobius Pip, waarbij Dans Le Sac de beats verzorgt en Scroobius Pip de beats voorziet van tekst. De twee vullen elkaar duidelijk goed aan, want de beats van Dans Le Sac zijn heerlijk dansbaar en de teksten van Scroobius Pip, die meer worden gebracht als spoken word, komen hierdoor goed naar voren. Zelfs nummers van het nieuwe album, The Logic of Chance, dat over het algemeen slecht werd ontvangen, lijken live toch wel degelijk goed uit de verf te komen. Met een Dizzee Rascal cover weten de heren het feestje uiteindelijk compleet te maken.
Dans Le Sac vs. Scroobius Pip
Toch besluiten we iets eerder weg te gaan om het einde van Peter Pan Speedrock nog mee te maken, maar dit bleek uiteindelijk geen beste keuze. De onvervalste rock ’n roll van onze landgenoten is het in elk opzicht gewoon net niet. Zowel muzikaal als qua performance viel duidelijk te merken dat dit geen topper is. En als de zanger het publiek dan ook nog heel overdreven probeert op te jutten met zijn lelijke Nederlandse accent had ik het snel gezien. Het enige wat het optreden nog zou kunnen redden was de mascotte Dikke Dennis, maar hij was afwezig waardoor de redding uitbleef.
The Antlers
Chrome Hoof
Aangezien het programma niet constant iets te bieden had wat ik kende of me enthousiast maakte raak je wel eens ergens terecht waarvan je nooit gedacht had er naar toe te gaan. In mijn geval was dit de Hypnotic Brass Ensemble. Een achttal muzikanten bestaande uit voornamelijk trompetisten, een tuba speler en een drummer. Waar de term hypnotic vandaan komt is me tijdens de set niet duidelijk geworden, want de muziek is behoorlijk swingend. De band is ontzettend goed op elkaar ingespeeld en zelfs de danspasjes zijn tot in de puntjes uitgewerkt wat een amusant gezicht oplevert. Enige minpuntje waren de cheesy praatjes tussendoor die alleen maar gingen over hun hometown Chicago, maar ondanks dat en het feit dat het pas zes uur is wordt er al flink wat afgedanst.
Nog zo’n band waar wij nog nooit van gehoord hadden is General Elektriks. Op basis van het optreden dat zij geven hebben we er al die tijd ook niet heel veel aan gemist. De Franse groep maakt overdreven vrolijke synthpop. De muziek zelf is best in orde: het is de performance die misplaatst is. Veel bandleden dragen gekke pakjes en het gespring en gezwaai met de instrumenten doet gemaakt aan. De band speelt alsof ze het festival afsluiten voor een gigantische menigte, en heeft hierdoor niet door dat de – toch al matig gevulde tent – leegloopt. Daar kan zelfs een vibrafoon (die hadden we lang niet gezien) niets aan veranderen.
Dan maar snel even kijken bij Dog Eat Dog. Ondanks het feit dat de mannen al een jaar of vijftien over hun hoogtepunt heen zijn worden ze toch nog veelvuldig op de festivals geboekt. Vandaag bewijzen ze wederom waarom: hun lompe raprock laat het grote veld track na track meedeinen en springen. Relevant? Al lang niet meer. Gegarandeerde festivalhit? Damn right.
Dog Eat Dog
Het grote openluchtpodium van The Last Arena is inmiddels weer volgelopen voor het Britse indie trio The Subways. Gewapend met een schattige rockchick weten ze de aandacht van de mannen in elk geval alvast vast te houden, maar ook de muziek is erg leuk. Ook als je niet bekend bent met de nummers van de band lijkt het alsof je het al eens eerder gehoord hebt. Het mag dan misschien totaal niet origineel zijn en al duizend keer eerder gedaan zijn, toch is het reteleuk. Zeker met het laaghangende zonnetje erbij wordt er een heel fijn sfeertje neergezet.
Het stevige dancewerk begint deze vrijdag al rond een uur of tien ’s avonds. Zouden de Walloniërs zich hierop voorbereiden en zou dat de reden zijn dat er bijna niemand bij The Black Heart Procession staat? Ach, de leden van deze zwaar melancholische (soms bijna post-) rockgroep maakt het waarschijnlijk weinig uit hoe veel of weinig mensen er staan. In zichzelf gekeerd smeren de baardmannen hun tracks als stroop uit over de mensen die er wel staan. En die lijken te genieten, want de langzame, emotionele tracks van deze band brengen je in trance.
Sommige bands moet je gewoon eens live gezien hebben en een van deze bands is GWAR. De band bestaat al sinds 1984 waardoor de band inmiddels bestaat uit alleen maar veertigers, maar toch is de show nog net zo puberaal als toen ze net begonnen. De hele band is gekleed in outfits die geïnspireerd zijn door karakters uit B-horror-films en verder proberen ze het publiek zoveel mogelijk te provoceren met hun mascottes. Zo wordt voordat de eerste noot gespeeld is al een mascotte onthoofd waarna hij al zijn nepbloed minutenlang over het publiek uitsproeit. Na het eerste nummer komt er opnieuw een mascotte het podium op die aan de voorkant eruitziet als Jezus en aan de andere kant als Hitler waarna er een hoop onzin wordt uitgekraamd waarbij de clue is dat Jezus een asshole is en Hitler een lieve man die uiteindelijk een hoop sperma over het publiek uitsproeit uit zijn neppiemel. Hierna gaat de zanger nog op deze piemel zitten waarna de geweldige oneliner “I got fucked in the ass by Hitler” volgt. Na elk nummer volgen nog vele andere mascottes en er zou een heel boek geschreven kunnen worden over de optredens van GWAR. Je zou bijna vergeten dat ze ook nog muziek maken, en eigenlijk kan je dat ook maar beter doen, want muzikaal is het niet om aan te horen. Standaard rock met een zanger die nauwelijks zuiver kan zingen. Gelukkig is de show leuk genoeg om hier doorheen te prikken.
GWAR
Fun Lovin’ Criminals
Goed, dance dus. Selah Sue kennen we allemaal van haar solowerk. Als MC blijkt ze echter ook niet onverdienstelijk. Ze doet al een tijdje sporadisch mee met AKS (Addikted Kru Sound) en dit filmpje zwierf al geruime tijd rond op youtube. Waar de tenten de hele dag maar matig gevuld waren is het al voor aanvang van deze act echter vrij druk. De set heeft een duidelijke opbouw, die van rustig naar sneller en steviger gaat. Het voorgerecht bestaat uit dubstep, het hoofdgerecht uit electro/fidget en als toetje serveert AKS ons Prodigy-breakbeat, drum ’n bass en een lightversie van breakcore. Het optreden fungeerde mogelijk als try-out voor Pukkelpop waar ze ook zullen spelen: de set duurde vandaag slechts een half uurtje en dit was lang niet genoeg om de honger van het publiek te stillen. Af en toe zijn de beats van AKS een beetje plat en zouteloos maar dit zijn juist de momenten waarop, of misschien wel waardoor Selah Sue accellereert.
AKS feat. Selah Sue
Nadat Atari Teenage Riot begin dit jaar bekend maakte weer bij elkaar te komen hebben een hoop linkse krakers waarschijnlijk een vreugdedansje gedaan. De legendarische band die vooral bekend is geworden vanwege de extreme betrokkenheid in de anarchistische wereld van de jaren ’90 heeft inmiddels het een en ander aan leden verloren, maar heeft altijd nog Alec Empire als draaiende motor van de band. Alec Empire heeft in de tijd dat de band uit elkaar is gegaan nog een succesvolle solo-carriere opgebouwd en dat hij graag in de schijnwerpers staat blijkt vandaag ook weer. De man springt en schreeuwt gretig over het podium wat ook de nodige reactie bij het publiek losmaakt. Daarnaast is stilstaan op de hardcore en breakcore beats van de band sowieso onmogelijk. De band geeft dus een energieke show weg, alleen blijft het toch de vraag of deze reünie nou echt zo nodig was, want hoe relevant is het nou nog om op Dour duizend keer achter elkaar “Fuck the police” te roepen? Het sfeertje waar ze zo berucht om zijn geworden is er af en dat doet toch enigszins afbreuk aan de legende.
Atari Teenage Riot
Dat twintig minuten ombouwtijd tussen twee liveacts aan de korte kant is kan iedereen die wel eens een festival heeft bezocht begrijpen. Chromeo begint dan ook een kwartier te laat. Lampen en monitors op het podium doen het niet, waardoor het optreden ietwat nerveus begint. Maar dit is eigenlijk na het eerste nummer al verholpen, want de synthfunk van dit Canadeze duo gaat er in als zoete koek. Tracks als ‘Needy Girl’ en ‘Tenderoni’ zijn geknipt voor de dansvloer. Deze zomer brengt Chromeo een nieuw album uit en dankzij deze tour en dit optreden zullen veel mensen naar dit album uitkijken. Het zou zomaar eens hun absolute doorbraak kunnen betekenen.
Chromeo
Een artiest die van voorhand een vreemde eend in de bijt lijkt is Chris Cunningham. De man is namelijk filmartiest en bekend van onder andere clips van Aphex Twin en reclames van Gucci en Playstation. Toch laat hij vanavond zien ook zelf te kunnen draaien, maar zoals te verwachten waren het vooral de visuals die de set memorabel maakten. Bij deze visuals werden obscene beelden en naaktheid niet geschuwd, maar wat het ook was, het paste constant perfect bij de IDM muziek wat een ontzettend imposant schouwspel opleverde.
Otto von Schirach kwam een jaar of vier geleden met Maxipad Detention voorzichtig in beeld. Destijds maakte hij absurdistische breakcore en IDM. Een jaar later deed hij mee op Happy Birthday! van Modeselektor. Vandaag kunnen we concluderen dat die samenwerking veel invloed op Otto heeft gehad: naast breakcore komen ook dubstep en (stevige) electro voorbij. De podiumaankleding is goed verzorgd, met verschillende props, danseressen en decor. Dat de muziek af en toe van tenenkrommend plat niveau is interesseert deze volle tent geen fluit.
Wanneer we bij Bong-Ra binnenlopen valt de gigantische Nederlandse vlag in het publiek direct op. Kennelijk heeft de Utrechter Jason Koehnen de nodige Nederlandse fans weten te trekken met zijn dansbare breakcore. Dat de man inmiddels al een routinier is geworden is duidelijk, want met veel kundigheid bouwt hij zijn set langzaam op van rustige naar steeds hardere breakcore. Met daarbij ook de Bikini Bandits visuals op de achtergrond kan rustig gesteld worden dat dit een van de betere sets van Bong-Ra is die ik in tijden gezien heb.
Uiteindelijk wordt de avond afgesloten door Dimitri Andreas met een matte technoset met zowaar nog saaiere visuals. Maar ach, om 5 uur ’s ochtends gaan we daar niet moeilijk meer over doen en feesten we door tot de laatste noten hebben geklonken. Het was weer een dag met veel fijne muziek en nieuwe ontdekkingen.
Je kunt geen reactie achterlaten.